Women Biker's Diary

Girl Riders (สายกรุงเทพ) ตะลุย...ราตรี คืนที่แสนจะโชคร้าย

2011-10-08T19:21:00.001+07:00

เพิ่งจะได้รถกลับคืนสู่อ้อมอกได้ไม่นาน จากที่ไปดองเค็มในศูนย์เสียกว่า 7 เดือน ช่วงนี้แม้จะมีทริปถี่มากๆ แต่ก็ไม่ได้ลดความอยากแต่อย่างใด และตั้งแต่โหลดรถลงมา ทำให้กล้าขี่ในกรุงเทพ เมืองที่ขึ้นชื่อว่ารถติดๆ อันดับต้นๆ ของโลก

ทริปนี้จึงเป็นตัวตั้งตัวตี อยากขี่รถชมเมือง แวะถ่ายรูปกับสถานที่สวยๆ งามๆ ยามค่ำคืนในกรุงเทพ

แต่กว่าจะรวมตัวกันได้ ตั้งต้นที่พัฒพงษ์ ร้านของยุ้ย โดยรวมกันได้ 3 สาว คือ หมอแหวว ยุ้ย และอ้วน จุดหมายแรกของค่ำคืนนี้คือการหาอะไรเบาๆ คิยุอาโนเน๊ะสมวัยน่ารักของเราทั้ง 3 คน ลงตัวที่มนต์นมสด เสาชิงช้า

ในขณะที่นั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย สายตาก็พลันไปเห็นหัวปิงปองสีขาวยืนป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ รถของพวกเรา
ที่จอดอยู่ฝั่งข้างๆ ศาลากลางกรุงเทพ

โดนหมาต๋าล็อคล้อไป 2 คัน กำลังจะล็อคคันที่ 3 แต่พวกเราออกไปซะก่อน จึงรึบเข้าไปเจรจาทันที พี่หัวปิงปองบอกว่ายืนโบกไม้โบกมืออยู่นานแล้วนะยะ ทั้งๆ ที่เว้งฝั่งนี้เป็นจุดที่เว้าเข้าไป สามารถจอดรถโดยไม่กีดขวางการจราจรได้ กลับผิด แต่อีกฟากถนนที่จอดหน้าร้าน ทำให้การจราจรแคบลงไป กลับไม่ผิด ตลกดี สรุปก็คือต้องจ่ายไปตามระเบียบ แต่โดนแค่ 2 คัน ^^ ใครไปกินมนต์ให้จอดฝั่งร้านนะคะ รับรองว่าไม่โดนล็อคล้อแน่นอน คุณตำรวจยังบอกอีกว่าไอ้ป้ายห้ามจอดน่ะของเทศบาลเขา หาใช่ของตำรวจจราจรไม่ แต่มีป้ายห้าม ก็ถือว่าผิดกฏ ก็สามารถจับได้นั่นแล

ยังร่าเริง...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องจิ้บๆ

อิ่มแล้วก็ออกไปเท๋วต่อ จุดหมายแรกคือ เสาชิงช้า แต่ดูเหมือนโชคร้ายจะเริ่มปรากฏ
เพราะไปถึงไฟที่เคยส่องสว่างสวยงามก็ได้ดับลงแล้ว ไม่เป็นไร จุดหมายต่อไป ลานพระบรมรูปทรงม้า

ได้จอดรถถ่ายรูปเพียงแป๊บเดียว ยังไม่ทันได้ไปถ่ายกับพระบรมรูปเลยไฟก็ดับฉับลงทันที

หนำซ้ำฝนยังกระหน่ำเทลงมาอย่างรุนแรงชนิดที่ไม่สามารถลืมหูลืมตาได้ โอว...แม่เจ้า

ตกหนักจนต้องแวะหลบฝนที่ใต้สะพาน แถวๆ สี่แยกอุรุพงษ์

แต่ฝนก็ไม่อาจหยุดความสนุกสนานของพวกเราได้หมดเสียทีเดียว เพราะพวกเราก็ยังยืนคุยกันอย่างสนุกสนาน เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ณ ที่แห่งนั้นก็ได้อีกสักพักใหญ่ กว่าฝนจะซา พอให้พวกเราขี่ต่อ ทริปของค่ำคืนนี้จึงต้องจบลงอย่างน่าเสียดาย แต่ไม่เสียใจเลย

Mixed up รวมมิตร เก็บตก Girl riders Trips from sweet2syrup on Vimeo.

มีคลิปมาฝากเช่นเคย แต่ผสมๆ กันจากหลายๆ ทริป สำหรับทริปนี้จะอยู่ช่วงท้ายๆ ของคลิปค่ะ

Girl Riders Track Day Meeting Trip 2 @ BRC

2011-10-08T16:50:00.000+07:00

เนื่องจากเรามีสมาชิกน้องเล็ก เป็นนักแข่ง บรรดาพี่ๆ ก็อยากมีทักษะและความรู้เพิ่มขึ้น จึงเรียกร้องว่าเปลี่ยนจากเที่ยว เป็นลงสนามบ้างเหอะ จึงเริ่มมีการนัดแนะกัน ลงตัวที่สนาม BRC เพราะสะดวก แต่สนาม BRC มีข้อเสียตรงที่เล็ก ถ้าเอารถใหญ่ลง มักไม่สนุก และด้วยความอนุเคราะห์จากพี่ๆ ทริปนี้ เราจึงได้ลองรถเล็กกัน ได้แต่ KSR และ Click ตัวแข่งของน้องเล็กนั่นเอง

นัดกัน 9 โมง มากันตรงแป๊ะ ไม่มีเลท เพราะทุกคนกระตือลือล้นหมด วันนี้รวมกันได้เพียง 5 สาว Girl Riders ได้แก่ ยุ้ย หมอแหวว อ้วน แจ๊ส แล้วก็ต้นหอม

จากรถใหญ่มาขี่รถเล็ก คนอาจจะยี้คิดว่าไม่มัน แต่การขี่รถเล็กที่แรงพอมี ไม่มากจนเกินไป กลับทำให้เรามีเวลาไปจดจ่อและให้ความสำคัญกับทักษะพื้นฐานได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการขับขี่ วิธีการเดินคันเร่ง เปลี่ยนเกียร์ เพื่อให้ได้มาซื่งความเร็วที่ดีขึ้นในแต่ละรอบ เพราะเมื่อพื้นฐานเหล่านี้ถูกต้องแล้ว ความเร็วถึงจะมาด้วยตัวมันเอง ถ้ามัวแต่ไปเร่งๆ แต่พื้นฐานไม่ถูกต้อง ไงๆ ก็ขี่ไม่ได้ดี

แต่ละคนตั้งอกตั้งใจฟังกันอย่างขะมักขะเม้น ยิ่งกว่าตอนเรียนหนังสือกันเสียอีก คิคิ

ประสิทธิ์ประสาทวิชากันด้วยวาจา ยังไม่หนำใจ ซ้อนรถดูลายกันตัวต่อตัวเลยทีเดียว ^^

ได้เวลาลองวิชาแล้ว

มีสไลด์ไปบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด ลุกขึ้นมาซึ่งต่อได้ทันทีด้วยใจที่ยังเต็มร้อย

ได้ลองทั้ง 2 แบบ คือ KSR และ Honda CLICK ไอ้เจ้า KSR น่ะไม่เท่าไหร่ เพราะล้อหน้ายางมันก็ดูกว้างๆ แต่เจ้า Click นี่สิ หน้ายางดูแคบๆ คิดว่าคงจะเสียว แต่ที่ไหนได้ หนึบและเร่งได้ดังใจดีชะมัด สนุกกว่า KSR อีก เพราะไม่ต้องมาคอยเปลี่ยนเกียร์ เพราะว่าบิดอย่างเดียว

นอกจากนี้ พี่ตั้น ยังนำรองเท้า ARASHI มาให้พวกเรา Girl Riders ไว้ใช้ใส่ขี่รถกันทุกคนอีกด้วย

สังเกตุดีๆ พวกเราทุกคนใส่รองเท้าเหมือนกันหมดเลยค่ะ

ใครสนใจ ตาม Link ไปเลยค่ะ ARASHI

วันแห่งความรู้และความสนุกสนานวันนี้ก็จบลง ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^

การขับขี่รถ...เวลาออกทริปเป็นกลุ่มใหญ่และสัญญาณมือ

2011-09-20T18:23:00.000+07:00

ในการออกทริปที่มีผู้ร่วมทริปเป็นจำนวนหนึ่ง ก่อนออกเดินทางควรต้องมีการสรุปรายละเดียดต่อผู้ร่วมเดินทางทั้งหมด เพื่อให้การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นและปลอดภัย

รายละเอียดที่ควรสรุปมีดังนี้,

1 รายละเอียดการเดินทาง
- จุดหมาย อาจจะฟังดูตลก แต่หลายครั้งที่เมื่อร่วมเดินทางในขบวนใหญ่ จะไปไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
- เส้นทางทีใช้ในการเดินทาง เพราะหนึ่งจุดหมาย อาจะไปได้หลายเส้นทาง จึงควรแจ้งผู้ร่วมเดินทางให้ชัดเจน ว่าในการเดินทางครั้งนี้จะไปเส้นทางไหนแน่ ไม่งั้นก็หลงๆ เลยๆ รอๆ กันอยู่นั่นแหละ
- จุดแวะแวะเติมน้ำมัน เพราะรถแต่ละรุ่นมีความจุของถังน้ำมัน และอัตราการกินน้ำมันที่ไม่เท่ากัน จึงควรพิจารณาว่าจะต้องวิ่งในระยะทางเท่าไหร่ ถึงจะต้องแวะเติมน้ำมัน เพราะถ้าต่างตนต่างเติม ก็จะทำให้เสียเวลาในการเดินทาง รถทุกคันควรจะต้องเติมน้ำมันให้เต็มถังทุกครั้งที่มีการแวะปั๊มน้ำมัน ถึงแม้ว่ารถของคุณจะกินน้ำมันน้อยกว่าคนอื่นและน้ำมันยังเหลืออีกตั้งครึ่งถังก้อตาม แต่เมื่อขี่ต่อไป น้ำมันของคุณจะหมดก่อนเพื่อนคนอื่น และจะทำให้ขบวนต้องหยุดเมื่อยังไม่ถึงระยะที่กำหนด เมื่อเติมน้ำมันเรียบร้อยแล้ว ควรเลื่อนรถออกจากตำแหน่งหัวจ่ายไปรวมกับผู้ที่เติมเรียบร้อยแล้ว เพื่อรอสัญญาณออกเดินทางจากผู้นำกลุ่ม
- การแบ่งกลุ่ม ควรจะต้องมี โดยอาจร่วมกับการจัดลำดับการขี่ในกลุ่มด้วย เพราะความสามาถในการขี่ของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนขี่ช้า บางคนขี่เร็ว บางคนรู้ทาง บางคนไม่รู้ทาง

โดยจะแบ่งเป็น
- Ride Leader หรือ ผู้นำกลุ่ม ควรจะเป็นบุคคลที่มีประสบการณ์ในการขับขี่เป็นอย่างดี รู้จักและจดจำเส้นทางได้อย่างแม่นยำ รู้ระยะที่ปลอดภัยของขบวนในการเข้า-ออกทางคู่ขนานต่างๆ เป็นผู้กำหนดความเร็วในการเดินทางที่เหมาะสม ผู้นำกลุ่มจะต้องเป็นผู้ตัดสินใจใน ตำแหน่งที่พักระหว่างทาง ปั๊มน้ำมัน สัญญาณเตือนเส้นทางข้างหน้า รูปแบบการขี่ ระยะห่างระหว่างรถ ซึ่งจะต้องจัดลำดับของผู้ตามได้อย่างถูกต้อง โดยมือใหม่ของกลุ่มควรที่จะอยู่ท้ายขบวนให้ใกล้กับ Tail Gunner (คนคุมท้าย) ให้มากที่สุด
ก่อนเริ่มต้นเดินทางทุกครั้ง เป็นหน้าที่ของผู้นำกลุ่มที่จะต้องทำความเข้าใจเรื่องความปลอดภัย (Safety Briefing) และรายละเอียดการขี่ให้กับสมาชิกในกลุ่มทราบ

- Tail Gunner หรือ คนคุมท้าย
เปรียบเสมือนตาด้านหลังของผู้นำกลุ่ม สามารถขี่ได้อย่างอิสระ ซึ่งจะเป็นคนคอยควบคุมลำดับการขี่ แจ้งเตือนเมื่อมีรถพยายามจะแซง แจ้งปัญหาอื่นๆที่อาจจะเกิดขึ้นระหว่างการขี่ให้ผู้นำกลุ่มและสมาชิกคนอื่นๆทราบ อย่างการพยายามเข้าแทรกระหว่างขบวนของรถยนต์ หรือลมดูดที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อมีรถใหญ่แซงขึ้นไป เป็นผู้คอยกันรถหลังเมื่อขบวนพยายามจะเปลี่ยนเลน ในบางขณะที่ คนคุมท้าย จะต้องออกจากขบวนไป ผู้นำกลุ่มจะต้องมอบหมายให้นักขี่ที่มีประสบการณ์เข้ ามาทำหน้าที่แทน

- New Rider หรือ มือใหม่
จะหมายถึงสมาชิกที่ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์กับการขี่ออกทริป เป็นกลุ่ม ตำแหน่งที่เหมาะสมควรจะอยู่ท้ายขบวนให้มากที่สุด

รอเพื่อนที่ตามหลัง หลายครั้งที่ทั้งขบวนจะต้องหยุดรอสมาชิกที่หายไป ดังนั้นสมาชิกทุกคนควรหมั่นสังเกตุเพื่อนที่ขี่ตามหลังจากกระจกหลังอยู่เสมอ หากเพื่อนเราหายไปจากขบวน พยายามแจ้งให้เพื่อนคันหน้าทราบ ชะลอหรือหยุดรอ โดยไม่ขวางทางรถคันอื่นบนถนนซึ่งจะทำให้เกิดอันตรายได้

ในระหว่างการเดินทาง ถึงแม้ว่าจะมีรถ Service ติดไปด้วยก็ตาม แต่ทุกคนควรจะต้องมีชุด Service ชุดเล็กติดกระเป๋าหลังไปด้วย พร้อมกับโทรศัพท์มือถือเพื่อใช้ขอความช่วยเหลือ บางครั้งอาจจะให้วิธีการส่ง SMS ว่าจะนัดเจอกันที่ตำแหน่งไหนในกรณีที่ระหว่างขี่ไม่สามารถรับสายได้ หรือการให้เบอร์ติดต่อกลางของรถ Service หรือเพื่อนที่ไม่ได้ขี่เพื่อจะได้เป็นคนคอยประสานงาน ให้

ลำดับตำแหน่งการขี่ (Riding Formation) จะแบ่งเป็น 2 แบบคือ ขี่แบบ สลับฟันปลา 2 แถว และ ขี่เรียงหนึ่ง โดยผู้นำกลุ่มควรจะอยู่ชิดเส้นกลางเสมอ เพื่อที่จะมองเป็นเส้นทางข้างหน้าสำหรับการแซง และข้างหลังสำหรับรูปขบวน รวมไปถึงรถที่พยายามจะแซงได้อย่างชัดเจน ระยะห่างของรถคันที่สอง ควรจะทิ้งระยะที่ 1 วินาที และคันที่ 3 ซึ่งอยู่หลังผู้นำกลุ่มจะทิ้งระยะที่ 2 วินาทีจาก

สัญญาณมือในการขับขี่รถมอเตอร์ไซด์

จริงๆ มันก็มีระบบสากลอยู่ บ้านเราก็ใช้ใกล้เคียง แต่ก็อาจมีปรับเปลี่ยนไปตามความเหมาะสมได้

สตาร์ทเครื่อง

ยกมือขวาหรือซ้ายก็ได้ขึ้นเหนือศรีษะ ร่วมกับชูนิ้วชี้ขึ้น แล้วหมุนข้อมือเป็นวงกลม

เลี้ยวซ้าย กางแขนซ้ายออกทำมุม 90 องศากับร่างกาย แล้วโบกขึ้น-ลง

เลี้ยวขวาแบบไทย

เลี้ยวขวา กางแขนขวาออกทำมุม 90 องศากับร่างกาย แล้วโบกขึ้นลง หรือ ยกแขนซ้ายชี้ข้ามหมวกกันน็อคไป

การเร่งความเร็ว ยกมือซ้าย ชูนิ้วชี้ แล้วจิ้มพุ่งไปทิศทางด้านหน้ารถ

การละลอความเร็ว กางแขนกางแขนซ้ายออกทำมุม 45 องศากับร่างกาย แล้วโบกข้อมือขึ้น-ลง

การหยุดรถ ตั้งข้อศอกซ้าย 90 องศา พร้อมกับกำมือ
(แต่ในต่างประเทศ หมายถึงเลี้ยวขวานะจ๊ะ งั้นถ้าหยุดรถของต่างประเทศหล่ะ จะกางมือซ้าย 45 องศาแล้วเบมือมาทางด้านหลัง เหมือนในรูป)

สิ่งอันตรายทางซ้าย โดยชี้ไปที่วัตถุด้วยมือซ้ายของคุณที่มุม 45 องศา
หรือเป็นวิธีที่สากลมากยิ่งขึ้นและปลอดภัยในการทำเช่นนี้คือโดยการชี้ไปที่วัตถุที่กระทำผิดด้วยเท้าซ้าย

สิ่งอันตรายทางขวา ถ้าสิ่งอันตรายอยู่ด้านขวา ใช้เท้าขวากางออกชี้ไปที่วัตถุ จะเหมาะสมกว่ามือ
เพราะมือเราบิดคันเร่งอยู่ แต่ถ้าขี่ในความเร็วต่ำสะดวกจะใช้มือขวาชี้ก็ไม่ว่ากัน

ลืม...เปิดสัญญาณไฟกระพริบทิ้งไว้ กางแขนซ้ายออกมา แล้วกำมือสลับแบมือ

ตำรวจหรือตรวจจับความเร็วอยู่ข้างหน้า ยกมือขึ้นเหนือหมวกกันน็อค แล้วแตะหมวกกันน็อค

บอกให้คันหลังขี่ผ่านไป กางแขนออกข้างลำตัว แล้วโบกจากหลังไปหน้า

ให้ขี่เรียงหนึ่ง ยกมือซ้ายกำมือชูนิ้วชี้ขึ้น แล้ววางไว้บนหมวกกันน็อค

ให้ขี่สลับฟันปลา ยกมือซ้ายกำมือชูนิ้วขึ้น 2 นิ้ว เครื่องหมายสู้ตายค่ะ นั่นเอง หรือ ทำเครื่องหมาย I love you ก็ได้ แล้วแต่ถนัด

แวะเติมน้ำมัน ชี้มือไปที่ถึงน้ำมัน

แวะพัก ก็จะรวมกินอาหาร เข้าห้องน้ำ อื่นๆ อีกมากมายที่อยากจอดร ชี้มือไปที่ปาก

มาดูรูปภาพรวมๆ กันอีกครั้ง สัญญาณมือดังในภาพสามารถปรับใช้ได้ตามความถนัดและความเหมาะสม
เพียงแต่ต้องมีการแจ้งให้ผู้ร่วมทริปเข้าใจและรับรู้ทุกคนเสมอก่อนออกเดินทาง

ขอขอบคุณภาพประกอบจากหลายๆ แหล่งในเวปไซด์ต่างๆ นะคะ

ขี่รถ (BMW F800GS) ใกล้ๆ เขาใหญ่ - ชัยภูมิ ภาคแก้ตัวผาหำหด

2011-09-20T01:25:00.001+07:00

วางแผนจะขึ้นเหนือยาวๆ แต่มาล้มเพราะฝนที่ยังไม่ซาและน้ำท่วมที่ยังไม่ลด จึงกลายเป็นทริปซ่อมความคาใจกับผาหัมหด ช่วงนี้ดูเหมือนจะแวะเวียนเขาใหญ่ถี่เหลือเกิน ออกจากบ้าน 10 โมง ไปยังจุดแวะรวมพลที่ปากช่อง โดยผ่านเขาใหญ่ฝั่งปราจีนเหมือนเคย

รวมตัวคาราวานได้ 6 คัน 3 kawasaki, 2 BMW, 1 Yamaha

มุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติไทรทอง ตามล่าหาผาหัมหด ^^

เมืื่อถึงทางเข้าอุทยาน เจ้าหน้าที่บอกว่า "ผมไม่รับประกันนะครับ ว่าจะขึ้นไปได้หรือเปล่า เพราะน้ำแรง" เราก็คิดว่าคงได้น่า ไอ้หยะ...พอลงไปสำรวจทาง เป็นลานหินที่ไม่เรียบ มีลักษณะเป็นขั้นๆ ขี่ลงไปรับรองว่ากลายร่างเป็นเรือลอยหายไปแน่ๆ

เซ็งอย่างแรง มาแก้ตัว ก็ยังแก้ไม่สำเร็จ ฝากไว้ก่อนเถอะ ^^

แบบครบๆ 7 คน 7 คัน

เปลี่ยนไปชิวๆ ที่ "น้ำตกไทรทอง" แทน ปรกติขี่รถลงมาตรงนี้ไม่ได้หรอก แต่วันนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่ เลยขี่ลงมากัน เพราะขี้เกียจเดิน แลมีอีก 1 Suzuki ตามมาสมทบ

น้ำเยอะ แรง แต่ไม่แดงให้สยอง เหมือนคราวที่แล้ว พวกเราจึงเดินเล่นถ่ายรูป ชิวๆ ซึมซับบรรยากาศกันพักใหญ่ๆ

อากาศเย็นสบายมากๆ

ตั้งกล้องถ่ายรูปไว้กลางน้ำตกกันแบบไม่กลัว ขอให้ได้ภาพสวยๆ แค่นั้นเป็นพอ ^^

เห็นกล้องเป็นต้องสู้ จะกล้องใคร กี่ภาพ ไม่หวั่น จัดมา

ความซนของผู้หญิง 3 คนในทริป ถึงกับทำเอาหนุ่มๆ ปวดหัวไปตามๆ กัน

อีกซักช็อต...ก่อนจะถูกน้องโบ้หลอกไปกินข้าวเย็นในตัวเมืองชัยภูมิ ด้วยหนทางอันแสนไกลอีกเกือบ 100 กิโล

รุ่งขึ้น...ตัดสินใจขึ้นเขาใหญ่ จุดหมาย...ไปเที่ยวน้ำตกธารรัตนา

แวะจุดชมวิว...ใครก่อไฟรึเปล่านะ ?

ซารังแฮโย ... อิอิ

น้ำตกธารรัตนาเป็นน้ำตกแรกที่จะเจอก่อน เมื่อขึ้นมาจากฝั่งปราจีนบุรี ถ้ามุ่งมาจากฝั่งปากช่อง อาจจะเลยไปได้ เพราะไม่เห็นป้าย เดินจากถนนเข้าไปเพียงนิดเดียว แต่จริงๆ แล้วสามารถเดินตามลำธารลงไปได้เรื่อย เพราะเคยมาโรยตัว โดยจะไปสิ้นสุดที่อ่างเก็บน้ำในนครนายกเลยทีเดียว

เรานั่งชิวกันอยู่ตรงนี้เป็นชั่วโมงได้ ไม่มีคน...น้ำตกเป็นของเรา

ทริปสั้นๆ แต่รู้สึกดี...อีกแล้ว แยกย้ายกันที่ตรงนี้

จบไปอีกหนึ่งทริป ที่ไม่ทำให้ใจอิ่มกับการขี่รถซักที มีแต่จะอยากขี่เพิ่มอีกอยู่ตลอด ทำไงดีล่ะทีนี้ ^^

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

การเลือกยางให้เหมาะกับรถมอร์เตอร์ไซด์ของคุณ ^^

2011-09-12T23:28:00.002+07:00

คิดจะเอามะพร้ามห้าวมาขายสวนเสียหน่อย เรื่องบางเรื่องคุณผู้ชายทั้งหลายอาจจะทราบอยู่แล้ว แต่เพราะตัวเองไม่รู้ เคยอ่านแต่ก็ลืม เลยอยากรวบรวมเก็บไว้บล็อคของตัวเองค่ะ หมายความว่าจิ๊กมาจากตรงนั้นทีตรงนี้ทีนั่นเอง

มอเตอร์ไซด์ไม่เหมือนรถยนต์ เป็นพาหนะที่อันตรายกว่าหลายเท่าตัว ดังนั้นการเช็ครถให้อยู่ในสภาพพร้อมก่อนการขับขี่ทุกครั้งเป็นเรื่องทำสำคัญยิ่ง เพราะจะสามารถลดอัตราการเกิดอุบัติเหตุได้จริง พอดีวันนี้รถของตัวเองคิดว่าถึงเวลาที่ต้องน่าจะเปลี่ยนยางแล้ว จึงต้องหาข้อมูลกันซักหน่อย

การขาดความเข้าใจและการเอาใจใส่ จะนำไปสู่ปัญหา ต่างๆ เพราะยางเป็นตัวถ่ายทอดความต้องการของผู้ขับขี่และกำลังของเครื่องยนต์ ไม่ว่าจะเป็นการเหยียบคันเร่งเพื่อนให้รถเคลื่อนไปเร็วขึ้นหรือเหยียบเบรค เพื่อให้รถช้าลง หรือควบคุมการเลี้ยงให้เป็นไปอย่างราบรื่น ทุกๆ ความต้องการของผู้ขับขี่จะถูกถ่ายทอดได้อย่างถูกต้องขึ้นอยู่กับการสัมผัสกัน ระหว่างยางกับพื้นผิวถนน

ยางมีหน้าที่สำคัญๆ อยู่ 4 ประการ ที่จะช่วยให้ขับรถได้อย่างปลอดภัย
1. รับน้ำหนักรถและน้ำหนักบรรทุก
2. ลดแรงกระแทกและการสั่นสะเทือนจากพื้นถนน ลมในยางจะทำหน้าที่เป็นเหมือนสปริงช่วยลดแรงกระแทกในขณะขับขี่บนถนนขรุขระ
3. เป็นตัวกลางถ่ายทอดพลังงานการขับเคลื่อนและการหยุดรถลงสู่พื้นผิวถนน แรงเสียดทานระหว่างยางกับพื้นถนนทำให้รถสามารถเคลื่อนตัวหรือหยุดลงได้
4. ช่วยในการเปลี่ยนทิศทางในการขับขี่การหมุนพวงมาลัยทำให้ล้อหน้าหมุนและทำให้รถสามารถมุ่งไป ในทิศทางที่ต้องการ

เรามาดูวิธีการเลือกยางให้ถูกต้องเหมาะสมกับรถดีกว่า จริงๆ แล้วทั้งรถยนต์และมอต์เตอร์ไซด์ก็มีวิธีการดูที่เหมือนกัน

Q: ยางทำมาจากอะไร ?
A: ยางไม่ได้ประกอบไปด้วยเนื้อยางเพืยงอย่างเดียว แต่ประกอบไปด้วยส่วนประกอบหลายอย่างของเหล็กกล้ากับผ้าใบ

Q: เมื่อไหร่จะถึงเวลาเปลี่ยนยาง ?
A: ยางรถยนต์ที่ได้รับการดูแลรับษาและใช้งานอย่างถูกต้อง จะสามารถใช้งานได้จนกระทั่งดอกยางสึกหรอเหลือต่ำสุด มีร่องลึกน้อยกว่า 1.5-2 มิลลิเมตร ซึ่งตัวเลข 1.5-2 มิลลิเมตรนี้ รวบรวมมาจากคำแนะนำของผู้ผลิตยางหลายยี่ห้อ จึงไม่สามารถสรุปเป็นตัวเลขตายตัวได้เป๊ะๆ

ในความเป็นจริง ก็ไม่ค่อยมีใครหยิบไม้บรรทัดมาวัดหรือหาอะไรมาแหย่เพื่อวัดความลึกของร่องยาง เพราะไม่สะดวก และจริงๆ แล้วก็ต้องใช้เครื่องมือเฉพาะในการวัด ดังนั้นส่วนใหญ่จึงดูด้วยสายตา และประเมินเอาว่าดอกยางหมดหรือยัง สามารถสังเกตได้ง่ายๆ โดยมองขึ้นไปที่หน้ายาง จะพบสันนูนที่บริเวณร่องยาง เรียกว่า สะพานยาง

ดอกยาง ไม่ได้มีไว้ให้เกาะ แต่มีไว้รีดน้ำ ยางรถยนต์ทั่วไปจึงมีดอกหรือมีร่อง เพราะยางหน้าเรียบเกาะถนนดีบนถนนเรียบแห้งเท่านั้น แต่ถ้าถนนเปียกจะลื่นมาก เพราะหน้ายางที่แบนกว้าง จะไม่สามารถกดรีดน้ำออกจากหน้ายาง เพื่อให้หน้ายางสัมผัสกับพื้นตามปกติได้ น้ำเลยกลายเป็นชั้นฟิล์มคั่นอยู่ระหว่างยางกับผิวถนน ก็เลยลื่นหรือมีอาการเหิรน้ำ ดอกหรือร่องยางจึงลดอาการลื่นของยาง เมื่อต้องขับรถยนต์ลุยฝนหรือบนถนนลื่น โดยต้องยอมเสียหน้าสัมผัสพื้นถนนบางส่วนให้เป็นร่องยางแทน

การขับขี่ในสายฝนเมื่อยางสึกมากแล้วเป็นสิ่งที่อันตรายมาก น้ำฝนจะมีลักษณะเหมือนแผ่นฟิลม์กั้นระหว่างยางกับพื้นถนนทำให้ยางลอยเหนือพื้นถนน ซึ่งมีผลต่อประสิทธิภาพในการบังคับรถและการหยุดรถ

หลายท่าน คงอยากทราบถึง ความหมายของ ตัวเลข หรือ ตัวอักษร ที่อยู่บน ยาง นั้น มีความหมายอย่างไร ? แล้วจะมีผลต่อการนำไปใช้งานกับรถของเรา อย่างไร ?

สัญลักลักษณ์ ไม่ว่าจะเป็น ตัวเลข หรือ ตัวอักษร ที่แสดงอยู่ตรงด้านข้างของยาง ( Side Wall ) ล้วนมีความหมายด้วยกันทั้งนั้น ลองดูรายละเอียดได้ตามข้อมูลนี้

รหัสหรือตัวอักษร ที่อยู่บนยาง

- ด้านหลังของตัวเลขบอกขนาดหรือบอกชื่อรุ่นยางอาจจะมีตัวหนังสือ F หรือ R อยู่ด้วย บางทีก็บอกกันตรงๆเลยว่า Front หรือ Rear บอกให้รู้ว่ายางเส้นนี้ใช้กับล้อหน้าหรือล้อหลัง พร้อมกับลูกศรบอกทิศทางการหมุน เวลาใส่ต้องใส่ให้ถูกทิศทางด้วย
- สัญลักษณ์ M/C หมายถึงยางสำหรับมอเตอร์ไซด์

ตารางแสดง ดัชนี การรับน้ำหนัก ของ ยางรถยนต์ ( Load Index ) ตามตัวเลข ที่แสดงไว้

ดัชนี ที่แสดงไว้ตรงด้านข้างของยาง คือประสิทธิภาพสูงสุดในการรับน้ำหนัก ในขณะที่รถวิ่งที่ความเร็วสูงสุด

ตารางแสดง สัญลักษณ์ ของ ความเร็ว Speed Symbol

การดู เดือนปี ที่ยางวงนี้ถูกผลิตขึ้นเมื่อไร ?

ชนิดของยางที่ควรเลือกใช้
เลือกชนิดให้เหมาะสมกับรถ รถสปอร์ตคงไม่มีใครเอายางวิบากมาใส่ แต่พวกรถ Dual Purpose นี่สิ ยากอยู่สักหน่อย ถ้าทริปไหนลุยทางฝุ่นมากกว่า ก็ใส่ยางหนาม แต่ถ้าวิ่งทางดำมากกว่า ก็ใส่ยางทางเรียบ

ขนาดของยางที่ควรเลือกใช้
ควรเลือกใช้ยางขนาดเดิมที่ได้รับการประกอบมาจากโรงานผู้ผลิตรถมอเตอร์ไซด์ เพราะผู้ผลิตรถมอเตอร์ไซด์ ได้ออกแบบขนาดยางให้เหมาะสมกับขนาดของรถมอเตอร์ไซด์แต่ละรุ่น ทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยและสมรรถนะที่เหมาะสม

หากมีความต้องการจะเปลี่ยนขนาดยาง ก็อาจจะเปลี่ยนได้บ้าง แต่ควรจะต้องคงไว้ซึ่งขนาดหน้ากว้างของยาง และขนาดวงล้อ เช่น ยางที่ติดรถมาเป็นขนาด 70/90-17 เราอาจจะสามารถเปลี่ยนเป็น 70/80-17 หรือ 70/100-17 ได้ แต่ไม่ควรเปลี่ยนวงล้อจาก 17 เป็นวงล้อขนาดอื่น และไม่ควรเปลี่ยนขนาดหน้ากว้างของยางจาก 70 ไปเป็นขนาดอื่น

ในรถมอเตอร์ไซด์ควรใช่ขนาดเดิมมากที่สุด สำหรับตัวเองใช้ BMW F800GS ล้อหน้า 90/90 21 หลัง 150/70 17 เพราะเป็นรถ Dual Purpose จึงอยากหายางที่วิ่งทางดินพอได้ แต่กลับหายากมาก เพราะ ยาง Pirelli รุ่นที่อยากได้ ไม่มีตรงไซด์ มีแต่ 160/60 17 อยากลอง และทั้งๆ ที่ถามจากร้านยางแล้ว เขาก็ว่าน่าใช้จะได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ค้นในกุ๊กกู๋ก็ไม่มีใครเคยลอง แม้แต่ในต่างประเทศ อย่างที่บอกว่ามอเตอร์ไซด์ สภาพรถที่ดีจะทำให้เกิดความปลอดภัยมากกว่า จึงไม่กล้าลอง

รถที่มียางใน
ทุกครั้งที่เปลี่ยนยางนอกควรเปลี่ยนยางในไปพร้อมกันด้วย เพราะถ้ายางในยืดไปนานแล้ว เมื่อนำมาใส่กับยางนอกใหม่ อาจเกิดรอยพับที่ยางใน และจะทำให้เกิดการเสียดสีกันทำให้รั่วซึมได้

ระยะห่างของล้อ
เมื่อใส่ล้อ / ยางรถมอเตอร์ไซค์ ต้องดูระยะห่างของล้อรถกับบังโคลนและส่วนอื่น ๆ ของรถมอเตอร์ไซค์ด้วย เพราะยางขนาดเบอร์เดียวกันแต่ต่างยี่ห้อกันหือต่างรุ่นกัน อาจมีขนาดความกว้างของแก้มยางหรือดอกยางต่างกันจึงควรระวังเพราะยางอาจเสียดสีกับส่วนอื่นด้วย ถ้าจะใช้ยางขนาดใหญ่ขึ้นอาจจะต้องเปลี่ยนล้อให้มีขอบกว้างขึ้นด้วย และเมื่อใส่ยางหรือขอบล้อใหญ่ขึ้นต้องลองหมุนดูให้มีระยะห่างจากส่วนอื่น ๆ พอสมควร

การเปลี่ยนยางเก่า
อย่าลืมว่า ยางหน้าต้องเข้าคู่กับยางหลัง ตามข้อกำหนดของผู้ผลิตรถมอเตอร์ไซค์ เพื่อให้ขับขี่ได้ปลอดภัยและควบคุมรถได้ดี เมื่อจะเปลี่ยนยางหน้าควรดูดอกของล้อหลังด้วย ดอกยางใหม่ ๆ ของล้อหน้าอาจทำให้ควบคุมรถยากเมื่อใช้ร่วมกับยางหลังที่สึกไปมากแล้ว

การถ่วงล้อ
วัตถุยืดหยุ่นได้ เช่น ยางของรถมอเตอร์ไซค์นั้น ไม่สามารถผลิตให้ออกมาได้กลมอย่างสมดุลย์ ดังนั้นต้องถ่วงล้อ (ควรถ่วงล้อแบบล้อหมุน) หลังจากใส่ยางใหม่ทุกครั้งมีวิธีถ่วงล้ออยู่ 2 วิธี คือ แบบล้อนิ่งและแบบล้อหมุน ถ้าใช้ยางขอบกว้างเกิน 2.5 นิ้ว ข้อควรระวัง เพื่อป้องกันลมรั่วตามขอบล้อควรใช้ตะกั่วถ่วงชนิดที่ผู้ผลิตรถมอเตอร์ไซค์แนะนำ เช่น ใช้ถ่วงที่เส้นลวดซี่ล้อ ใช้ลวดตะกั่วหรือใช้ตุ้มน้ำหนักแบบแปะด้วยแถบกาว (ไม่ควรใช้น้ำยาถ่วงล้อชนิดที่ใช้ฉีดเข้าไปในล้อรถมอเตอร์ไซค์) แทนที่จะใช้แบบเสียบที่ขอบล้อ เช่น ที่ใช้ถ่วงล้อรถยนต์

การตั้งศูนย์ถ่วงล้อ
ควรตั้งศูนย์ถ่วงล้อทุกครั้งที่ถอดล้อหลังหรือเมื่อปรับความตึงโซ่ ถ้าตั้งศูนย์ล้อไม่ถูกต้อง เมื่อหมุนล้อไปแต่ละรอบยางสึกเร็วขึ้น ทำให้อายุการใช้งานลดลง และบังคับรถหรือทรงตัวเข้าโค้งยากขึ้น

การรัน-อิน
เมื่อใส่ยางใหม่ ๆ ควรถนอมยางสักพัก โดยไม่ขับขี่ให้เร็วมากหรือเข้าโค้งแคบด้วยความเร็วสูง เมื่อใช้ยางไปสัก 160-250 กม. ยางจะปรับเข้ากับขอบล้อได้ดี จึงค่อยขับขี่ได้เต็มที่

การสลับยาง
ในรถยนต์ควรมีการสลับยางกับรถที่เราใช้ทุกๆ 5,000 กม. สำหรับยางธรรมดา และทุก 10,000 กม. สำหรับยางเรเดียล เพื่อป้องกันการสึกผิดปกติและยืดอายุการ (ในมอเตอร์ไซด์ไม่มีนะจ๊ะ)

ความดันลมยาง

เติมลมตามสเปคของรถที่กำหนด โดยศึกษาได้จากคู่มือของรถนั้นๆ
เวลาเติม ลมยาง ควรเติมตอน ยาง ไม่ร้อนเกินไป
หากต้องการวิ่งทางไกล นานๆ ควรเพิ่มลมยางอีกประมาณ 3 - 5 ปอนด์/ตร.นิ้ว
หมั่นเช็ค ลมยาง เป็นประจำ อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง

ถ้าสูบลมแข็งเกินไปรถจะเด้งง่ายขับขี่ไม่สบายและยางสัมผัสกับถนนน้อยลง แต่ถ้าลมยางอ่อนเกินไปจะขับขี่ได้ลำบากและรถยังสะบัดได้ง่าย นอกจากนี้ลมยางอ่อนเกินไปจะทำให้ยางสึกเร็ว เปลืองน้ำมันความเร็วก็ต่ำกว่าที่ควรและยังควบคุมได้ยาก

คำแนะนำทั่วไปก็คือเพิ่มแรงดันลมยางหลังขึ้น 0.2 บาร์ (3 ปอนด์/ตารางนิ้ว) เมื่อขับขี่ซ้อนกันสองคน เพิ่มแรงดันลมทั้งยางหลังและยางหน้าขึ้น 0.2 บาร์ (3 ปอนด์/ตารางนิ้ว) เมื่อจะขับขี่ทางไกลด้วยความเร็วสูงติดต่อกัน เช่น บนถนนซูเปอร์ไฮเวย์ ควรตรวจสอบแรงดันลมยางรถมอเตอร์ไซค์ทุกสัปดาห์

การเติมก๊าซไนโตรเจน
ข้อดีของก๊าซไนโตรเจน
1. การลดลงของความดันลมยางจะน้อยกว่าการเติมลมธรรมดา
2. การลดลงของความดันลมยางที่น้อยกว่าจะช่วยลดการสึกหรอของดอกยางและช่วยประหยัดน้ำมัน

การซ่อมยางเมื่อเกิดรอยรั่ว
รอยรั่วเพียงเล็กน้อยสามารถซ่อมได้โดยร้านซ่อมปะยางทั่วไป ถ้าเป็นรถมียางใน ถ้ารูไม่ใหญ่ก็ปะซ่อมได้เหมือนยางในจักรบาน แต่ถ้าเป็นยางที่ไม่ใช้ยางใน (Tubeless) สามารถอุดได้หลายแบบ เช่น อุดตัวหนอน ยิงใส้ไก่ แต่วิธีที่ดีที่สุดก็คือ ปะสตีม เหมือนกับยางรถยนต์ แต่ไม่สามารถนำอุดได้ถ้า
- มีรูรั่วที่แก้มยาง
- ส่วนประกอบต่าง ๆ แยกออกจากกัน เช่น หน้ายาง, ชั้นผ้าใบ เป็นต้น
- ขนาดของรูรั่วใหญ่เกินกว่า ¼ นิ้ว
- รั่วแบบเกิดเป็นรอยแตก

ขี่รถ (BMWF800GS) ใกล้ๆ ก็มีความสุขได้ เขาใหญ่ - วังน้ำเขียว - ชัยภูมิ

2011-09-05T17:20:00.000+07:00

เพราะได้หยุดงานแบบฉุกเฉิน ด้วยความอยู่ไปนิ่ง จึงควบรถคู่ใจออกจากบ้าน จะไปไหนดี...ใกล้ๆ คิดได้แค่ "เขาใหญ่" ไม่ได้วางแผนว่าจะไปนอนไหน หรือ กี่วัน เรียกว่าไปมันเรื่อยๆ แล้วแต่อารมณ์ ผลก็เลย...ยาวไปๆ จากเขาใหญ่ ขี่เล่นไปวังน้ำเขียว วกกลับขึ้นเขาใหญ่อีกรอบ ไปนั่นเล่นสวนเมืองพร แล้วก็เลยไป มอหินขาว ชัยภูมิ 3 วัน 2 คืน ซะงั้นเลย

คืนก่อนหน้าโพสข้อความเชิญชวนไว้ใน FB ก็มีพี่ที่รู้จักกันบอกว่าจะไปด้วย ว่าแต่จะออกกี่โมง ตอบไปว่าคงแต่เช้า พอรุ่งเช้าเข้าจริง กลายเป็นพี่คนนี้โทรมางัดเราจากที่นอนซะงั้น ตั้งใจไว้ 8 กลายเป็นออกจากบ้าน 9 โมงครึ่ง

ปล.ขอบคุณน้าบ๊วยที่ให้เกียรติเป็นเพื่อนร่วมทางมาจากกรุงเทพค่ะ ^^

ออกจากกรุงเทพ 10 โมง จากบางนา มุ่งหน้ามีนบุรี ผ่านบ้านสร้าง เข้าเขาใหญ่ทางฝั่งปราจีน ถึงจุดนัดพบ ผาเดียวดายเที่ยงตรงพอดี

ใจตุ้มๆ ต่อมๆ ภาวนาขอให้ฝนไม่ตก ฝนก็คือ ฟ้าใส แดดเปรี้ยง เมฆลอยเป็นกลุ่มก้อน เหมือนใครเอาสำลีโยนขึ้นไปแปะไว้ปนท้องฟ้าก็ไม่ปาน ^^

ซักพักก็มีโทรศัพท์จาก 2 สาวปากช่อง ที่นัดมาเจอกันที่ผาเดียวดาย โทรเช้ามาบอกว่ายางแบนอยู่ไม่ไกลจากที่ทำการอุทยาน เราจึงขี่ลงไปพบกันที่นั่น ตะปูตัวเบ่อเริ่ม แถมแทงเฉียงๆ เข้าไปในเนื้อยางอีกต่างหาก ^^

2 สาวโคราช ฝน (เสื้อฟ้า) ขี่ Versys, นาง (แจ็คเก็ตแดง) ขี่ T-max 500

เพราะไม่มีใครติดชุดปะยางมา จึงต้องรอเพื่อนอีกคนที่กำลังจะขึ้นมาเอาชุดปะยางมาให้ พวกเราจึงตัดสินใจหม่ำข้าวเที่ยงรอ ผลปรากฏว่าการปะยางด้วยชุดตัวหนอนไม่สำเร็จ ถามเจ้าหน้าที่บอกว่ามีร้านด้านล่าง ให้ขี่ลงไปทางปากช่อง แถวๆ ป้อมตำตวจหมูสี ปรากฏว่ารูใหญ่ไป ปะแบบตัวหนอนไม่ได้ และที่ร้านก็ไม่มีปะสตีม 2 สาวจึงต้องแยกไปร้านปะยางที่ปากช่อง

ตัวเองและน้าบ๊วย จึงแยกขี่ไปวังน้ำเขียว เพราะข้าพเจ้ายังไม่เคยไปซักครั้ง อยากไปสัมผัสจุดที่ว่ามีโอโซนมากที่สุดในประเทศไทยซะหน่อย ตลอดทางจากเขาใหญ่ไปวังน้ำเขียว ช่างตื่นตาตื่นใจกับบรรดารีสอร์ทโรงแรมที่สร้างเรียงราย บวกกับวิวสวยๆ จากลักษณะของเนินขนาดกลางที่ซ้อนลดหลั่นกันไปตลอด 2 ข้างทาง

เราหยุดแวะพักคลายร้อนกันที่นี่

ระหว่างรอ 2 สาว เราก็ไปให้อาหารแกะกัน

นั่งพักให้หายร้อน และตัดสินใจว่าจะกลับ หรือ จะค้าง 2 สาว ก็กริ้งกร้างมาว่าปะยางเสร็จแล้ว ตามมาสมทบต่อได้

เส้นทางเขาใหญ่ วังน้ำเขียว จะผ่านอ่างเก็บน้ำลำพระเพลิง ถนนจะวิ่งอ้อมโดยรอบ

ถนนเนียน โค้งกว้าง วิวสวย

วิวสวยๆ ยามเย็น ริมเขื่อนลำพระเพลิง

โฉมหน้าของรถทั้ง 5 คัน

3 สาว Girl Riders ตอนนี้เรามีกลุ่มของตัวเอง รวมตัวผู้หญิงขี่รถได้ 10 คนค่ะ

กลางคืน น้าบ๊วยเสนอกิจกรรมส่องสัตว์กัน แถวๆ เขาแพงม้า พวกเราจึงได้เข้าไปส่องกระทิงกัน

คืนนี้เราได้เห็นกระทิงสมความตั้งใจ แม้จะไม่เยอะก็ตาม ลุงบอกว่าบางครั้งเห็นฝูงใหญ่มาก 20-30 ตัวเลยทีเดียว

ระหว่างส่องสัตว์รถเกิดติดหล่ม ต้องรอรถอีกคันมาลาก

เช้าวันที่ 2 ก่อนที่น้าบ๊วย กับชุดสีเหลืองอ๋อย (รู้เลยว่าน้าน่าจะชอบสีเหลืองเอามากๆ) จะแยกกลับกรุงเทพก่อน เพราะติดงานด่วน ส่วนฝน...กลับไปตั้งแต่เมื่อคืน แวะถ่ายรูปริมเขื่อนลำตะคอง

เหลือ 2 คนเที่ยวต่อ... ย้อนกลับขึ้นเขาใหญ่ เพื่อไปเที่ยวน้ำตกเหวสุวัต

น้ำตกเป็นของเรา เพราะแทบไม่มีคนอื่นอยู่เลย ^^

เมฆฝนตั้งเค้า พวกเราจึงขี่หมายจะหนีให้ทัน แต่สุดท้ายก็ไปนั่งหลบฝนอยู่ทางเข้าน้ำตกผากล้วยไม้พักใหญ่ๆ

ฟ้าหลังฝนสดใสเสมอ ข้างหลังเป็นทุ่งหญ้าที่เคยเป็นสนามกอล์ฟเก่าบนเขาใหญ่

ลงเขาใหญ่ทางฝั่งปากช่อง ผ่านช่วงดินโป่ง เห็นกวางออกมากินดินนับ 10 ตัวเลยทีเดียว ^^

ยังไม่หายมันส์ แวะไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารสวนเมืองพร ริมเขื่อนลำตะคอง

วิวสวย บรรยากาศดี อาหารอร่อย ... ตัดสินใจค้างอีกหนึ่งคืน จริงๆ ที่นี่ก็มีห้องพักคืนละ 2000 บาท แต่งก...เลยไปนอนห้องน้องนางดีกว่า ^^ กว่าจะนอนก็ดึก สายๆ ก็ตื่นละ เก็บเงินไว้เติมน้ำมันเที่ยวต่อดีกว่า อิอิ

เช้าวันที่ 3 หลังจากที่เห็นรูปผาหัมหด (เค้าห้ามสะกดคำไม่สุภาพ แต่ทำไงได้ ก็ผามันชื่อนี้จริงๆ นี่นา) ไอเดียบรรเจิด...เที่ยวต่อ แต่ขี่หลงไปมอหินขาวเสียได้ ก่อนจะขึ้นไป เจ้าหน้าที่ก็บอกแล้วนะ ว่าทางมันไม่ดี อาจจะขึ้นไม่ได้ แต่ไม่ ของแบบนี้ต้องลอง

ทางกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้าง คืนก่อนหน้านี้ก็มีฝนตกหนัก ดินตรงนี้ก็ยังไม่ได้อัด ผลคือเละอย่างที่เห็น ลื่นเป็นดินหนังหมู ขี่ปัดไปปัดมา ลืมไปว่ายางตัวเองก็ไม่ใช่ยางหนาม นึกว่ารถเป็น GS อย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว 555+

ขอบคุณคุณลุงช่างทำถนนมากๆ ค่ะ ที่มาช่วยเข็น ประคอง และแคะขี้นดินออกจากรถให้อย่างเต็มที่ ลุงบอกว่าไม่เป็นไร คนไทยต้องช่วยกัน ฟังแล้วซึ้งจริงๆ

แต่สุดท้ายก็รอดมาได้ หลังจากล้มไปหลายแปะ

แต่ก็คุ้มที่ได้ขึ้นมาที่นี่ มอหินขาว หรือ สโตนเฮนจ์เมืองไทย

ตอนแรกนึกว่าจะมีแค่แท่งหิน แต่เพราะแท่งหินอยู่บนยอดเนิน ทำให้สูงกว่าพื้นที่โดยรอบ สามารถมองดูทิวทัศน์พื้นที่โดยรอบได้อย่างสวยงาม

จริงๆ แล้วโดยรอบบริเวณยังมีแท่งหินอีกหลายกลุ่ม พวกเราปีนขึ้นไปนั่งพักกันบนแท่งหินอีกที แต่ไม่ใช่หินกลุ่มหลักในรูปเมื่อกี้นะคะ

และเพราะมีเมฆลอยอยู่เป็นก้อนๆ ทำให้เรานั่งเล่นกันบนยอดหินได้โดยไม่ร้อน มีลมโกรกสบายๆ เคลิ้มเลย...สบายน่านอนเป็นที่สุด

ความซนไม่เคยปราณีใคร ขายังไม่หายดี แต่ก็ยังซ่าส์เหมือนเดิม

ขี่รถขึ้นมาจอดถ่ายรูปด้านหน้ามันซะเลย 555+

ทริปนี้เป็นทริปใกล้ๆ ที่มีความสุข สนุกมากๆ ชัยภูมิเป็นจังหวัดที่น่าเที่ยวมากๆ แป๊บเดียวก็ถึง เด๋วหาเรื่องมาอีกดีกว่า อิอิ

ที่เที่ยวสุดท้ายที่เราแวะในวันนี้ คือ น้ำตกตาดโตน น้ำตกเป็นของเราอีกแล้ว เพราะไม่มีใครเลย

น้ำแรงมาก และแดงขุ่นคลั่กอย่างที่เห็น ว่าจะมานั่งชิวๆ แช่เท้า หรือไม่ก็อาจจะเล่นน้ำ เลิกความคิดนั้นทันที เพราะดูสยองมากกว่าจะชิว

กว่าจะออกจากน้ำตกก็เกือบ 6 โมงเย็นแล้ว แวะเข้าไปทานข้าวเย็นที่ตัวเมืองชัยภูมิ แวะส่งน้องนางที่ปากช่อง ส่วนตัวเองยิงยาวกลับกรุงเทพ เท้าเตะบ้านก็ปาเข้าไป 5 ทุ่มพอดีแป๊ะ

เป็นทริปที่เปลี่ยนความคิดไปเลย เพราะปรกติจะไม่ค่อยมาฝั่งเขาใหญ่เท่าไหร่ คิดเสมอว่าใกล้ๆ จะมีอะไรให้ดูกันนะ เคยคิดว่าทริปสั้นๆ มันๆ ก็ต้องฝั่งกาญเท่านั้น แต่ไม่ใช่เสียแล้ว ชัยภูมิเป็นอีกหนึ่งจังหวัดแห่งความประทับใจ ยังมีอีกหลายอุทยานที่ยังไม่ได้มาเยือน ใส่รายการไว้ใน waiting list อันดับต้นๆ เรียบร้อยแล้ว

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ประวัติความเป็นมาของ Girl Riders และความเป็นไปในอนาคต

2011-08-27T17:50:00.001+07:00

Girl Rider เป็นกลุ่มสาวๆ ที่รักการขี่มอเตอร์ไซด์คันโต หรือที่เราเรียกว่า Big Bike ท่องเที่ยวไปยังที่ต่างๆ

โดยเริ่มจาก "แต่ละคนที่ขี่รถอยู่แล้ว" แต่ในกลุ่มมักจะมีแต่ผู้ชาย ไม่มีผู้หญิงเลย เมื่อถึงปลายทาง แม้เราจะร่วมวงสนทนากับผู้ชายได้อย่างไม่ขัดเขิน แต่บางครั้งเราก็อยากจะเม้าท์มอยในแบบผู้หญิงๆ บ้าง แล้วพอเราได้ขี่มาเจอกัน ก็...เอ้ย มีผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ขี่นี่นา จาก 2 เป็น 3 เป็น 10 ค่อยๆ รู้จักมากขึ้น จึงมีความคิดอยากรวมตัวผู้หญิงขี่รถให้เป็นกลุ่มกัน ก็เลยคิดกันว่างั้นเราจัดทริปที่นับแต่ผู้หญิงขึ้นมานั่นก็คือ ทริปเขาค้อ จริงๆ แล้วในทริปนั้นมีผู้ชายมาร่วมทริปด้วยอีกเป็นจำนวนมาก 30 กว่าคนได้ พอเราได้มาเจอกัน ได้สัมผัสตัวตนของแต่ละคน โชคดีที่เราทั้ง 8 (ในตอนนั้น) คุยกันแล้วนิสัยเข้ากันได้ หลังจากจบทริปได้ติดต่อพูดคุยกันสม่ำเสมอ ก็เลยตัดสินใจตั้งเป็นกลุ่ม Girl Riders ขึ้นมาเลยละกัน แต่ไม่ได้เปิดรับสมาชิกสะเปะสะปะ จะบอกว่าเป็นกลุ่มปิดก็ได้ เพราะเราคิดชื่อมากจากผู้หญิงที่ขี่รถ ฉะนั้นต้องขี่กันเองได้ และพวกเราชอบเที่ยวเหมือนๆ กัน ดังนั้นต้องมีจัดทริปอยู่เรื่อย ฉะนั้นคนที่จะมาเข้ากลุ่มได้ จึงต้องขอทำความรู้จักกันก่อน ว่าจะเข้ากันได้หรือเปล่า จึงเป็นเงื่อนไขอย่างที่กล่าวมา ว่าอยู่ดีๆ จะมาขอเข้ากลุ่มเลยน่ะไม่ได้ ^^

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ กลุ่มนี้ก็มีอายุ 4 เดือนแล้ว ดูเหมือนว่าจะสั้นๆ แต่บางคนรู้จักกันมากว่า 3 ปี เราคบที่ตัวตนจริงๆ ของกันและกัน ใครเคยเป็นไงก็เป็นแบบนั้น เคยกินนอนเที่ยวเล่นด้วยกัน ลำบากด้วยกัน รู้จักกันไปจนถึงระดับครอบครัว บอกได้ว่าเราเป็นมากกว่าคนรู้จัก เราเป็นเหมือนพี่เหมือนน้อง ที่พร้อมจะช่วยเหลือกันเมื่อมีปัญหาในทุกเรื่อง ไม่ใช่แค่ทักทาย แล้วแยกย้ายไม่สนใจกันเวลามีทุกข์ อย่าหาว่าเราหยิ่งหรือเรื่องมากเลยค่ะ เพราะเราคาดหวังว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในกลุ่มแล้ว เราก็อยากจะเป็นเพื่อนกันไปให้นานที่สุด ก็เลยต้องมีข้อแม้เงื่อนไขมากหน่อยเป็นธรรมดา และนี่เป็นประวัติย่อของกลุ่มเราค่ะ

Girl Riders ไม่มีหัวหน้ากลุ่ม ทุกคนในกลุ่มมีสิทธิ์เท่าเทียมกันทุกคน มีแต่ความเคารพที่พวกเรามีให้กันเสมอ.....

สรุปอีกครั้ง...มีหลายคนถามว่าขอเข้ากลุ่มด้วยได้ไหม คำตอบคือ อาจจะได้ หรือ อาจจะไม่ได้

ดูจากอะไร?

1. เนื่องด้วย กลุ่มเราชื่อ Girl Riders นั่นหมายความว่าต้องขี่เองเท่านั้น ดังนั้นเป็น Bike Lover เฉยๆ หรือ สก๊อยไบค์เกอร์ จึงไม่ได้

2. ต้องออกทริปไปเที่ยวกับพวกเราได้ หรือสามารถขี่ bigbike ไปทริปไกลๆ เดินทางต่างจังหวัดกับพวกเราได้

3. หลังจากออกทริปแล้ว ได้พบปะพูดคุย และสมาชิกยอมรับว่านิสัยเข้ากับคนในกลุ่มได้ นั่นหมายความว่า...คุณต้องมีนิสัยที่ไม่เกรียน ไม่เพี้ยน ไม่งี่เง่า ตามประสาผู้หญิงหัวใจ Biker

ปัจจุบัน เรามีสมาชิกทั้งหมด 10 คนเท่านั้น แต่คาดว่าสมาชิกน่าจะเพิ่มขึ้นในอนาคตอย่างแน่นอน...

อยากทำความรู้จักหรือทักทายพวกเรา แวะไปที่นี่ Girl Rider FB page ได้เลยค่ะ

Girl Riders Track Day Meeting Trip @ Thailand Circuit

2011-08-27T17:48:00.001+07:00

ทริปรวมตัวครบ 10 สาวครั้งแรก เรานัดกันที่สนามแข่งรถ Thailand Curcuit นครชัยศรี

เหล่าสาวกรุงเทพนัดกัน 9 โมงที่ปั๊มแถวสาธร แต่ข้าพเจ้าตื่นสาย กว่าจะไปถึงปั๊มก็เกือบ 10 โมง ส่งผลให้โดนทิ้งนะสิ T_T

ไปถึง 11 โมง เป็นคนสุดท้าย โดนประนามไม่มีชิ้นดี ขอโทษ...ค้าบ

ทำการแจกและแปะสติ๊กเกอร์กลุ่มกันเด๋วนั้น ^^

เมื่อรวมตัวกันก็เฮฮาจิงโกะกันอย่างที่เห็น ยั้วเยี้ยยุ้บยับยุกยิกไม่หยุดไม่หย่อน เหมือนจับปูใส่กระด้ง
นอกจากพบปะสังสรรค์กันแล้ว เพราะสมาชิกต่างก็มาจากทั่วสารทิศ มีทั้งเชียงใหม่, พิษณุโลก, โคราช, เพชรบุรี แล้วก็กรุงเทพ ยังมีอีก 2 จุดประสงค์ นั่นคือ ถ่ายทำรายการโทรทัศน์ และ สัมภาษณ์ลงหนังสือ

คงสงสัยละสิว่าแปลกตรงไหน ผู้หญิงขี่รถมอเตอร์ไซ์
ถ้าพบเจอคนสองคนน่ะ...ไม่แปลก แต่พบทีทั้ง 10 ก็ออกแนวอลังการนิดนึง

โพสกันเต็มที่กว่าจะได้ภาพสวยๆ

จัดฉากกันนิดหนึ่ง

ช่วงถ่ายสัมภาษณ์

ประการที่ 2 คือ ลองรถของกันและกัน คนชอบขี่มอเตอร์ไซด์มักมีรถในดวงในมากกว่าหนึ่งคัน โดยเฉพาะตัวเอง...จ้องๆ สปอร์ตเอาไว้เหมือนกัน เลยขอถือโอกาสนี้ลองรถซะหน่อย

ลองซ้อนน้องนักแข่งดู มันส์มากๆ แต่คราวนี้ยังเกาะได้ไม่แน่นดีพอ น้องเลยบอกนี่แค่เบาะๆ นะคร้าาบพี่

ลองเอารถตัวเองวิ่งในสนาม

ลอง Kawasaki Versys

ลอง Ducati Monster 696

ลอง Suzuki GSX1000 K7

ลอง Suzuki GSX1000 K9

จริงๆ ได้ลอง Kawasaki ZX-10 (2009) และก็ Yamaha R1 (2007) ด้วย แต่ไม่ชอบเลยขี่น้อยรอบซะจนไม่ได้ถ่ายรูป ^^ ถามใจว่าชอบตัวไหนมากที่สุด บอกได้แล้วว่าชอบ Suzuki ถ้ามีโอกาสจะสอยไว้ในครอบครองสักคัน อิอิ

และแล้วอีกหนึ่งวันแห่งความสนุกก็จบลง ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
ถ้าอยากดูรูปสาวๆ คนอื่นๆ ตามไปดูที่เพจ FB ได้เลยนะคะ

เรียนขี่มอเตอร์ไซด์ ... BMW enduro park, Hechlingen, Germany

2011-08-11T15:17:00.005+07:00

คำชักชวนจากพี่คนหนึ่ง (ที่เคยขอไว้ว่า ถ้าพี่ไปดู...ให้หนูไปด้วย) ตามคำร้องขอ ราวๆ ต้นปีว่าได้จองลงคอร์สเรียนขี่มอเตอร์ไซด์แบบ Enduro ที่เยอรมันสำเร็จแล้ว

บางคนอาจสงสัยว่าการขี่ Motorcross กับ Enduro ต่างกันอย่างไร การขี่ Motorcross จะใช้รถเล็กกว่า และเป็นการขี่แข่งขันกันในสนาม แต่การขึ่ Enduro คือการขี่รถทางดินผ่านภูมิประเทศ ซึ่งอาจเป็นการแข่งขันก็ได้ แต่ในกรณีนี้ คือ เรามาเรียนเพื่อเพิ่มพูนทักษะในการขี่รถผ่านถนนที่มีอุปสรรคต่างๆ เช่น ทางดิน ทางทราย ทางกรวด ขึ้นเขา ลงห้วย อะไรทำนองนี้

ออกเดินทางจากประเทศไทย ใช้เวลา 11 ชม. ไปลงยังสนามบินมิวนิค ประเทศเยอรมันนี ต้นกำเนิดของรถ BMW

ดอกกล้วยไม้ต้อนรับจากสายการบินไทย และสนามบินที่สะอาดสะอ้าน

ถึงเยอรมันราวๆ 2 ทุ่ม แล้วก็เช่ารถขับต่อไปเมือง Wemding

โรงแรมที่พักและสภาพห้องนอน

จริงๆ เราไม่ได้เรียนที่เมืองนี้ ต้องไปเรียนเมืองข้างๆ คือ Hechlingen แต่เมืองนี้ใหญ่และน่ารักกว่ามาก

มาคราวนี้ไม่เน้นเที่ยว เน้นช็อปแต่สิ่งที่เกี่ยวกับมอเตอร์ไซด์ ต้องยอมรับว่าราคาถูกกว่าบ้านเราค่อนข้างมาก

วิวสองข้างทางผ่านขับรถไปเรียนที่ BMW Endoro Park ที่เมือง Hechlingen

ทริปนี้เรามาเรียนทั้งหมด 2 คอร์ส คอร์สละ 2 วัน / 640 Euro สามารถจองได้ทางอินเตอร์เนท ถึงแม้ว่าจะแบ่งเป็น 4 Level แต่การเรียนก็ไม่ได้แบ่งชัดเจนนัก ดูนักเรียนเป็นหลักว่ามีทักษะระดับไหน รวมทั้งใบประกาศนียบัตรก็ไม่ได้ระบุระดับด้วยเช่นกัน

เรียนคราวนี้ขอลดระดับรถลงเป็น F650GS เพราะการขี่ผ่านทางวิบากนั้นถ้าขายันถึงมากเท่าไหร่ยิ่งจะปลอดภัยกว่า สำหรับข้าพเจ้าที่ทักษะต่ำต้อย และรถแสตนดาร์ท F800GS นั้นสูงลิบลิ่วแบบปลายเท้าเตะถึงพื้นแค่นั้นเอง ม่าาายไหว ขอบาย

ออกกำลังกาย ยืดเส้นยืดสายก่อนเรียนเสียหน่อย

คอร์สไม่ได้แบ่งแยกชัดเจนว่าระดับไหน แต่เท่าที่สอบถาม แบ่งเป็น Basic, intermediate, advance แล้วก็ racing เค้าก็จะดูว่าเรารับได้แค่ไหน ก็ป้อนให้มากกว่า เพราะใบประกาศที่ได้ก็ไม่ได้บอกไว้ว่าเรียนคอร์สไหน

คราวนี้ก็สอนกันตั้งแต่ ยกรถ, การถ่ายน้ำหนักตัวเวลาเลี้ยว ขึ้น-ลงเนิน, ประโยชน์ของการปิด ABS แล้วเบรค, ถ้าขึ้นเนินแล้วรถดับต้องทำอย่างไร, การลุยกรวด, การลุยทราย, การเลี้ยวแคบๆ อื่นๆ อีกมากมาย สอนทฤษฏีเสร็จก็พากันไปปฎิบัติจริง อย่างที่บอกว่า park มีพื้นที่กว้างมาก มีแทรคจะลองสถานการณ์ต่างๆ ไว้ให้ฝึกหัดครบถ้วน

คอร์สแรกที่เรียนบอกตรงๆ ว่าอ่วมเลยค่ะ อากาศร้อนมาก ประกอบกับขาดการออกกำลังมานาน เหนื่อยสุดๆ ล้มแล้วแล้วอีก แรงไม่เหลือเลยค่ะ

คอร์สที่ 2 ร่างกายเริ่มอยู่ตัว และเราก็เริ่มชินกับรถ รวมทั้งทักษะพัฒนาขึ้นบ้าง สบายขึ้นเยอะเลยค่ะ อ้อ...ลืมบอก 1 คอร์สเรียน 2 วันค่ะ

ล้มกันบ้าง เป็นเรื่องธรรดา มีช่างคอยรอซ่อมให้ตลอดเวลา และถ้าซ่อมไม่ไหวก็เอาคันใหม่ไปขี่ได้ทันที่

สภาพบริเวณศูนย์อำนวยความสะดวก กว้างขวางสะดวกสะบาย มีอุปกรณ์เสื้อผ้าขายด้วย

ทุกมื้อกลางวัน ครูฝึกจะพาขี่ออกจากศูนย์ไปกินข้าวที่โรงแรมข้างนอก คอร์สแรกเหนื่อยจัด กินข้าวกลางวันเสร็จนั่งหลับกันเลยทีเดียว
แล้วก็ยังมีเลี้ยงมื้อค่ำในวันแรกของคอร์สเรียนค่ะ ในภาพมีพรีเซ็นท์ทริปทัวร์ แต่ราคาแพงพอสมควร

ปล.อาหารเยอรมันไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ค่ะ

จบ 2 คอร์สด้วยความสนุกสนาน เหนื่อย ได้ความรู้และพัฒนาทักษะสมใจ แม้สำหรับตัวเองจะได้อะไรไม่มากนัก เพราะฝีมืออันน้อยนิด จึงไม่สามารถโกยได้มากอย่างที่หวัง ต้องกลับมาฝึกอีกนาน แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะกลับไปอีกครั้ง เพราะมีอีกหลานแทร็คที่ยังไม่ได้สัมผัส แต่ละคอร์สก็มีผู้หญิงมาเรียนด้วยหลายคน แต่ละคนสูงยาวเข่าดีตัวใหญ่ๆ เทียบเท่าผู้ชายกันทั้งนั้น มีข้าพเจ้าตัวกระปิ๋วหลิ๋วอยู่คนเดียว

จบ 2 คอร์ส 4 วันแบบสนุกสุดมันส์ สำหรับตัวเอง โดยส่วนตัวตอบใจได้เลยว่าคุ้มค่ะ และถ้ามีโอกาสก็จะไปอีกแน่นอนค่ะ

จริงๆ แล้วหลังเรียนคอร์แรก เราพัก 2 วัน ก่อนจะเรียนคอร์สที่ 2 ไม่งั้นตายแน่ วันว่างวันแรกเี่ราได้ไปเที่ยว Stuttgart เพื่อไปชมพิพิธภัณฑ์ Mecedes-Benz และ Porsche

ส่วนอีกหนึ่งวันเราขับรถไปเที่ยวทะเลสาบที่เมืองใกล้ๆ ขับรถไปซัก 50 กิโลเมตร ได้นั่งเรือล่องทะเลสาบ มีวงนักเรียนขึ้นมาบรรเลงให้ฟังเพลินๆ

2 วันสุดท้ายก่อนกลับ เราเข้ามา Munich ได้ไปเก็บ RC ตามแหล่งสำคัญเล็กน้อย เช่น เฟราเอ่นเคียร์ชเช่อ (The Frauenkirche), มาเรียนพลาตซ์ (Marienplatz) ซึ่งจะมี Glockenspiel อยู่, เรสซิเดนซ์ (Residentz), Althe Rathaus, Theatinekirche (ST. Cajetan's church) โดยทั้งหมดจะอยู่ในระยะเดินถึงกันได้

สมกับเป็นเมืองต้นกำเนิดเบนซ์ บีเอ็ม เอามาทำแท็กซี่มันซะเลย

แต่ไม่ได้ใช้บริการ เพราะดูท่าทางจะแพง ได้ยินมาว่า ถ้าคนขับลงมาช่วยขนของ ก็จะคิดเงินเพิ่มด้วย ไม่รู้จริงหรือเปล่า แล้วมันจะคิดยังไงหว่า ดังนั้นมิวนิคเราใช้บริการรถมวลชน หลักๆ เลยก็คือรถไฟใต้ดิน กรณีที่ไปเป็นกลุ่ม 5 คนขึ้นไป คุณสามารถซื้อตั๋วกลุ่มได้ในราคา 9.98 ยูโร ใช้ได้ 1 วัน สามารถขึ้นรถเมล์ รถราง ได้หมด

ที่นี่ไม่มีคนคอยเก็บตั๋ว ไม่มีที่กั้น คุณต้องมีสามัญสำนึกว่าต้องจ่ายค่ารถด้วย

สิ่งที่เมืองแถบยุโรปมีเหมือนๆ กัน ก็คือ Street show และผู้คนที่ออกมารับแสงแดดตามร้านอาหารมากมาย นอกจากนี้...เยอรมันเป็นประเทศที่คนชอบจูงหมาออกมาเดินไปไหนมาไหนด้วย สามารถนำขึ้นรถได้ เข้าร้านอาหารได้ ก็แปลกดี เพราะบางคนลากหมาไปแบบไม่ได้สนใจอะไร เหมือนสักแต่ว่าให้ได้จูงหมามาด้วยยังไงยังงั้น

อีกที่ๆ พลาดไม่ได้ คือ HOFBRAUHAUS อายุร้านเก่าแก่ร้อยกว่าปีเลยทีเดียว ได้กินครบ ทั้งไส้กรอก (ย่างและต้ม) ขาหมู และเบียร์ ต้นตำรับเยอรมันแท้ๆ

และแล้ววันเดินทางกลับก็มาถึง เราขึ้นรถไฟจากโรงแรมไปสนามบินด้วยความทุลักทุเล เพราะสัมภาระที่มากมายและน้ำหนักมหาศาล กังวลกันมากมายว่าจะต้องโดนชาร์ทเพิ่มจากสายการบินเรื่องน้ำหนักเกินหรือเปล่า แต่ก็รอดกันทุกคน แต่ละคนน้ำหนักสัมภาระเพิ่มจากขามาที่หนักอยู่แล้วคนละไม่ต่ำกว่า 10 กิโลกรัม ทริปนี้ใช้เวลาทั้งหมด 11 วันแห่งความสนุกสนาน

อลืม...มีคลิปเหมือนเคยค่ะ สั้นๆ เพราะไม่ค่อยได้ถ่ายเองเท่าไหร่ ไม่มีความสามารถแบกกล้องใหญ่ไประหว่างเรียนขี่ได้

ใครอยากไปก็ตาม Link ที่ให้ไว้ได้เลยค่ะ ง่ายๆ แค่จอง แล้วก็บินไปตามกำหนด ตัวเปล่าก็ยังได้ ^^

Enduropark ที่เยอรมัน

Enduropark ที่อังกฤษ

จริงๆ แล้ว Enduro park มีในหลายประเทศ เยอรมัน อังกฤษ อเมริกา แล้วก็ประเทศอื่นๆในยุโรป
แต่สนามที่ดีสุด แน่นอน...ก็ต้องเป็นเยอรมันต้นตำหรับนั่นเอง

ขอบคุณที่ติดตาม พบกันใหม่ทริปหน้าค่ะ

Girl Riders ตะลุยเพชรบูรณ์

2011-08-11T15:05:00.002+07:00

ทริปตามคำเรียกร้อง เมื่อสาวๆ นักบิดเรียกร้องทริปรวบรวมสาวๆ ขาซิ่งมาขี่ด้วยกัน ไม่บ่อยนักที่จะรวบรวมได้ถึง 9 คน มาจากหลายๆ จังหวัด จึงนัดรวมกันจุดหมายเพชรบูรณ์

เชียงใหม่ 3 คน, กรุงเทพ 3 คน, โคราช 2 คน และพิษณุโลก 1 คน รวม 9 คนพอดิบพอดี

แต่ใช่ว่าจะมีแค่สาวๆ กลายเป็นแต่ละกลุ่มก็มีหนุ่มๆ ติดสอยห้อยตามมาด้วย กลายเป็นว่าทริปนี้รวมแล้วกว่า 30 คันเห็นจะได้ จากทริปน้อยๆ กลายเป็นทริปมหึมาไปในทันที

ว่าแล้วก็มาดูความสนุกสนานกันเลย

ส่วนตัวคนเขียนได้เอารถเข้าไปทำตั้งแต่ธันวาคมปีที่แล้ว แต่รถก็ยังไม่เสร็จเสียที จริงๆ แล้วทริปนี้จะเกิดตั้งนานแล้ว ผลัดมาเรื่อยเพราะรถไม่เสร็จเสียที ในเมื่อวันกำหนดแล้ว บีบคอช่างที่ศูนย์กันสุดฤทธิ์ แม้จะยังไม่เรียบร้อยดี แต่เป็นว่าได้เอาออกมาขี่ในทริปนี้จนได้ นัดรับรถ 6 โมงเช้า

ยิงยาวไปสมทบกับสาว 2 สาว แถวๆ วังน้อย

แล้วจึงยิงยาวไปสมทบกับ 2 สาวจากโคราชอีกที

และแล้วเราก็มาถึงพรสวรรค์รีสอร์ท เขาค้อ ราวๆ บ่าย 2 โมง

อากาศดีอย่างไม่น่าเชื่อ หมอกไหลเข้าปกคลุมพื้นที่อย่างช้าๆ ^^

ความสนุกสนานมื้อค่ำ

ตื้นขึ้นมาด้วยบรรยากาศอันสดชื่น หนุ่มๆ รวมตัวกันทำ car wash club ให้สาวๆ ซะงั้น 555

งานนี้มีการทำเสื้อ สกรีนนิคเนมที่ใช้ในเวปของแต่ละคนกันด้วย

โปรแกรมของวันนี้คือการขี่เที่ยวในเพชรบูร์ เป้าหมายอยู่ที่ภูทับเบิก ที่ขึ้นชื่อว่าโค้งแคบทางชันได้ใจ ให้ได้สนุกกันซะหน่อย

เพราะคนที่มาเยอะมากมาย การเติมน้ำมันจึงดูโกลาหนเล็กน้อย

โฉมหน้า 9 สาว ดาวประจำทริป (แถม 1 เบื้องหลัง)

ทางสวยๆ ขึ้นทับเบิก มันคดเคี้ยวได้ใจจริงๆ

เก็บภาพหมู เอ้ย...หมู่ เด๋วนี้ถ้าเรียกถ่ายรูป พร้อมเสมอ

กลัวที่ไหน

ลงจากทับเบิก เราก็ยกโขยงไปกินขนมจีนกัน เสร็จแล้วดิฉันก็แยกไปขี่ต่อคนเดียว ด้วยความที่ยังขี่ไม่สะใจ อยากจะไปหล่มเก่า แต่ดันหลงไปด่านซ้าย เลยต้องวกขึ้นภูหินร่องกล้า มาลงภูทับเบิกอีกรอบ ท่ามกลางสายฝนปรอยโปรยปราย

กว่าจะถึงที่พักก็ปาไป 6 โมงเย็นพอดิบพอดี

งานเลี้ยงย่อมต้องมีวันเลิกลา และแลัววันรุ่งขึ้นพวกเราต่างก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

อย่างฮา ^^

เหลือแค่นี้...เพราะบางส่วนแยกกลับไปก่อนแล้ว

ได้เคยแนะนำสาวๆ นักบิดไปบ้างแล้วจากทริปเชียงใหม่ เรามาทำความรู้จักกับสาวๆ อีก 2 คนเพิ่มเติมกันดีกว่า

ฝน จากกลุ่ม 80 up โคราช กับ ER-6n (แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็น Versys ซะละ)

สุดท้ายเหมือนเคย...มีคลิปมาฝากกันด้วย

เจอกันใหม่ทริปหน้าค่ะ

ขับรถตาม Girls gang ไปแว๊นซ์ ...แอ่วพะเยา

2011-08-11T15:04:00.000+07:00

ทริปนี้เก่าพอสมควร หลายเดือนละ ตั้งแต่มกรา พอดีมีการบ้านให้เขียนเรื่องราวส่งนิตยสาร ก็เลยเอามาลงในนี้ด้วย (แต่ไม่รู้ว่านิตยสารจะเอาเรื่องที่เราเขียนนี้หรือเปล่า ฮาาาา)

ความเดิมตอนที่แล้ว...ด้วยความที่ตัวเองยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า แต่ได้รับคำเชิญชวนจากนักบิดสาวถึง 4 ทริปนี้เป็นทริปแรกก็ว่าได้ ที่ได้เคยร่วมทางในขบวนที่มีสิงห์นักบิดเป็นสาวๆ มากขนาดนี้ นี่หมายความว่าจะเป็นครั้งแรกที่จะมีการรวมตัวสาวๆ นักบิดได้ถึง 5 คน ถึงแม้ทริปนี้ตัวเองจะยังขี่ไม่ได้ แต่ด้วยความห้าวววว ...เอาวะ ขับรถตามไปสังสรรค์ก็ยังดี

เย็นศุกร์ที่ 27 บินลัดฟ้าไปพบปะกันที่เชียงใหม่ 4 นักบิดสาวรออยู่ที่นั่นเรียบร้อยแล้ว

เริ่มต้นค่ำคืนแรก ด้วยการสังสรรค์กันด้วยความชื่นมื่น ม่วนหลาย เมื่อผู้หญิงอยู่รวมกันเยอะๆ ความโกลาหลก็เกิดขึ้นอย่างสนุกสนาน

ลองนับดูดีๆ จะเห็นผู้สาวอยู่ทั้งหมด 5 คน

สาวเอ้เปิดบ้านต้อนรับ จัดความบันเทิงเต็มรูปแบบ ร้องคาราโอเกะเกือบเช้า

รุ่งขึ้นเรามีแผนการเดินทางคือขี่ไปเที่ยวพะเยา โดยจะแวะเยี่ยมชมตามแหล่งท่องเที่ยวต่างๆ ตลอดระยะทาง
เพราะจากเชียงใหม่ไปพะเยานั้น ใกล้นิดเดียว ถ้าปล่อยพวกสปอร์ดบิดรวดเดียวไปพัก รับรองหายจ้อย

เรามาดูโฉมหน้าของสาวนักบิดแต่ละคน กับยานพาหนะประจำตัว ก่อนออกเดินทางดีกว่า

เจ๊แฮปปี้ เจ้าถิ่นจากเชียงใหม่ ใช้นิกเนมว่า HappyKaa อยู่สังกัน JiboRacing
กับ Suzuki K6 พาหนะคู่ใจ สีฟ้าพาสเทลลาย Rizla เดียวกับลายประจำทีมของค่ายนี้ที่ใช้ในการแข่งขัน MotoGP

เอ้ หรือชื่อในเวปต่างๆ ว่า Koonae (อ่านว่า คุณเอ้) สาวเจ้าถิ่นจากเชียงใหม่อีกคน กับ Handa Transalp 600
และด้วยความที่คลุกคลีกับมอเตอร์ไซด์ใหญ่มาตั้งแต่เด็กๆ เอาเป็นว่าขอให้เป็น 2 ล้อ ไม่ว่าจะรุ่นไหนขี่ได้หมด แต่ถ้าคนเคยคุ้น จะจำได้ว่า เมื่อก่อนนั้นฝักใฝ่ไปทางฮาเลย์เสียมากกว่า สาวร่างเล็กที่สามารถขี่และเข็นรถฮาเลย์ได้สบายๆ แบบที่ผู้ชายหลายคนยังต้องอาย

หมู กับนิกเนม MooZingJungHaha (หมูซิ่งจัง) สาวร่างใหญ่ (ที่สุดในกลุ่ม) นักบิดจากพิษณุโลก กับ SuZuki DRZ400SM รถสไตล์โมตาร์ท ที่เบาะสูงปรี้ด
ทริปนี้บิดฝ่าความมืดมาร่วมเฮฮา เพราะต้องทำหน้าที่ลูกหลานที่ดี ประกอบพิธีไหว้เจ้าให้เสร็จเรียบร้อยก่อน ถึงจะมาได้

ยุ้ย กับนิกเนมในเวปต่างๆ ว่า Evil_yui ผู้ริเริ่มทริปขี่จากกรุงเทพขึ้นไป พร้อมกับเจ้าเขียว Kawasaki ZX-10 ที่เพิ่งถอยใหม่ออกมาได้ไม่นาน แม้จะยังใหม่ แต่หัวใจเกินร้อย

และสาวคนสุดท้าย...หมอแหวว (คนเขียนเอง) ใช้ชื่อตามเวปต่างๆ ส่วนใหญ่ คือ SweetSyrup
ปกติขี่ BMW F800GS เป็นรถ Enduro-Touring แต่งานนี้ ยังไม่สามารถขี่ได้ ทำได้เพียงขับรถตามอยู่ห่างๆ อย่างห่วง และใจที่อยากจะขี่...อย่างมาก

ล้อหมุน 7 โมงเช้า จุดแวะแรกบ่อน้ำพุร้อนแม่กระจาน

มาครบ 5 คนแล้วววว

แวะจุดชมวิวกว๊านพะเยา

ความโกลาหลซุกซนของเหล่าสาวๆ นักบิด

แวะวัดศรีโคมคำ ไหว้พระให้เป็นศิริมงคล

ยกช้างเสี่ยงทาย

บรรดารถที่ร่วมทางในทริป สิบกว่าคัน... ใช่แต่สาวๆ หนุ่มๆ ก็มี

จากเชียงใหม่จนถึงจุดหมายของวันนี้ คือ กว๊านพะเยา ใช้เวลาไปหลายชั่วโมง ขี่ช้าๆ ชิวๆ เน้นหนุกหนานตลอดเส้นทาง เพราะรถในทริปนี้มีหลากหลายรูปแบบ ทั้งสปอร์ตตัวจี้ด โมตาร์ท แม้กระทั้งช๊อปเปอร์ก็มี หลังจากแวะกินข้าวกลางวันกันเรียบร้อยและพักผ่อนตามอัธยาศัย เนื่องจากอากาศที่ร้อนจัด จึงต้องมีการพักเอาแรงกันเล็กน้อย ก่อนกลับเชียงใหม่ช่วงบ่ายแก่ๆ ยิงยาวตามเร็วแค่ไหนแล้วแต่ใจอยากและกำลังรถของแต่ละคน

เรามาดูลีลาของ 4 สาว ในทริปนี้กัน

ส่วนตัวเองไม่มีรูปในทริปนี้ ได้แต่ขับตามหลังไวๆ มองก๊วนมอเตอร์ไซด์ข้างหน้าตาปริบๆ คราวหน้าไม่ยอมพลาดแน่ ชิ

ครั้งแรกกับการขี่เอ็นดูโร่ (KLX250) จากน่านสู่หลวงพระบาง [ตอนที่2]

2011-01-20T15:14:00.001+07:00

Blog นี้เป็นตอนที่ 2 แล้ว ใครยังไม่ได้อ่านตอนแรก กลับไปอ่าน ครั้งแรกกับการขี่เอ็นดูโร่ (KLX250) จากน่านสู่หลวงพระบาง [ตอนที่1] ก่อนนะคะ

ถึงหลวงพระบาง ราวๆ 3 โมงเย็น ยังไม่ทันได้อาบน้ำอาบท่า (เพราะรอรถเซอร์วิสขนกระเป๋าเสื้อผ้ามาให้) ก็ตั้งวงกันหน้าโรงแรมแล้ว

ตั้งวงหน้าโรงแรมทุกเย็น

เพื่อนคู่ใจทุกค่ำคืน เบียร์ลาวหาง่ายที่สุด และดูเหมือนคนลาวเองก็ไม่ค่อยจะดื่มอย่างอื่นเสียด้วย แต่สามารถหาซื้อโซจูเกาหลีได้ตามร้านขายเฝอ ...เป็นงง

ค่ำคืนแรก พวกเราไปเดินเที่ยวที่ตลาดมืด เป็นตลาดที่ขายของยามค่ำคืน เหมือนถนนคนเดินที่เชียงใหม่บ้านเรา

เช้าวันที่ 2 เหล่าสิงห์นักบิด ก็ถูกต้อนขึ้นรถทัวร์ เพื่อเที่ยวชมเมือง สถานที่แรกที่แวะ...พิพิธัณฑสถานแห่งหลวงพระบาง

ฟังไกด์อธิบายเรื่องราวความเป็นมาของหลวงพระบางและพิพิธภัณฑ์

พิพิธภัณฑ์หลวงพระบาง ได้ถูกเปลี่ยนแปลงมาจากพระราชวังหลวงพระบาง ภายในจัดแสดงประวัติศาสตร์ อันเก่าแก่ของเมืองหลวงพระบาง
พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 1904 เพื่อเป็นที่ประทับของพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงค์
ลักษณะ เป็นศิลปะแบบลาวผสมฝรั่งเศส มีแผนผังเป็นรูปกากบาท และ สร้างฐานซ้อนกันหลายชั้น

แหกตาสามัคคี....

ดูเหมือนแหล่งท่องเที่ยวในหลวงพระบางจะไม่ได้มีมากนัก แม้จะมีวัดเยอะ แต่ที่สำคัญๆ ก็มีเพียงไม่กี่วัด

ศิลปะการตกแต่งภายใน...สวยงามทีเดียว

แห่งที่ 2 ที่ได้มาเที่ยวคือ วัดเชียงทอง เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุด และปัจจุบันเป็นวัดหลวงที่ใช้ในการประกอบพิธีทางศาสนาที่สำคัญๆ ในวาระต่างๆ ของประเทศ

ราชรถพระโกศของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา ซึ่งเก็บไว้ในโรงเก็บราชรถ (โรงเมี้ยนโกศ) ภายในวัดเชียงทอง

ลักษณะการสร้างบ้านในสมัยโบราณ นำไม้ไผ่มาสานเป็นโครงแล้วเอาปูนโบกทับ ซึ่งเหมือนกับที่พบเห็นได้แถวๆ เชียงคาน

ตกบ่าย...แวะจิบน้ำชากันที่ Joma Cafe ที่เขาว่าเค้กอร่อยที่สุดในหลวงพระบาง หรือเป็นเพราะมันมีร้านแบบนี้อยู่ร้านเดียวกันแน่หว่าาาา

^______^

พระธาตุพูสี...ทางขึ้นอยู่ตรงข้ามกับพิพิธภัณฑ์ ต้องขึ้นไปตอนเย็น เพื่อไปดูวิวของเมืองและรอชมพระอาทิตย์ตก

ถ้าไม่ขึ้นไปตอนเย็นก็จะเหมือนข้าพเจ้า...ที่ต้องขึ้นไป 2 รอบ ขึ้นไปรอบแรกตอนเช้าพอลงมาก็สงสัย ทำไมไม่มีใครขึ้นไปเลยว้าาา ถึงบางอ้อ...เพราะไกด์บอกว่าจะพามาตอนเย็น จะได้ดูพระอาทิตย์ตกด้วยนั่นเอง

วิวเมือง...มองจากเขาพระธาติพูสี

ผู้คนคลาคล่ำ หลากเชื้อชาติ มารอคอยดูพระอาทิตย์ตก แต่เชื่อมั๊ยว่าที่เยอะที่สุด ก็คือพี่ไทยเรานี่เอง

ยามอาทิตย์อัสดง

เครื่องบินเตรียมร่อนลงยังสนามบินหลวงพระบาง

ในลาวก็มีคนขับแฮมเมอร์

สองคันนี้ไม่รู้มาจากไหน ประกาศขายอีกต่างหาก

ริม (แม่) น้ำคาน [ภาษาลาว น้ำ = แม่น้ำ ภาษาไทย]

สายน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตและผู้คนริมน้ำ มาช้านาน

เด็กๆ เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน

แสงสุดท้าย...

วันที่ 3 ของทริป พวกเราไปเที่ยวน้ำตก ( = ตาด) กวงสี อยู่ห่างจากหลวงพระบาง 25 km.

สวยมากๆ ^^

เป็นคนเดียวที่บ้าเดินขึ้นไปยังน้ำตกชั้นบน

เมื่อถึงบนสุดก็เห็นแค่เนี้ยยยย

สาวลาวสวยยยย....มาก

ไม่ต้องมีคำบรรยาย ^____^ ใครทำอะไรดูเอาเอง

ขี่กลับจากน้ำตก

หลักกิโลที่ 0 เห็นทีไรเป็นอดใจไม่ไหว ต้องหยุดเก็บภาพทุกที

ใส่บาตรเข้าเหนียวยามเช้า คนถ่ายรูปเยอะกว่าคนใส่บาตรเสียอีก

ใส่กันมือเป็นระวิง...แทบจกข้าวเหนียวไม่ทันพระเดินผ่าน

ตลาดเช้า...เป็นตลาดท่ี่ขายของยามเช้า (ชื่อก็บอกอยู่แล้วนิ)

ก้อนเขียวๆ คือสาหร่าย ส่วนข้างๆ กันก็พวงปู

ข้างโรงแรมมีจัดงานปีใหม่ ความบันเทิงยามค่ำคืน

น้ำเต้า ปู ปลา

คนมุงเพียบ

รำวง

แล้วก็...ตั้งวง

ไม้ท่อนโตๆ ไม่อยากคิดว่าอายุสักกี่ปี...แสนเสียดาย

ช้าง...พบเห็นได้ประปราย น่าจะเอาไว้ใช้ลากซุง

มิตรภาพที่พบได้ระหว่างทาง นักเดินทางกับผู้คนในท้องถิ่น

แม้ไม่รู้จักกัน...แต่น้ำใจที่หยิบยื่นให้แก่กัน ก็สามารถสร้างมิตรภาพและรอยยิ้มได้อย่างไม่ยากเย็น

ออกจากหลวงพระบาง 7 โมงเช้า ขี่กันเรื่อยสบายๆ แวะถ่ายภาพและก็หม่ำตลอดทาง ถึงด่านห้วยโก๋น 6 โมงเย็นพอดิบพอดี

จบทริปด้วยระยะทาง 400 กว่ากิโล ระยะทางไม่ใช่ประเด็นเสมอไป ระยะทางแค่นี้ก็ให้อะไรได้มากมายไม่แพ้ทริปยาวๆ ของตัวเองที่ผ่านมา

ขอบคุณรูปสวยๆ บางส่วนจากพี่แอนดี้ ช่างภาพประจำทริป และต้องขออภัยน้าบ๊วยที่ปาดหน้าแอบเอารูปของพี่แอนดีเมาลงก่อน เพราะมัวแต่คอยน้าคอยแล้วคอยเล่าเฝ้าแต่คอย รูปมันสวยจนอดใจไม่ไหวค่ะ ^^

ครั้งแรกกับการขี่เอ็นดูโร่ (KLX250) จากน่านสู่หลวงพระบาง [ตอนที่1]

2011-01-20T15:10:00.002+07:00

ทริปนี้จอด F800GS ไว้บ้าน แล้วลองไปขี่รถเอ็นดูโร่ ตะลุยทางฝุ่นดูบ้าง

ได้ไปเช่ารถที่จังหวัดน่าน ไปกับทัวร์ชาวน่าน ที่มีการจัดไปหลวงพระบางเป็นประจำ

จากน่านไปหลวงพระบางนั้นสามารถไปได้หลายเส้นทาง แต่วันนี้เราเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุด และเคยได้ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุด เพราะทางยังไม่ได้ผ่านการทำ แต่คราวนี้ปรากฏว่าถนนสายนี้ได้ทำการปรับพื้นผิวไปเสียแล้ว จากที่คาดการณ์ว่าต้องเป็นหินลอย ร่องน้ำ กรวดก้อนใหญ่ๆ จึงกลายเป็นเพียงทางลูกรังหน้าเรียบ เรียกว่ากินฝุ่นกันตลอดทริป กับระยะทาง 180 กิโลมุ่งหน้าสู่หลวงพระบาง
คราวหน้าว่าจะเอา F800GS มาเส้นทางนี้อีกครั้งค่ะ

ครั้งแรกกับการขี่เอ็นดูโร่ KLX250 จากน่านไปหลวงพระบาง มีคนบอกว่าให้มาลองขี่เอ็นดูโร่ดูบ้าง การลองรถหลากหลายรูปแบบ ไม่ยึดติดก็เป็นการพัฒนาตัวเองในอีกรูปแบบหนึ่ง ไม่รอช้าตอบตกลงกับคำชวน ที่จำไม่ได้แน่ๆ ว่าใครชวนกันแน่ แต่คนที่ปลุกความรู้สึกอยากอีกครั้งได้แก่น้าบ๊วย ขอขอบคุณที่ยอมสละรถให้ลองของก่อนจะตัดสินใจว่ากล้าขี่หรือไม่

หากจะถามว่าเคยขี่รถใหญ่ๆ แล้วจะกลัวอะไรกับรถเล็ก ขอบอกเลยว่ากลัวกว่า เพราะการขี่รถเอ็นดูโร่ทางดินเป็นที่รู้กันอยู่แล้วไม่ตาย แต่ถ้าพลาดก็มักจะเจ็บหนึบๆ แบบหนักๆ ได้ไม่ยาก

เสียงตามสายจากน้าบ๊วยผู้ใจดีและแสนจะหล่อเหลาแว่วมาไถ่ถามว่าจะไปเมืองน่านเช่นไร
พร้อมๆ กับหยิบยื่นไมตรีว่าล้อยังว่าจะเกาะไปไหวไหม เอ้ยยย...รถตู้ยังมีีที่ว่าง นั่งไปด้วยก็ได้

ล้อหมุนเกือบ 11 โมงจากหน้าสวนสยาม บวกกับการลากหางไปด้วย
ทำให้ไม่สามารถทำความเร็วได้มากนัก (แต่ก็แอบชำเลืองเห็นว่ามีแตะ 150km/hr อยู่บ้างเหมือนกัน) กว่าจะถึงเมืองน่านก็ปาเข้าไป 1 ทุ่มตรง

ขอบคุณน้าบ๊วยมากๆ จากใจค่ะ ^^

หลังจากได้พบปะกับผู้ร่วมทาง ก็มารวมตัวกันที่ปั๊มพี่ชูเพื่อทำการเช็ครถ ครั้งแรกที่ได้เห็นรถ KLX250 กับความสูงของรถ แม้จะได้เคยไปลองขี่รถประเภทนี้อยู่บ้างแล้ว ก็เสียวๆ อยู่ในใจไม่น้อย แต่ถ้าเทียบกับ F800GS ที่ใช้ประจำแล้ว ก็ได้เปรียบเรื่องน้ำหนักที่เบากว่ามากนี่หละ

รุ่งขึ้นเราเดินทางออกจากตัวเมืองน่าน ไปยังด่านห้วยโก๋น เพื่อออกสู่ลาว ตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง มีอยู่ 4 คันที่เอาเปรียบด้วยการนำขึ้นรถลากไป (คือก๊วนข้าน้อยเอง ^^)
เก็บภาพสวยๆ เหล่านี้ได้ ก่อนจะถึงด่านห้วยโก๋นเล็กน้อย

ทะเลหมอกยามเช้า

อรุณรุ่งและอากาศที่แสนสดชื่น ทำให้ความเหนื่อยล้าผ่อนคลายละลายหายไป เตรียมใจให้พร้อมกับความสนุกสนานและยากลำบากต่อหนทางข้างหน้า

นำรถตู้และรถลากมาจอดไว้ที่สถานีตำรวจ จัดการแพ็คสัมภาระ

ทัวร์ไปหลวงพระบางนี้มีจัดเป็นประจำ โดยคณะชาวน่าน ผู้ใดสนใจติดต่อคุณบีได้นะคะ มีรถให้เช่า และมีการจัดการให้ทุกอย่างตลอดเส้นทาง เรียกว่าไปแต่ตัวก็ยังได้

เห็นแวบแรกนึกว่า F800GS หันไปดูอีกที... ^^

พียงไม่นานก็ข้ามมาด่านฝั่งลาว ทริปนี้มีผู้ร่วมทาง 19 คัน มี GS 3 คัน, Triumph classic 1, KSR 1, Suzuki DR750(?),
Dtracker 125 1, ที่เหลือเป็นรถเอ็นดูโร่ 250-400cc หลายหลายยี่ห้อ มีครบ

การจะเข้าไปขี่รถเที่ยวในลาวได้ ตามกฏหมายต้องมีตำรวจนำเป็นธรรมเนียมตอนผ่านแดนค่ะ กว่าตำรวจนำจะมา เราก็ได้แต่รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ
แต่พอผ่านเข้าไปได้ซักพัก ตำรวจก็หายไป (แอบลงที่หมู่บ้านข้างหน้า) เราก็ขี่ต่อไปเองไม่เห็นมีมาตรวจอะไรอีกค่ะ แล้วก็ต้องมีไกด์ลาวไปด้วย

มีพี่เลี้ยงตลอดทริป ^^

BMW ก็ไปได้ จะว่าสบายๆ เลยก็ว่าได้

น้าบ๊วยยยยย กรี้ดๆๆๆ เท่ห์ที่สุด

รอจนเบื่อ

ไม่ใช่แค่เบื่อธรรมดา...หลับเลย

เท่ห์กันทุกคน

ภาษาลาว การอ่านและเขียน คล้ายบ้านเรามากเสียจนไม่ยากที่จะอ่าน แม้จะได้มาเยียนเป็นครั้งแรกก็ตาม

เกร็ดเล็กน้อย ภาษาลาว ไม่มีพยัญชนะบางตัวเหมือนไทย เช่น ช ช้าง ร เรือ รวมไปถึงไม่มีคำควบกล้ำ ไม่มีตัวการันต์ ฯลฯ
ดังนั้น หากออกเสียงชื่อเมืองที่ถูก คือ ไซยะบุลี (Xainyabuli); หลวงพะบาง (Loung pabang) **หล ไม่ใช่คำควบกล้ำ เป็นเสียงอักษรนำ**
และ บางพยัญชนะ ก็มีคำสร้อยที่ต่างกันเช่น ก กา , ย ยุง ,ฟ ไฟ , ว วัว ฯลฯ

เครดิต: Backpacker

รอกันจนกระจัดกระจาย รวมกลุ่มกันอย่างที่เห็น

^____^

พอตำรวจมา แล้วบอกให้ไปได้ ก็เป็นอย่างที่เห็น ฟิ้ววววววว

น้ำมันในลาวตกลิตรละ 40 บาทค่ะ โดยทั่วไปคนลาวจะรับเงินไทยค่ะ และก็มักจะเป็นเราที่เสียเปรียบ
เช่น จะข้ามสะพานไม้ที่มีการเก็บตังค์ ถ้าแปลงจากเงินลาวเป็นไทยก็อาจจะ 16 บาท แต่เค้าจะไม่รับเหรียญ เค้าจะเอาแต่แบ็งค์ 20 อย่างเดียวเลย

จากหน้าด่านห้วยโก๋น (น่าน) 40 กิโล ก็มาถึงเมืองหงสา ซึ่งมีเส้นทางแยกไปหลวงพระบางได้ถึง 3 เส้นทาง

เฮียหมง ขี่คันนี้ขึ้นมาจากหาดใหญ่ เพื่อไปหลวงพระบางด้วยกัน ขี่จากบ้านมากว่า 1800 กิโล เพื่อมาขี่ 400 กิโล
ขากลับไม่มันในอารมณ์ เฮียจึงแยกไปซัมเหนือแต่เพียงลำพังผู้เดียว
เสียงเล่าจะเฮียหมงว่าปีนี้ขี่คันนี้ไปกว่า 40000 หมื่นกิโลแล้ว ...สุดยอดมากค่ะ

กลุ่มรถใหญ่แยกจากหงสาไปอีกเส้นทางที่ไกลกว่า แต่คิดว่าถนนน่าจะดีกว่า ผิดคาด...ได้ยินว่าลำบากกว่าทางที่เราไปเสียอีก
จึงมาถึงที่หลวงพระบางช้ากว่าและด้วยสภาพเละมากเลยทีเดียว...

เส้นทางที่บรรดารถเอ็นดูโร่ไปเป็นเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุด
จากเสียงล่ำลือว่าหนทางยากลำบางนั้นดูจะหายไปเสียแล้ว กลายเป็นทางที่ถูกเกรดหน้าถนนไปจนหมดแล้ว หินลอย ร่องน้ำไม่มีให้เห็น กลายเป็นเพียงทางลูกรังดินอัด
มีถนนบางช่วงที่ชื้นๆ เป็นเหมือนดินหนังหมูให้ไถลเสียวไส้เล่น

บทสรุป ของการเดินทางจาก "เมืองน่านไปยังเมืองหลวงพระบาง" นั้น สามารถวิ่งได้ทั้งหมด 3 เส้นทาง ดังนี้

เส้นทางแรกใกล้ที่สุด คืออกจากด่านห้วยโก๋น ไปเมืองหงสา 40 กม. แล้วมุ่งหน้าไปบ้านจอมเพชร (ฝั่งตรงข้ามเมืองหลวงพระบาง) 125 กม.
- เป็นเส้นที่ขี่สนุกมาก เหมาะสำหรับรถวิบาก แต่ปีหน้าจะเริ่มมีการก่อสร้างถนนเส้นนี้ใหม่ คาดว่าน่าจะยากมากขึ้น

เส้นทางที่สอง คือ ออกจากด่านห้วยโก๋น ไปยังเมืองหงสา 40 กม.แล้วแยกไปทางเมืองไชยะบุรี 90 กม.ขึ้นเหนือไปที่ท่าเดื่อ เพื่อข้ามแพขนานยนต์ 35 กม. จากท่าเดื่อวิ่งไปถึงแยกเชียงเงิน 40 กม. แล้วเลี้ยวซ้ายอีก 25 กม. ก็ถึงเมืองหลวงพระบาง
- ทางกำลังก่อสร้าง อาจต้องหยุดเป็ยบางช่วงเพื่อรอเครื่องจักรทำงาน ส่วนมากจะเป็นถนนลูกรังบดอัด ฝุ่นเยอะมากๆครับ

เส้นทางสุดท้าย วิ่งง่ายที่สุดแต่ก็ไกลที่สุด ออกจากด่านห้วยโก๋นแล้วแยกซ้ายมุ่งหน้าปากแบ่งเพื่อข้ามแพขนานยนต์ 50 กม. จากปากแบ่งก็มุ่งหน้าไปเมืองอุดมไช 140 กม. ก่อนเข้าเมืองอุดมไชจะเจอสามแยก ให้แยกขวามุ่งหน้าหลวงพระบาง
- จากสามแยกที่เมืองอุดมไชจนถึงสามแยกปากโมง 80 กม. ทางเริ่มเสียเป็นทางแห่ง..โดยเฉพาะหัวโค้งมักจะเป็นดินล้วนๆเลย เลี้ยวขวาที่สามแยกปากโมงมุ่งหน้าเมืองหลวงพระบาง ระยะทาง 100 กม. ทางดี ถนนเนียนใช้ได้เลย

ข้อมูล: คุณบี

บ้านปากห้อยยาว ...ไม่ใช่สิ บ้านปากห้วยยาง ต่างหาก

สภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านยังดิบมาก มีไฟฟ้าเข้าถึงก็จริง แต่ก็ไม่ได้ใช้กันทุกบ้าน

แวะพักระหว่างรอขบวน

ธรรมชาติที่สวยงามระหว่างทาง

กินฝุ่นหัวแดงตลอดการเดินทาง

ระหว่างเส้นทางจะต้องมีการผ่านลำธารทั้งหมด 7 แห่ง หลังจากจบทริป มานั่งคิดๆ ดู ว่าถ้าล้มในน้ำคงแย่เลย เพราะติด Tail bag ใส่กล้องไว้น่ะจิ

ทริปนี้้เป็นทริปไม่ยาว แต่รูปเยอะมาก สวยๆ อยากให้ชม ติดตามต่อตอน 2 ค่ะ

มีคลิปให้ดูเพลินๆ ด้วยค่ะ ต่อไปนี้จะมีคลิปทุกทริปค่ะ ^^

อีกคลิป จากอีกหนึ่งมุมมองของเพื่อนร่วมทริปค่ะ

ทริปทรมานสังขาร ควบ F800GS ตะลุย...เชียงคาน-น่าน-เชียงราย-เชียงใหม่-อุ้งผาง ใน 6 วัน

2010-12-11T17:13:00.008+07:00

ปีนี้ดูเหมือนลมหนาวจะมาเยือนเร็วกว่าทุกปี ร่ำร้องให้ออกไปขี่รถท่องเที่ยวนัก อดรนทนไม่ไหวต้องออกไปจนได้ซิน่าาาา แม้ทั้งปีจะไม่ได้ไปไหน อย่างน้อยเดือนธันวาคมก็จะต้องมีกันซักทริป เป็นเหตุให้ได้รับการชักชวนจากหลายกลุ่มให้มาพบเจอกันบ้าง ไม่ได้เห็นหน้าค่าตาก็นับเป็นเวลา 1 ปีเต็ม ทำให้กลายเป็นว่าต้องคิดเส้นทางที่พอจะได้พบเจอเพื่อนๆ ให้ได้มากที่สุด เป็นที่มาของทริป 6 วัน 5 คืน กับระยะทางกว่า 3 พันกิโลแม้ว ให้ทรมานสังขารเล่น อิอิ แต่...ขึ้นชื่อว่า sweetsyrup กลัวที่ไหน (ก็คิดเองนิ จะกลัวได้ไง)

ออกสตาร์ทด้วยเลยไมล์ตามในภาพ ถึงบ้านก็ทะลุ 2 หมื่นโลไปเรียบร้อยแล้ว ว่าแล้วลุยกันเลยดีกว่า ^____^

คืนก่อนเดินทาง ก็ได้ทำการแพครถ เห็นการ์แฮนด์หนีบสายเบรคอยู่ จึงจัดการให้เข้าที่เข้าทาง แต่ดันทำน็อตหล่นลงไปในตัวรถ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ทำให้ต้องถอดแฟร์ริ่งออกมาซะงั้น กรรม...แทนที่จะได้นอนให้เต็มอิ่ม กลายเป็นว่าได้นอนไป 1 ชั่วโมง T__T

เช้าวันแรก...ออกเดินทางตีห้าครึ่ง ปั๊มแรกที่แวะ ก็เจอก๊วน BB เริ่มออกเดินทางจากกรุงเทพกันแล้ว

วิ่งจากกรุงเทพไปยังจังหวัดเพชรบูรณ์ ผ่านหล่มสัก เข้าด่านซ้าย เพื่อไปยังเชียงคาน จังหวัดเลย ซึ่งเป็นจุดหมายของเราในคืนนี้

ทางเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์ที่สวยงาม ถนนดี รถราน้อย...

เพราะทำเวลาได้ดีกว่าที่คำนวนไว้ สถานที่ท่องเที่ยวจึงงอกเพิ่มมา...นั่นคือ ภูเรือ

เจ้าหน้าที่บอกว่าที่นี่ (ภูเรือ)... สูงกว่าภูกระดึง

อุทยานแห่งชาติภูเรือ เป็นภูเขาสูงใหญ่ บนยอดเขาเป็นที่ราบกว้างใหญ่ มีต้นสนขึ้นสลับซับซ้อน มีลักษณะแปลกคือมีส่วนหนึ่งเป็นผาชะโงกยื่นออกมาเหมือนหัวเรือสำเภาใหญ่

จากจุดจอดรถ เราต้องเดินหรือไม่ก็ขึ้นรถกระบะของชาวบ้านขึ้นไปอีกประมาณกิโลกว่าๆ งานนี้ขอเลือกประหยัดแรง ขึ้นรถ...ไปกลับก็ 40 บาท

มุ่งหน้าไปเชียงคาน โดน GPS นำไปทางท่าลี่ ผลคือ บางช่วงถนนแย่สุดๆ หลุมบ่อ กรวด มีครบ คงกะให้สมกับเอา GS มาลุย

เคยสงสัยกันไหมคะ ว่า GS มาจากอะไร... GS มาจาก Gelände/Straße เป็นภาษาเยอรมันที่แปลว่า off-road/road นั่นเอง

ถึงเชียงคานบ่ายสามโมงกว่าๆ คืนนี้เราพักที่สุเนตา อาบน้ำอาบท่าคลายร้อน ไม่รอช้าแล้วก็รีบออกไปชมเมืองในทันที

ที่นี่มีที่พักมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนเรียบริมโขง โดยขึ้นหัวเป็นโฮมสเตย์แทบทั้งหมด ซึ่งจริงๆ ก็เป็นแบบนั้น ยกเว้นบางแห่งที่มีผู้มาพักมากมายซะจนเจ้าของตัวจริงต้องระเห็จออกไปมีบ้านใหม่เสียเลย

สเน่ห์ของเชียงคานคือบ้านไม้เก่าที่ถอดยาวไปตามถนนเลียบริมแม่น้ำโขง พร้อมๆ กับอัธยาศัยมิตรไมตรีจากเจ้าบ้าน ที่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเดินไปทางใดก็จะได้รับแต่รอยยิ้มและเสียงต้อนรับ

ถ้าคุณชอบบรรยากาศเก่าๆ พร้อมกับผู้คนพลุกพล่านผ่านไปมาข้างๆ ห้องนอน เชียงคานจะเป็นสถานที่ในฝัน แต่คุณจะไม่มีทางได้ตื่นสาย เพราะจะได้ยินเสียงผู้คนออกมาเพื่อใส่บาตรตั้งแต่เช้าตรู่ และจะตามมาด้วยเสียงพระสวดให้พร แต่โดยส่วนตัวชอบความเงียบสงบในยามพักผ่อนมากกว่า ความเหมือนที่แตกต่างกับปายนี้ ทำให้ใจยังคงคิดถึงเมืองปายอยู่เหมือนเดิม

แม่น้ำโขงในส่วนนี้ กว้างใหญ่ นำความสงบเงียบ และฉ่ำเย็น มาสู่ผู้ที่ได้สัมผัส เพียงเหม่อมองไปสุดสายตา เสมือนความอ่อนล้าในจิตใจจะมลายหายไปได้อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ทางเดินเลียบแม่น้ำโขงที่ทำไว้อย่างดี แม้จะไม่ได้ยาวมากนัก แต่ก็ยาวพอให้ซึบซับบรรยากาศได้เต็มๆ อิ่ม

ใครที่จองที่พักมาจากทางบ้าน ไม่ต้องกลัวว่าจะหายากหรือหาไม่เจอ เพียงแค่เดินบนถนนเลียบริมโขงตั้งแต่ต้นทาง รับรองว่าหาเจอแน่ๆ แต่หากใครอยากมาลองหาเอาดาบหน้าก็ไม่ผิดกติกาแต่อย่างใด เพราะที่นี่มีบ้านพักมากมายเหลือเกิน ยังไงก็มีที่ให้พักแน่ๆ แถมบางที่ๆ ไม่ได้ลงในอินเตอร์เน็ท น่ารักมากๆ เอาเสียด้วย

ของที่ระลึกมีมากมาย ตั้งแต่เสื้อ จนไปถึงของทำมือน่ารักๆ หลากหลายรูปแบบ ให้เลือกซื้อไปฝากเพื่อนฝูง ไปมาก็ตั้งไม่รู้กี่ที่ ไม่เคยซื้อเสื้อเลย ไม่รู้ทำไมชอบอะไรกับคำว่า “คาน” นัก ขนซื้อไปฝากเพื่อนเป็นกระบุง เกือบๆ 10 ตัว ^^

บรรยากาศยามเช้า...หมอกจางๆ เมื่อคืนอากาศเย็นสบาย เรียกว่าไม่ต้องเปิดแม้กระทั่งพัดลมเสียด้วยซ้ำ

บ้านเก่าหลังนี้ ใครมาเป็นต้องตามหาเพื่อถ่ายรูป ปัจจุบันไม่มีผู้อยู่อาศัยแล้ว เหลือไว้เป็นจุดสนใจให้นักท่องเที่ยวได้แวะเวียนมาเก็บภาพ

อาหารเช้า...ไข่กระทะ

ตู้ไปรณีย์แบบโบราณ จุด RC อีกจุดที่ตามเก็บ คุณบุรุษไปรษณีย์มาพอดี...เลยขอถ่ายรูปมาซะเลย

เช้าวันที่สอง กว่าจะออกจากเชียงคานก็ 10 โมงกว่า ทั้งๆ ที่แพลนไว้ 8 โมง แวะไปชมแก่งคุดคู้ แต่คนเยอะเหลือหลาย เลยชะโงกแชวบๆ แล้วก็ไปที่อื่นต่อดีกว่า

วันนี้เราจะมุ่งหน้าไปนอนที่ภูคา จ.น่าน GPS นำกลับมาทางท่าลี่ จึงแวะสักการะพระธาตุสัจจะเพื่อเป็นสิริมงคลเสียหน่อย

เส้นทางท่าลี่นี่เอง ที่บอกไปแล้ว่าแย่ มันแย่ถึงขนาดขี่มาดีๆ กลายเป็นทางกรวดทรายไปซะงั้น

ตาม GPS มาเรื่อย ผ่านมาทางชาติตระการ เข้าอุตรดิตถ์ ผ่านน้ำตกภูสอยดาว จนเข้าน่าน จนมาถึงทางแยกซ้ายไปนาน้อย ขวาไป ??? ซึ่ง GPS บอกให้ไปทางนี้ คืนนี้จะไปนอนภูคา

ทางก็เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ

จนกลายเป็นทางลูกรังในที่สุด เลี้ยวเข้าไปก็ชักรู้สึกแปลกๆ จนต้องจอดเพื่อจะถามเพื่อนว่าจะไปต่อกันดีไหม เพื่อนตามมาบอกว่า เมื่อกี้ตรงแยกทางเข้าถนนเส้นนี้...มีตำรวจเดินมาบอกว่า “ไปได้ ถนนเสียหน่อยนึงนะ”

ขี่เข้าไปเรื่อยๆ ทางก็เล็กลงเรื่อยๆ และเละขึ้นเรื่อย จากที่เป็นลูกรัง เริ่มเป็นกรวดลอย ร่องน้ำ บางช่วงเต็มไปด้วยหญ้า เหลือเพียงรอยล้อรถยนต์เท่านั้น ระยะทางประมาณ 10 กว่าโล แต่กว่าจะหลุดออกมาได้เกือบ 2 ชั่วโมง

กว่าจะออกมาได้ก็โพล้เพล้พอดี เจอป้ายที่เต็มไปด้วยรอยกระสุนแบบที่เห็น...บรื้อย์ วิ่งมาเจอหมู่บ้าน จอดเติมน้ำมัน ชาวบ้านบอกว่าทางนี้เลิกสร้างมา 5 ปีแล้ว ก็เลยเป็นแบบนั้น กลับไปดูใน GPS มันเป็นเส้นประ เฮ้อ...เราผิดเองที่ไม่ตั้งให้เลี่ยงทางลูกรัง แต่ก็มันส์ดีค่ะ และก็เพราะไม่รู้ว่าถนนจะเป็นแบบนี้นานเท่าไหร่ ก็ร้อนๆ หนาวๆ จะได้กินข้าวลิงเหมือนกัน
บางครั้ง GPS ก็พาเราไปสัมผัสกับทางใหม่ๆ ที่ไม่เคยมา แต่บางครั้งมันก็พาเราไปในทางเจ้าปัญหาด้วยเช่นกัน เช่น ทางที่เก่าแล้ว ถนนไม่ดีเป็นต้น ฉะนั้น...ขณะที่ใช้ GPS ก็ต้องทำใจเผื่อไว้หน่อย เพราะมันก็ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น

ที่จะไปนอนภูคาก็เพราะนัดกับเพื่อนกลุ่มนึงไว้ กว่าจะถึงภูคาก็ปาเข้าไป 2 ทุ่ม เลยไม่ค่อยได้มีโอกาศได้โอภาปราศัยกับกลุ่มเพื่อนนี้ที่มาจากพิษณุโลกสมดังตั้งใจซักเท่าไหร่ แถมเพื่อนกลุ่มนี้ออกกันแต่เช้าเสียอีก กว่าจะเก็บของเสร็จปรากฎว่าเขาก็ออกเดินทางไปที่อื่นแล้ว

ได้กางเต้นท์นอนสมใจอยาก ... น้ำค้างแรง หมอกลงจัด และอากาศหนาวมาก

เพราะทางเมี้ยนๆ จาก GPS เมื่อวาน ทำให้พลาดไปหลายโปรแกรมที่วางไว้ หนึ่งในนี้คือ บ่อเกลือ ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก จึงย้อนกลับไปดู (จากอุทยานแห่งชาติภูคาไปอีก 23 กิโล)

บ่อเกลือนี้คือ บ่อเกลือสินเธาว์ หรือ เกลือภูเขา ปัจจุบันชาวบ้านยังคงต้มแกลือด้วยวิธีแบบดั้งเดิม จะตักน้ำเกลือจากบ่อส่งผ่านมาตามลำไม้ไผ่สู่บ่อพัก การทำ เกลือ ของชาวบ้านบ่อเกลือ นำน้ำเกลือที่ตักจากบ่อมาต้มในกะทะประมาณ 4-5ชั่วโมงให้น้ำเกลือระเหยแห้งจาก นั้นก็จะนำไม้้พายมาตักเกลือใส่ตะกร้าที่แขวนไว้เหนือกะทะเพื่อให้น้ำเกลือไหลลงมาในกะทะทำอย่างนี้ ไปเรื่อย จนน้ำในกะทะแห้ง หมดแล้วจึงตักน้ำเกลือจากบ่อมาใส่ลงไปใหม่ หลังจากนั้นใส่ถุงวางขาย กันหน้าบ้านเกลือ เมืองน่านไม่มีไอโอดีนเหมือน เกลือทะเลจึงต้องมีการเติมสารไอโอดีนก่อนถึงมือผู้บริโภค

ป่าสนดึกดำบรรพ์ อยู่ระหว่างทางไปบ่อเกลือ

ทางสวยๆ จากน่านไปเชียงราย วันนี้นัดกับเพื่อนอีกกลุ่มไว้ที่เชียงราย จึงมุ่งหน้าไปแบบสบายๆ ไม่ได้มีจุดแวะใดๆ ในแผน

วิวสวยๆ มีให้เห็นตลอดทาง อยากจะจอดถ่ายรูปมันเสียทุกที่

ด้วยความที่ไม่มีแผนใดๆ เจอป้ายแหล่งท่องเที่ยว น้ำพุร้อนโป่งกิ ก็รีบเลี้ยวเข้าไปทันที แล้วก็ต้องผิดหวังตูมเบ้อเริ่ม เพราะกลายเป็นบ่อร้างไปเสียแล้ว ทางเข้าก็เจอกับสะพานขาดอย่างที่เห็น

ผิดหวังอย่างแรงกับโป่งน้ำร้อน แต่กลางทางเจอป้ายบอกว่าเส้นทางเดียวกันนี้ยังไปน้ำตกได้อีก ยังไม่เข็ด เห็นชื่อคุ้นๆ ชื่อน้ำตกตาดฟ้าร้อง จากทางปูนกลายเป็นทางดินแบบบ้านๆ ผ่านเอ่งน้ำบ้าง กรวดลอยบ้าง กว่า 5 กิโลก็ไม่ถึงซักที จนเจอชาวไร่... "อย่าไปเลย ทางมันลำบากกว่านี้อีก กลับเถอะ" คนทักทั้งที มีหรือจะไม่เชื่อ ไม่รอช้า กลับรถเลยสิคะ ^^ เป็นอันว่าชวดไปอีกหนึ่ง แต่ก็ถือว่าได้ฝึกทักษะเอ็นดูโร่แทน

เส้นทางภาคเหนือกับอีสานตอนบน ส่วนใหญ่ก็วิวสวยเกือบหมด แต่ที่ต้องยกให้เป็นอันดับต้นๆ คือ เส้นจากน่านไปพะเยา และถนนก็ดีมากๆ ด้วย

จุดหมายของคืนที่ 3 คือ เชียงราย วันนี้เราจะไปนอนบ้านเพื่อนคนหนึ่ง ปรากฏว่ามีกลุ่ม BB มาจอยถึง 2 กลุ่ม ได้แก่ H-D playground และกลุ่มเพื่อนที่รู้จัก (ที่นัดไปเจอ) เจ้าบ้านต้อนรับได้อย่างประทับใจมาก เกินร้อยกันเลยทีเดียว เรียกได้ว่าเป็นปาร์ตี้ย่อยๆ ได้เลย

ต้นแบบ กระเป๋า touratech

จุดหมายวันที่ 4 ใกล้ๆ ไม่ไกล แค่เชียงใหม่ เลยเถลไถลไปเรื่อย เริ่มต้นที่ดอยแม่สลอง ไม่เคยมา ก็ไม่รู้จริงๆ ว่ามันไม่มีอะไร คล้ายๆ บ้านรักษ์ไทย แต่ที่นั่นเจ๋งกว่าเยอะ อ้ะ...ไม่เป็นไร ถือซะว่าขี่รถเล่น

พระธาตุบนดอยแม่สลอง เขาว่าถ้าไม่ได้ขึ้นไป ถือว่ามาไม่ถึงดอยแม่สลอง

มาตามเส้นฝาง ก็เห็นป้ายดอยอ่างขาง ไม่เคยมา และ ไม่รู้ด้วยว่าอยู่ถนนเส้นนี้ ว่าแล้วก็เลี้ยวซะ เจอวัดนี้ก็รี่เข้าไปเลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชื่ออะไร แต่ว่าวัดแถวๆ นี้สวยหมดค่ะ ผ่านกี่วัดๆ ก็ว่าสวยมาก แต่แวะทุกวัดไม่ไหว...มันร้อน

บ้านทรงไทยล้านนาในวัด สวยน่าอยู่มากๆ แต่ไม่น่าจะเหมาะกับคนขวัญอ่อน

ขาขึ้นดอยอ่างขางน่าจะเป็นทางเส้นเชียงใหม่-ฝาง (107) ที่ กม 137 เส้นนี้จะมีช่วงที่เป็นโค้งพับสูงชันอยู่ช่วงใหญ่ๆ ส่วนขาลง ลงทาง อำเภอเชียงดาว มาบรรจบกับเส้นเชียงใหม่-ฝาง (107) เช่นเดิม แต่ที่ กม 79 เส้นนี้จะยาวและวิวสวยกว่า ไม่ชัน แต่ถนนแคบ

สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพื่อส่งเสริมอาชีพเกษตรกรรม ทดแทนการปลูกฝิ่น สถานีวิจัยแห่งแรกของโครงการหลวง อยู่บนเทือกเขาตะนาวศรี ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,400 เมตร และมียอดดอยสูงถึง 1,928 เมตร พื้นที่รับผิดชอบประมาณ 26.52 ตารางกิโลเมตร หรือ 16,577 ไร่ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 ตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ว่า “ให้เขาช่วยตัวเอง” เปลี่ยนพื้นที่จากไร่ฝิ่นมาเป็นแปลงเกษตรเมืองหนาวที่สร้างรายได้ดีกว่าเก่าก่อน

ภายในโครงการ มีการจัดแบ่งออกเป็นหลายๆ ส่วน ตามลักษณะของแปลงเกษตร เพื่อให้ผู้เข้าเยี่ยมชมได้รับความเพลิดเพลินจากดอกไม้นานาพรรณไปพร้อมๆ กับความรู้

นอกจากนี้ก็ยังมีชาวเขาทั้งเด็กและผู้ใหญ่มาหารายได้ยังชีพด้วยการขายของที่ระลึก คุณยายในภาพคือชาวเขาที่ซื้อของแกมา ถามแกด้วยว่าทำไมต้องนั่งตากแดด แกบอกมันอุ่นดี ^^ กำลังจะออกรถ มีเด็กชาวเขาวิ่งปรีเข้ามาแล้วพูดว่า “พี่คับๆ ซื้อผมมั่ง กระจายรายได้ๆ” O_o’โอ้โห ทันสมัยนะเนี่ย

บนเส้นทางดอยอ่างขางนี้ ดอกพญาเสือโคร่งก็บานสะพรั่งให้เราเห็นเต็มสองข้างทาง

ชาวดอยที่ขายของอยู่ระหว่างทาง หน้าตาน่ารักมากๆ ^^ อดใจไม่ไหว เหมือนตุ๊กตาเลย ขอมา 1 แช๊ะ อิดออดเล็กน้อย แต่ก็ยอมยิ้มหวานๆ ส่งมาแต่โดยดี

คืนที่ 4 นอนเชียงใหม่ แล้วก็เลยออกไปท่องราตรี พบปะเพื่อนฝูงในงานเปิดตัวร้าน Triump และเพื่อนชาวเชียงใหม่ ครบทุกคนสมกับที่ตั้งใจไว้ไม่ตกหล่น เช้าวันที่ 5 ออกจากเชียงใหม่ราวๆ 10 โมง มุ่งหน้าแม่สะเรียง วันนี้กะจะไปนอนอุ้งผาง จะถึงไหมหนอ กลัวทำเวลาไม่ทัน ลุ้นๆ อยู่

ในภาพเป็นแม่น้ำเลียบถนนแถวๆ ออบหลวง

ปีนี้ถนนดีขึ้นกว่า 2 ปีที่แล้วที่เคยมา และก็มีรถราผ่านไปมามากกว่าแต่ก่อนมาก ไม่น่ากลัวแล้ว

แม่น้ำสองสี คือจุดที่แม่น้ำ 2 สายมาบรรจบกัน จึงเห็นเป็น 2 สี เป็นจุดแวะพักที่เจอ ก่อนจะถึงท่าสองยาง น่ากางเต็นท์นอนมากๆ เพราะบรรยากาศชิวสุดๆ

ก่อนเข้าท่าสองยาง ได้มีการก่อสร้างถนน ถ้าเทียบกับเมื่อ 2 ปีที่แล้วที่มา ประเมินว่าก้าวหน้าไปนิดเดียวเอง ไม่รู้ว่านะสร้างมาจนถึงแม่สะเรียงเลยไหม และตอนนี้แม่สะเรียงก็เจริญขึ้นกว่า 2 ปีที่แล้ว หน้ามือเป็นหนังมือเลยทีเดียว

หมู่บ้านชาวเขา??? หรือผู้อพยพ??? อันนี้ไม่แน่ใจ พบเห็นระหว่างทางไปแม่สอด สร้างกันได้เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก แลดูคล้ายๆ กันหมด จนน่าฉงนใจนัก ว่าจะกันได้อย่างไร ว่าบ้านใครอยู่ตรงไหน จะมีป้ายบอกแบ่งเป็นล็อคเหมือนหมู่บ้านในเมืองหรือเปล่านะ???

ไปถึงแม่สอดตอน 5 โมงเย็น เปิด GPS ถูกหลอกอีกแล้วว่าไปอุ้งผางแค่ 95 กิโล เลยตัดสินใจไปนอนอุ้งผาง วิ่งไปจนถึงถนนเข้าอุ้งผาง เจอป้ายบอก 145 กิโล กลับลำไม่ทันลำ กว่าจะถึงปากทางเข้าน้ำตกทีลอซูก็ทุ่มนึงพอดี เจ้าหน้าที่นำไปลานกางเต็นท์ แล้วก็เปิดไฟห้องน้ำให้ แถวนี้ไม่มีอะไรขายเลย ดีที่พกของกินมาด้วย ไม่งั้นละ...แย่แน่เลยทีเดียว

ตื่นแต่เช้ารีบเก็บของ ถามเจ้าหน้าที่บอกว่าไม่อนุญาติให้นักท่องเที่ยวขี่รถมอเตอร์ไซด์เข้าไป แต่ถ้าเป็นรถ SUV หรือกระบะเข้าได้ ค่าเหมารถเข้าไป 1500 บาท ออกจะแพงไปซักหน่อย กับระยะทาง 23 กิโล คิดดูเล่นๆ ว่าถ้ามาน้อยคนอย่างที่ทำอยู่ แล้วมีเงินติดตัวมาไม่มาก คงต้องตัดใจแน่ เลยตัดสินใจยืนรอเพื่อโบกรถเข้าไป กะว่าจะรอแค่ 1 ชั่วโมง แต่ไม่นานก็มีรถเข้าไป จะว่าไปจริงๆ ก็มีรถเข้าออกอยู่เรื่อยๆ

ปากทางเข้าไปใช้เวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง ทางค่อนข้างจะไม่ดี แต่จริงๆ แล้ว ถ้าขี่มอเตอร์ไซด์แบบลุยๆ หน่อย ก็ไม่น่าจะมีปัญหาแต่อย่างใด ยกเว้นเวลาสวนกันที่อาจเกิดอันตรายได้ ทำให้เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าหน้าที่ถึงต้องห้ามนำรถเข้าไป

น้ำตกทีลอซู ความงามที่คุ้มค่ากับความพยายามที่จะเข้ามาเยี่ยมชม ต้องปีนป่ายกันเล็กน้อย กว่าจะมาถึงจุดที่ได้ภาพนี้ และทำให้เราได้ตระหนักว่าจริงๆ แล้วเราผู้เป็นมนุษย์นั้นเล็กน้อยเพียงฝุ่นละอองธุลีดินของธรรมชาติ แต่ใยอาจหาญอยากที่จะเปลี่ยนแปลงนู่นนี่ๆ นั่นและละโมภเอามาเป็นของตนมากมายเกินความต้องการอยู่ร่ำไป

กลับออกมาจากน้ำตกบ่าย 3 ตรงดิ่งกลับกรุงเทพ ยิงยาวรวดเดียว ถึงบ้านราวๆ 3 ทุ่ม ^^ จบทริปด้วยระยะทาง 3500 โลกว่าๆ ทริปนี้เรียกว่าครบรส ทุกรูปแบบ โหด มัน ฮา จริงๆ ค่ะ ...^^ เล่นเอาปวดเมื่อยเหมือนกัน

มีคลิปมาฝากด้วยค่ะ จะได้จินตนาการอารมณ์ตอนกำลังขี่รถค่ะ ^^

ทริป Long Way Down สุดทางรัก...เอ้ย “รถแมงกะไซด์” ที่สิงค์โปร์ [ตอนจบ]

2010-11-29T17:17:00.002+07:00

ทริป Long Way Down สุดทางรัก...เอ้ย “รถแมงกะไซด์” ที่สิงค์โปร์ [ตอนแรก]

และแล้วเวลาในสิงค์โปร์ 2 วันก็สิ้นสุดลง วันนี้มุ่งหน้ากลับเข้าสู่มาเลเซียอีกครั้ง เพื่อไปนอนที่มะละกา การออกจากสิงค์โปร์เข้าสู่มาเลเซีย ไม่วุ่นวายอย่างที่คิด จะว่าไปก็คือไม่โดนค้นรถอีกเลย

ถึงมะละกา 11 โมง โรงแรมที่พักจองผ่านอินเตอร์เน็ท ชื่อโรงแรม Beauford Hotel เจ้าหน้าที่ๆ มาต้อนรับ น่าจะเป็นเจ้าของเอง เป็นคนสิงค์โปร์ บริการเป็นเยี่ยม ยกนิ้วให้ค่ะ ใส่ใจดีมากๆ ก่อนเข้าห้อง...ได้ยินแว่วๆ ว่าถ้าจากูซี่ไม่ทำงาน ให้แจ้งได้ ไอ้เราก็คิดว่าหูฝาด แต่พอถึงห้อง...เข้าไปสำรวจห้องน้ำ ก็...โอแม่เจ้า อ่างจากูซี่จริงๆ ด้วย (ห้องราคา 2 พันกว่าบาทค่ะ)

พักให้หายเหนื่อยชั่วครู่...ก็ออกเที่ยวเมืองกันเล้ย มะลากาเป็นเมืองท่าเก่าแก่ มีประวัติยาวนาน ลองหาอ่านดูนะคะ และมีส่วนที่เป็น world heritage ด้วย แต่จริงๆ แล้วเมืองเล็กนิดเดียวค่ะ จะว่าไปเมืองต่างๆ ในมาเลเซียก็ไม่มีอะไรมากนัก บ้านเราดีกว่าเป็นไหนๆ (เข้าข้างบ้านตัวเองซะงั้น)

โบส์ถเก่าแก่...แต่ขนาดไม่ใหญ่โต

ตึกแดงนี่แหละ ที่เห็นจากในรูปว่าสวย จนทำให้ต้องมาแวะพักที่เมืองนี้ แต่ก็มีแค่นี้แหละค่ะ

ขี่ชมเมือง แต่ไม่ได้จอดแวะ... ถ่ายภาพจากบนหลังมอเตอร์ไซด์

ขี่ชมเมือง เก็บภาพจากบนหลังอานมอเตอร์ไซด์ ไม่ได้แวะลงไปเดินเยี่ยมชม มีนักท่องเที่ยวทั้งฝรั่งและจีนให้เป็นประปราย

จริงๆ แล้วที่นี่มีอาหาร Chicken rice ball เป็นอาหารแนะนำ แต่ก็ไม่ได้ลองค่ะ เลยไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร

ทะเลบ้านเขา...ทรายไม่สวย ไม่มีหาดสวยๆ เหมือนบ้านเราเลยค่

ความมืดมาเยี่ยมเยือน พร้อมๆ กับท้องร้องประท้วง (อีกแล้ว) แต่ก็ไม่มีข้อมูลอยู่ในหัวเลยซักนิด ใช้วิธีขี่รถตะลุยดูไปเรื่อย จนมาเจอร้านนี้เข้า กลิ่นเครื่องเทศลอยมาแตะจมูก แถมคิวยาวมาก...รอเกือบครึ่งชั่วโมงทีเดียว เป็นร้านสะเต๊ะ แต่ไม่เหมือนสะเต๊ะบ้านเรา ป้ายหน้าร้าน...เน้นๆ บอกว่าไม่มีสาขาลูกหรือหลานที่ไหน เจ้านี้มีร้านเดียวเท่านั้น

ของสดหลายหลาก เอามาต้มกันในน้ำสะเต๊ะข้นคลั่ก...เข้าเนื้อ ร้านนี้อร่อยจริง อะไรจริง เรียกว่าแนะนำค่ะ

วิธีคิดเงินเขาจะนับไม้ ไม้ละ 80 เซ็นต์ ไอ้ที่เห็นภาพ กุ้งตัวใหญ่ หอยเป๋าฮื้อ แต่มันเป็นโบนัสค่ะ ไม่มีอยู่ในตู้ที่ให้หยิบเอง คือเรานั่งๆ กินอยู่ดี ก็จะมีพนักงานเอามาหย่อนในถาดให้ เพราะเห็นว่าโต๊ะไหนที่กินน้อยๆ ก็จะไม่ได้ แปลกดีค่ะ

วันต่อมา เป็นวันที่ 8 ของการเดินทางแล้ว คืนนี้เราจะไปพักที่ปีนัง ขี่จากมะละกาไปแวะปุตราจายา เมืองใหม่ ก่อนเข้าไปนอนที่ปีนัง

ปุตราจายาเป็นเมืองใหม่ มีแต่สิ่งก่อสร้างใหญ่โตมโหฬารอลังการงานสร้างมาก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเหล่าตึกที่ทำการของรัฐบาลรวมทั้งที่อยู่อาศัย จะเห็นว่าในเมืองมีคอนโดสร้างไว้ โดยที่ยังไม่มีคนอยู่เป็นจำนวนมาก ตึกเหล่านี้มันใหญ่ซะจนไม่คิดว่าจะใช้พื้นที่ได้อย่างคุ้มค่า เหมือนเป็นการสร้างเพื่อให้เป็นหน้าเป็นตามากกว่า

ที่ขาดไม่ได้ ก็ต้องมัสยิตสีชมพูแห่งนี้ แต่ไม่ได้เข้าไปชมข้างในค่ะ เพราะเป็นช่วงเวลาสวดมนต์ เลยขี้เกียจรอ

กว่าจะถึงปีนังก็มืดพอดี ระหว่างทาง...เสื้อของเพื่อนก็ขาดอย่างที่เห็น แต่เป็นเพราะเสื้อตัวนี้ไม่ใช่แจ็คเก็ตสำหรับใส่ขี่รถ เข้าที่พักเรียบร้อย ก็ออกไปหาอะไรหม่ำๆ มื้อค่ำวันนี้ ถามเพื่อนเจ้าถิ่น บอกให้ไปที่ Gurney Drive มีอาหารท้องถิ่นแปลกๆ ให้ลิ้มลอง

สะพานข้ามไปยังเกาะปีนัง ความยาวกว่า 7 KM

จริงๆ แล้วจุดเกาะใกล้แผ่นดินที่สุด คือบัตเตอร์เวิด แค่ 3 กิโลเมตร แต่มาเลเซียเลือกที่จะสร้างในจุดนี้ เพื่อให้ได้รับการบันทึกว่าเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในโลก แต่ก็โดนจีนทำลายสถิตินี้ไปซะแล้ว จะว่าไปมาเลเซียพยายามทำอะไรๆ ให้ได้รับการบันทึกว่าเป็นที่ 1 อยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้โดนที่อื่นทำลายสถิติไปหมดแล้ว

หน้าตาเหมือนผัดไทยบ้านเรา คนต่อคิวกันเยอะ แต่รสชาติงั้นๆ, หอยสังข์เผา, ปลากระเบน

อิ่มแล้ว แต่ยังไม่ง่วง ก็เลยขี่รถท่องราตรีอีกสักหน่อย ^^

วันรุ่งขึ้น กว่าจะตื่นกันก็เกือบเที่ยง ที่ตื่นสายโด่ง ก็เพราะฤทธิ์เบียร์ไบซัน เบียร์ท้องถิ่น 8% ไม่ต้องแปลกใจค่ะ เพราะเจ้าของบล็อคเป็นคนชอบดื่มเบียร์ ไปประเทศไหนก็ต้องลิ้มลองเป็นของแปลก

ด้วยความมันส์ในอารมณ์จึงกลับไปขี่ขึ้นคาเมรอนกันอีกรอบ และลงอีกทาง เพราะจริงๆ แล้วก็มีทางขึ้นลง 2 ทางค่ะ เขาว่าอีกทางมันส์กว่า... ไม่อยากพลาด เพราะไม่รู้จะได้กลับมาซ้ำอีกเมื่อไหร่

ลงจากคาเมรอนฝั่งนี้ จะย้อนไปทางกัวลาลัมเปอร์ ^^ แต่ก็ไม่ยั่น...มันส์โค้งสุดๆ ระหว่างทางมีน้ำตกหนึ่งแห่ง ทีสามารถมองเห็นได้จากไฮน์เวย์ กว่าจะกลับถึงปีนังก็เกือบทุ่ม เพราะหลังจากลงเขาต้องพักรถนานพอสมควร เพราะ Er6n ถึงกับขนาดคูแลนท์เดือดกันเลยทีเดียว

เช้าวันที่ 10 วันอำลามาเลเซียกลับเข้าบ้าน เลยแวะลงไปถ่ายรูปหาดหลังโรมแรมซะหน่อย ทรายหยาบ...สีตุ่น ไม่ขาว และก็ไม่ค่อยสะอาดนัก (แต่จะว่าไปบ้านเราจุดที่แย่ก็แย่พอๆ กันแหละ)

ในภาพเป็นอุโมงค์ลอดภูเขาแถวๆ อิโป้ค่ะ และยังมีเรื่องระทึกเล็กน้อย เพราะเพื่อนทำแว่นตาหาย เขาจึงมองไม่ค่อยชัดนัก จึงขี่ไปเสยฟุตบาทเล่น แต่ก็สามารถควบคุมรถไว้ได้ ไม่ล้ม ทำให้ไม่บาดเจ็บแต่อย่างใด เช็ครถแล้วพบว่าไม่มีปัญหา

และเพราะเมื่อวานผิดพลาดเรื่องเวลา ทำให้อดเที่ยวในปีนัง คือ การขึ้นชมวิวบนเขา Penang Hill ซึ่งนั่งรถรางขึ้นไป หรือจะขับรถขึ้นไปก็ได้ และวัดเก็กลกซี (Gek Lok Si) ก็เพราะไม่ได้ไป มานั่งค้นรูปในอินเตอร์เน็ททีหลังยิ่งเสียดาย ก็ออกจะสวยขนาดนี้ เลยเอามาให้ดูยั่วน้ำลายกันค่ะ

ถือเป็นทริปสำรวจก็แล้วกัน... ^^

ผ่านเข้าไทยได้อย่างง่ายดาย ไม่ถูกค้นข้าวของอย่างที่คิด คิดถึงอาหารไทยเป็นที่สุด มีพรายกระซิบบอกว่าไก่ทอดแถวๆ ด่านสะเดาอร่อย อิอิ...ต้องชิม แต่ไม่รู้ว่าร้านไหนแน่ ก็เลยมั่วๆ เอาค่ะ

11 วันของการเดินทาง...ที่ใกล้จะจบลง ตอนแรกวางแผนจะไปนอนที่กระบี่ แต่เพราะคิดถึงกลุ่มทากน้อย สหายภูเก็ตที่น่ารัก จึงทำให้เราเปลี่ยนเป้าหมายมุ่งหน้าไปนอนที่ภูเก็ตอีกหนึ่งคืนแทน จากด่านสะเดาวกเข้าภูเก็ตเป็นระยะทางที่ไกลมาก เพราะต้องขี่รถวกขึ้นมาจะเข้าเขตนครศรีธรรมราช ผ่านกระบี่ จึงจะไปถึงภูเก็ต กว่าจะถึงภูเก็ตก็เย็นพอดี ตอนแรกคิดว่าจะถึงซักเที่ยงๆ เซ็งเลย...อดชิวกันพอดี

และแล้วก็ไม่มาเยี่ยมเยียนร้าน I-Here Café จนได้ ^^

คืนนี้เราพักกันที่วิจิตรรีสอร์ท ซึ่งเป็นกิจการของสมาชิก SNL คนหนึ่ง ลักษณะเป็นบ้านเดี่ยวแยกเป็นหลังๆ เราได้ห้องที่อยู่ติดกับสระว่ายน้ำ และมองเห็นวิวทะเล

จากผลพวงของอุบัติเหตุที่ปีนัง เมื่อมาเช็ครถ (Er6n) ดีๆ แล้ว พบว่ารถของเพื่อนมีปัญหามากกว่าที่คิด จึงคิดว่าไม่น่าจะปลอดภัย ถ้าขับไกลๆ จนถึงกรุงเทพ จึงนำรถเข้าศูนย์ Kawasaki ที่ภูเก็ตทันที ส่งผลให้ต้องตัดสินใจว่าจะขี่กลับคนเดียวดีหรือไม่

ชิวริมทะเลเต็มที่ นอนอ่านนิยาย...เล่นน้ำ 6 ชม.รวด ผลคือตัวดำปี๋เลย ^^ และเพราะ Lunch Buffet นี่เองทำให้ตัดสินใจไม่ขี่รถกลับ (มีวงแจ๊สเล่นกันให้ฟังสดๆ ด้วย) รวมทั้งถ้าจะขี่กลับก็ต้องขี่กลับคนเดียว ผสมปนเปกับความขี้เกียจ ก็เลยบินกลับ ทริปนี้เลยรู้สึกค้างคา...เหมือนภาระกิจไม่สำเร็จเสร็จสิ้น ต้องมีล้างตาแน่นอน

แวะไปดูโรงแรมเคปพันวาซะหน่อย ได้ยินว่าสวย เคยดูหนังเรื่องคริสกะจ๋าบ้าสุดๆ แล้วชอบ แต่ปรากฏว่าเข้าไปผิด นี่มันโรงแรมศรีพันวา หาใช่อันเดียวกันไม่

ไม่เป็นไร...ที่นี่ก็สวยเหมือนกัน อลังการงานสร้างมาก บ้านพักเป็นหลังๆ ราคาถูกสุดก็ยังหมื่นขึ้นอยู่เลย จะแวะอีกที่ก็ไม่ทันละ มืดแล้ว อดตามเคย

วันสุดท้าย...งานเลี้ยงย่อมมีเลิกลา ทริปนี้ใช้เวลาเกือบ 2 อาทิตย์ (12 วัน) เหล่าสมาชิก SNL พามากินข้าวที่ทุ่งคากาแฟ บนเขารัง ซึ่งเป็นจุดชมวิวของเมืองภูเก็ต การต้อนรับด้วยน้ำจิตน้ำใจไมตรีอันแสนอบอุ่นเหมือนเคย อาหารที่นี่อร่อยมากๆ ค่ะ (^___^)

ขึ้นเครื่อง 5 ทุ่ม กว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืน แม้จะจบทริปแบบไม่สมบูรณ์ เพราะไม่ได้ขี่กลับ แต่ก็ได้อะไรมากมาย ความสนุกสนาน ประสบการณ์ และมิตรภาพ ทั้งจากเพื่อนและคนแปลกหน้า เรียกว่าอิ่มเอมในอารมณ์ไปได้อีกพักใหญ่ๆ

ฤดูการขี่รถท่องเที่ยว...กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เจอกันที่ไหนก็ทักทายกันได้เลยนะคะ

จบแล้วจ้า...ย้าว ยาววววว

ทริป Long Way Down สุดทางรัก...เอ้ย “รถแมงกะไซด์” ที่สิงค์โปร์ [ตอนแรก]

2010-11-29T17:11:00.003+07:00

ทริปนี้เป็นทริปที่มีการคิดไว้ยาวนาน ที่เป็นเช่นนี้ได้เพราะมีตัวบังคับ นั่นก็คือ...การไปดู MotoGP ที่ประเทศมาเลเชีย ซึ่งการแข่งขันมอเตอร์ไซด์ของเจ้านี้ จะมีจัดขึ้นทุกๆ ปีในเดือนเดียวกันกันนี้ จึงทำให้สามารถวางแผนล่วงหน้าได้ค่อนข้างแน่นอน แต่ไหนๆ ก็ได้ออกนอกประเทศทั้งทีและเป็นครั้งแรก ก็ขอยาวไปให้คุ้มเหนื่อย จึงไม่คิดจะหยุดแค่ในมาเลเซีย...ผลคือ ไปสุดทางรถที่สิงค์โปร์มันซะเลย คำนวนระยะทางคร่าวๆ คงเกือบ 5 พันโลหรือกว่าหน่อยๆ ตามแผนที่วางไว้จึงเป็นการเดินทางที่ค่อนข้างจะยาวนาน เพราะใช้เวลาถึง 12 วัน นับจากย่างเท้าออกจากบ้าน...จนกระทั่งกลับมาที่เดิม ว่าแล้ว...ลุยกันเลย

ทริปนี้ผู้ร่วมเดินทางส่วนใหญ่เป็นที่คุ้นๆ หน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีจากบ้านพายุ หรือ เวปสตอร์มคลับนั่นเอง แต่...ผู้ร่วมผจญชะตากรรมในการขี่จากกรุงเทพมีเพียงสองคันเท่านั้น

รวมพลกันที่บ้านแถวๆ พระราม 3 ใจก็คิดว่าจะรอดไหม เพราะเพื่อนคนนี้ไม่ค่อยสบาย เรียกว่าเป็นหวัดขั้นงอมแงม เรียกว่าลุ้นตั้งแต่ยังไม่ออกตัว กว่าล้อจะหมุนออกจากกรุงเทพก็ล่าช้ากว่าที่วางแผนไว้พอสมควร คือ ราวๆ 9 โมงกว่าๆ ขี่เรื่อยๆ ไปเรียงๆ ฟ้าครึ้มๆ ทำให้ไม่ร้อน

อากาศไม่ร้อนมากนัก เพราะมีเมฆฝนคอยบังแดดให้ร่มเงา แต่ก็ทำให้ต้องลุ้นอยู่ตลอดว่าฝนจะเทลงมาเมื่อไหร่

ทริปนี้ยกให้เพื่อนเป็นผู้นำทาง ในฐานะที่เป็นผู้คุ้นเคยเส้นทางมากกว่า รวมทั้งตัวเองที่ไม่ได้ติด GPS ไปด้วย ถึงประจวบคีรีขันธ์ร่วมบ่าย 2 ท้องส่งเสียงประท้วงว่าหิวแล้วนะ พร้อมกับถูกพาเลี้ยวไปยังถนนเลียบชายทะเล

และแล้ว...ก็ถึงเวลาหม่ำ ร้านอาหารเล็กๆ ชายทะเลประจวบ ที่เพื่อนบอกว่าเป็นร้านประจำของเหล่าสตอร์มเมื่อลงใต้ อาหารอร่อยสมกับเป็นอาหารร้านประจำ (สังเกตุข้าวในจานให้ดีๆ จะเห็นว่ามีข้าวสวยอยู่ก่อนแล้ว) ทั้งๆ ที่บนโต๊ะก็ยังมีข้าวผัดอีกจานโต

หม่ำๆ อยู่ดี ก็มีลมพัดกรรโชกอย่างแรง ชะโงกหน้าออกไปนอกร้าน ฟ้าเขียวปั้ด เมฆหนาปึ้ก เอาแล้วไง...ฝนมาแล้ว

หลังออกจากประจวบก็เจอฝนตลอดทาง เพื่อนอีกคันที่ป่วยขี่รถตากฝนโดยไม่ใส่เสื้อกันฝน ทำให้นึกว่าอาการจะแย่ลง ที่ไหนได้อาการหวัดดีขึ้นซะงั้น และแล้ว...ก็ถึงนครศรีธรรมราชโดยสวัสดีภาพรวมๆ 5 โมงกว่าๆ รวมเวลาเดินทางก็กว่า 8 ชั่วโมง ทำเวลาได้ไม่ดีนัก เพราะนอกจากฝนตกแล้ว ยังมีการทำถนนเป็นระยะๆ อีกด้วย

รุ่งเช้า...ได้ทราบว่ามีงานบุญประจำปีของจังหวัดนครศรีธรรมราช ชื่อว่า ยกหฺมฺรับ อ่านว่าหมับ เหมือนทำบุญประจำจังหวัดของทุกๆ ปี ฟังประวัติแล้วคล้ายๆ งานเช็งเม้งแบบไทยๆ ...ไหนก็มาได้จังหวะ ก็เลยออกมาดูซะหน่อย

ลักษณของที่ใช้เซ่นไหว้เซ่นไหว้

ซึ่งเทศกาลนี้ คือ ประเพณีเทศกาลเดือนสิบ จะมีทั้งหมด 3 วัน ด้วยกัน งานประเพณีนี้เริ่มในวันแรม 1 ค่ำถึงแรม 15 ค่ำ เดือน 10 ของทุกๆ ปี ประเพณีเทศกาลเดือนสิบ เป็นงานบุญเพื่อแสดงความกตัญญูต่อบุพการีซึ่งล่วงลับไปแล้ว

ตามความเชื่อทางพุทธศาสนาว่าผู้ล่วงลับไปแล้วมีบาปมากจะตกนรกและกลายเป็น “เปตชน หรือ เปรต” จะถูกปล่อยตัวจากนรกเพื่อให้ขึ้นมาพบญาติพี่น้องและลูกหลานของตนในเมืองมนุษย์ในวันแรม 1 ค่ำ เดือนสิบ และให้กลับลงไปอยู่ในนรกดังเดิมก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในวันแรม 15 ค่ำ เดือนสิบ ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่จึงพยายามหาอาหารต่าง ๆ ไปทำบุญตามวัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลแก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว

เริ่มในวันแรม 13 ค่ำ ซึ่งเป็น “วันจ่าย” หมายถึง วันออกจับจ่ายซื้อของที่จำเป็นในการจัดตกแต่งหมรับ(สำรับ)

ในวันแรม 14 ค่ำ คือ “วันยกหมรับ” หมายถึง การยกหมรับไปวัดหรือวันรับตายาย

และ วันสุดท้าย คือ วันแรม 15 ค่ำ เดือนสิบ เรียกว่า “วันบังสุกุล” หรือวันส่งตายาย วันที่ผู้ล่วงลับจะต้องกลับลงไปอยู่ในนรกตามเดิม

สำหรับหมรับในปัจจุบันนี้ได้มีการพัฒนาจากการจัดหมรับแบบดั้งเดิม เป็นการตกแต่งให้สวยงามมากขึ้น โดยมีองค์ประกอบครบถ้วนตามแบบโบราณและจัดให้มีการแข่งขันการจัดหมรับขึ้นอีกด้วย โดยจะมีพิธีขบวนแห่แหนกันอย่างสวยงามตลอดแนวถนนราชดำเนินในวันแรม 14 ค่ำ เดือนสิบ

ขวบนแห่...ที่ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงาม

แดดไม่มีเลย ไม่ร้อนแดด แต่ก็อ้าว เดินไปเดินมาแป็บเดียว...ตัวเหนียวหนึบ

ผู้คนเริ่มทยอยมาร่วมงานหนาตาขึ้นเรื่อย

คล้ายๆ ผีตาโขนเลย

เด็กๆ ในขบวนแห่

สาวๆ ก็มี รถขบวนคันนี้มาจากวิทยาลัยพยาบาล

สวยๆ ก็เยอะทีเดียว ^^

แปลกๆ ก็มี

คุณพี่คนนี้...ตีกลองยาวอย่างตั้งอกตั้งใจ, เงาะป่าก็มา, น้องตัวเขียวอี๋...ชอบๆๆ

แต่อยู่ไม่ถึงเริ่มเดินขบวน เพราะร้อนเหลือเกิน...เลยหนีกลับโรงแรมไปนอนต่อ -_-

รุ่งเช้าที่ 3 ของทริป เตรียมตัวออกเดินทางกันตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ ตื่นตีสาม...กว่าจะเรียบร้อย ล้อหมุนก็เกือบ 6 โมงเช้า

ออกเดินทางจากนครศรีธรรมราช ไปยังด่านสะเดา เพื่อออกนอกประเทศสู่ประเทศมาเลเซีย รวมผู้ร่วมเดินทางทั้งหมด 11 คัน 12 ชีวิต (เพราะมี 1 สก็อย)

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่ด่านสะเดา

ถึงด่าน...สายพอสมควร ^^ เกือบ 9 โมงเช้า

ใครที่จะนำรถออกนอกประเทศไปมาเลเซียไม่ได้ยากเย็น แต่ถ้าไม่อยากเสียเวลา...ควรให้คนมาดำเนินการเบื้องต้นก่อน ได้แก่การซื้อประกันภัย

สิ่งที่ต้องใช้ในการยื่นให้กับมาเลเซีย
1 แปลเล่มเป็นภาษาอังกฤษ (เอาไปให้หมด ซองและใบเสร็จ เผื่อเกิดอยากดู เคยโดนขอกันมาแล้ว)
2 จดหมายอนุญาตินำรถออกนอกประเทศจากไฟแนนซ์ (เป็นภาษาไทยได้, 1 ฉบับก็พอ)
3 ใบขับขี่ตัวจริง และ สำเนา
4 สำเนาบัตรประชาชน
5 สำเนาประกันภัยที่เราซื้อ
6 ทำสติ้กเกอร์เลขทะเบียนรถแปะที่รถเราให้เรียบร้อย (มีร้านทำที่ด่าน)
7 ถ้าไม่ใช่รถเรา ต้องมีจดหมายยินยอมจากเจ้าของ หรือไฟแนนซ์เจ้าของอีกฉบับ เป็นภาษาปะกิตนะคะ

หลังจากยื่นเอกสารผ่าน แล้วแต่ดวงว่าเจ้าหน้าที่จะเรื่องมาก มาค้นให้วุ่นวายหรือไม่ และถ้าไม่ดำเนินเรื่องเบื้องต้น ก็อาจเสียเวลามากขึ้น...เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมาก สำหรับคราวนี้โชคดี...ไม่ช้าอย่างที่คิด

ออกจากด่านฝั่งไทย ต้องมายื่นเรื่องเกี่ยวกับการนำรถเข้าประเทศมาเลเซียที่ห้องนี้ ซึ่งจะอยู่ทางขวามือ (ต้องกลับรถ) ก็จะได้กระดาษป้ายวงกลมสีเขียวอ่อนขนาดยักษ์ใหญ่ 1 ใบ เก็บไว้เป็นไม้กันหมาให้อุ่นใจ

วิ่งเข้ามาเลย์ผ่าน 2 แยกไฟแดง พอวิ่งลอดใต้สะพานลอยก็กลับรถได้เลย จะมีร้านอาหารอยู่ 2 ร้าน และเป็นจุดแลกเงินด้วย เราเลือกร้านในภาพ พูดจริงๆ ตามที่เห็น...ร้านข้างๆ คนเยอะกว่า แต่บางคนเลือกเป็นขาประจำร้านนี้เพราะเจ้าของร้านในภาพ...ซะงั้น

ทำเรื่องเรียบร้อยโรงเรียนมาเลเซียก็ปาเข้าไป 11 โมงฝ่าๆ ท้องส่งเสียง “โครกคราก” ประท้วงว่า หิวแล้วเฟ้ย

ช่วงนี้ค่าเงินบาทแข็งโป็ก...วันที่เราแลกเงิน 9.8 บาท / 1 ริงกิตมาเลเซีย แต่มีคนบอกตรงด่านแค่ 9 บาท ก็เสี่ยงดวงกันเอานะคร้าบบบ

อาหารลงปุ๊บ แป๊บเดียวก็เกลี้ยง ถ่ายไม่ทันเลยทีเดียว (เพราะถ้ามัวแต่ถ่ายภาพ ก็คงจะไม่ได้กินเป็นแน่) กว่ามือจะว่าง ก็ไม่เหลืออะไรให้ถ่ายอีกแล้ว

อาหารแนะนำ...บักกุเต๋

คิคาปู้...ในบ้านเราสูญพันธุ์ไปละ, เครื่องดื่มสมุนไพรชูกำลัง...ตราแรด ดื่มแล้วจะแข็งแรงประดุจแรด (จริงหรือ??)

เตรียมอุปกรณ์กันฝนกันมาเต็มที่ โดนขู่ก็เยอะ... “ยากแน่ ฝนตกตลอด ชัวร์” แต่ปรากฏร้อนเปรี้ยง ไม่มีฝนซักกะแอะ

ที่มาเลเซียน้ำมันราคาถูกกว่าบ้านเรามาก เพราะเป็นประเทศในกลุ่มมุสลิม รวมทั้งสามารถผลิตน้ำมันเองได้ด้วย ตามปั๊มจึงไม่มีโซฮอลให้รำคาญลูกตา แถมมีแต่อ๊อกเทน 95 กับ 97 ไหนๆ ก็ไหนๆ เราก็เลยเติมแต่ 97 กันไปตามระเบียบ ขี่ลื่นวิ่งฉิวขึ้นอีกเป็นกระบุงโกย

คืนแรกในมาเลเซีย แผนที่วางไว้ คือ ขึ้นไปนอนที่คาเมลอนไฮน์แลนด์ ที่นี่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 4500 ฟุต จึงมีอากาศหนาวเย็นตลอดปี เป็นที่พักผ่อนยอดนิยมอีกที่ในประเทศนี้ สภาพภูมิประเทศของมาเลเซียจะออกเป็นแนวภูเขาคล้ายๆ ภาคเหนือบ้านเรา วิ่งตามไฮน์เวย์มาเรื่อยๆ ก็จะเจอป้ายบอกทางขึ้น แต่ทางง่ายๆ เราไม่ไป พวกเราจึงออกทางถนนท้องถิ่นกันแทน เพื่อจะได้สนุกสนานกับทางบนเขาและโค้ง เสียงเล่าลือว่าถนนในมาเลดีมากๆ ก็ต้องลองของกันหน่อย (ก็จะไม่ดีกว่าบ้านเราได้ไง หน้ายางมะตอยบ้านเขาหน้าเป็นฟุต บ้านเราคืบเดียว)

ระหว่างทางขึ้นคาเมรอน ก็ได้แวะรีสอร์ทในป้ายบอกทางนี้แหละ อยู่บนเกาะ Pulau Banding ในทะเลสาบรึอ่างเก็บน้ำหว่าชื่อ Tasik Temengor ในรัฐ Perek

วิวสวยๆ ที่มองจากร้านอาหารของรีสอร์ทลงไปยังผืนน้ำด้านล่าง

อ่ะนะ...ขโมยซีนกันเห็นๆ

มาเลเซียแบ่งออกเป็น 13 รัฐ โดยกษัตริย์จะผลัดกันขึ้นครองราษฏร์ทุกๆ 4 ปี ดังนั้นเราจะเห็นธง 2 อย่างขึ้นคู่สู่ยอดเสา คือ ธงชาติ และ ธงประจำรัฐที่กษัตริย์กำลังขึ้นครองราษฐ์อยู่ ณ ช่วงเวลานี้

ไฮด์เวย์ยาวเหนือจดใต้กว่า 800 กิโล จนไปถึงสิงค์โปร์ ทางดีมาก...เรียบ ไร้โค้ง ก็เลย...โคตรง่วง ช่วง MotoGP ถือเป็นช่วงปล่อยผี ไม่ค่อยมีตำรวจให้เห็น เพราะได้ยินว่าปรกติหมาต๋ายุ่บยับไม่แพ้บ้านเรา แถมนิสัยเหมือนกันเปี้ยบ ผิดแต่กฏหมายเขาแรง...ถ้ายัดส่วยกันไม่รอด ก็มีเสียวละทีนี้

ทริปนี้โดนกับตัวไป 1 หน ไฮน์เวย์ที่จำกัดความเร็วไว้ที่ 120 ค่ะ ก็จะมีตำรวจมาจอดรถวางกล้องจับความเร็ว (เหมือนบ้านเรา) ทริปนี้ไม่มี GPS แบบที่ดักจับสัญญาณติดรถ เลยโดยไป ตำรวจ "จะปรับตรงนี้ หรือ จะเข้าไปปรับข้างใน ถ้าไปที่สถานนี้ 300 RM ถ้ายอมจ่ายตรงนี้จะถูกกว่า" ตัวเองฟังได้ยินประมาณว่าให้เราเสนอไปแต่เพื่อนบอกว่าเขาชี้แบงค์ 50 RM หนอยๆ หมาต๋าที่ไหนก็เหมือนๆ กันรึนี่ ก็ขำๆ กันไป

ตามเคย...ขอซักภาพ

อุปกรณ์เซอร์วิสพร้อม

กว่าจะขึ้นถึงที่พัก...ก็สิ้นแสงสุดท้ายพอดี

ช่วงนี้ถือเป็นช่วงวันหยุดยาวของชาวมาเลเซียเช่นกัน ที่พักบนสถานที่ยอดนิยมแห่งนี้ จึงหายากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร คราวนี้เราได้ที่พักที่ Villa Dhalia จริงๆ ที่ๆ ตั้งใจจะมาพักตอนแรก เต็มหมดแล้ว ขอบอก...ว่าไม่แนะนำ เพราะเก่ามาก ถ้าไม่เข้าตาจนจริงๆ ก็อย่าเลย

อากาศที่นี่หนาวเย็นตลอดปี ในห้องพักไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม แต่ก็ไม่มีฮีทเตอร์ด้วยเหมือนกัน

มื้อเช้าจากความผิดพลาดของการสื่อสาร (แห่งประเทศไทย) “ เจอกันร้านเดิมนะคร้าบ” นี่คือผลลัพธ์ที่ได้

เพราะเมื่อวาน...หลังจากที่ถึงที่พัก เก็บข้าวของอาบน้ำเสร็จเป็นคนแรกๆ ด้วยความที่หิวจัด...ถามกันว่าจะไปกินร้านไหน ก็ได้คำตอบว่าเจอกันร้านเดิม แต่...ร้านเดิมไหน ออกไปกัน 2 คนและเพื่อนคนนี้พาไปยังร้านๆ หนึ่ง นั่งรออยู่นานสองนาน ก็ยังไม่เห็นใครมา แต่ด้วยความหิว จึงสั่งหม้อไฟชุดใหญ่สำหรับ 11 คน โทรหาใครก็ไม่ติด จนต้องขี่กลับไปดูที่ห้อง ก็ไม่มีใครอยู่เลย สรุปก็คือ ผิดร้าน ก็เลยสั่งให้ห่อกลับมาทั้งหมด กลายเป็นอาหารเช้าของวันถัดไปซะงั้น

เช้าต่อมา...มุ่งหน้าเข้ากัวลาลัมเปอร์ เขาก็ว่าจะแวะไปดูไร่ชากัน

“หมอ...ตามพี่กบไปนะ”

แต่...พี่กบไปผิดทาง และด้วยความที่เห็นโค้งแล้วมันส์ในอารมณ์ แซงไปเฉยเลย ลงไปซักพัก ไม่เห็นมีใครตามมาเลย

เจอไร่ชาใหญ่ ก็หยุดคอย ...เงี้ยบกริ้บ ซวยละตู ปรากฏว่าไปผิดที่

กว่าจะตามกันจนเจอ...ขอโทษก้าบ

และเราก็มาแวะกินอาหารเช้ากันที่ร้านนี้ก่อนไปไร่ชา ร้านนี้มีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับชา กาแฟ ช็อคโกแลต และสตรอเบอรี่ขายค่ะ

อาหารเช้า...สตอร์เบอรี่สตูเดิ้ล

ทางเข้าไร่ชาที่เราจะไปกัน

เป็นทางเลนส์เดียว รถสวนกันก็มีเสียวๆ หน่อย ต้องจอดคอยเวลาจะสวนกันตามโค้งต่างๆ แต่มอเตอร์ไซด์อย่างเรา...สบาย

ไร่ชา...สุดลูกหูลูกตา

ไร่ชาแห่งนี้มีบริการโรงแรม ในส่วนร้านอาหารและพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับชา เข้ามาใช้บริการได้ฟรี ไม่เสียเงิน

ชื่อของไร่ชานี้ค่ะ ^^ Boh Tea Center

เมื่อหนุ่มๆ แอ๊บคิ๊กขุ

จากนั้นก็มุ่งหน้าเข้ากัวร์ลาลัมเปอร์ หรือ KL นั่นเอง คืนนี้เราพักที่นี่ค่ะ ...เอ่อ ตึกเล็กข้างๆ นะคะ ไม่ใช่อันใหญ่

บริการใช้ได้ค่ะ อนุญาติให้เราจอดตรงนี้...ไม่ต้องเข้าไปจอดข้างใน

แต่เสียอย่างแรง ... ตัดไฟตอน 5 ทุ่มครึ่งนะคะ ต้องลองหาว่าจะมีบางปลั๊กที่ไม่ตัด แอบเซ็ง...กำลังเป่าแห้งรองเท้าอยู่ดีๆ ตัดไปซะงั้น

คืนนี้ก็ออกท่องราตรี ... หลายคนมีออเดอร์มาด้วย ต้องช้อปของไปฝากคนที่บ้านกัน จึงมุ่งหน้าไปยัง Suria ซึ่งก็คือศูนย์การค้าที่อยู่ในตึกปิโตรนาส เราเลือกใช้บริการขนส่งมวลชน เพราะได้ข่าวว่าการจราจรในเมืองนี้...ติดขัดไม่แพ้บ้านเรา ที่นี่มีรถไฟฟ้าให้บริการก่อนบ้านเราหลายปี รวมทั้งเจ้าโมโนเรลแบบนี้ที่กำลังจะทำในบ้านเราด้วยเช่นกัน

ชื่มชมอยู่ไกลๆ ถ่ายภาพมาครบ....เสมือนตามเก็บ RC ก็ทริปนี้เป็นทริปขี่รถเที่ยวนี่นา แบบนี้ไม่เน้น -_-‘ จริงๆ ไม่ใช่นะคะ อยากขึ้นไปชมวิวเหมือนกัน แต่เวลาไม่พอ

ตึกปิโตรนาส เปิดให้ขึ้นไปชมตรงทางเชื่อมระหว่างตึกได้ฟรี แต่ต้องไปรับบัตรแต่เช้าค่ะ (ปิด 5 โมงเย็น) ส่วน KL tower เสียเงินเข้าชม ปิดดึกกว่า (4 ทุ่ม)

คืนนี้เราแวะทานข้าวกันที่ Bukit Bintang เป็นย่านชอปปิ้งอีกแห่ง ซึ่งด้านหลังจะมีถนนที่เป็นร้านอาหารเรียงรายแบบนี้ ตามทำเรียกร้องของสมาชิกคนหนึ่ง แต่กลายเป็นว่าร้านที่ติดใจนั้นได้อันตรธานหายไปแล้ว ก็เลยต้องสุ่มๆ แบบว่าตาดีได้ตาร้ายเสีย (ก็เหมือนๆ บ้านเราอ่ะนะ)

วันนี้เป็นโชคดีของเรา..ที่เลือกไม่ผิดร้าน อาหารอร่อยพอใช้และราคาไม่แพง

และแล้วก็มาถึงวันที่รอคอย...การได้สัมผัส MotoGP ด้วยโสตประสาทแท้ๆ ของตนเอง

คนที่เคยไปมาแล้ว บอกว่าอาหารแถวสนามแข่งหากินได้ยากและมีราคาแพง เราจึงแวะกินติ่มซำที่อยู่ใกล้กับสนามอีกที (เมื่อไปถึงแถวนั้นให้กด GPS หาในหมวดอาหารจีน ร้านชื่อ HomeTown) เชื่อไหมว่าคน 13 คน กินกันแบบเต็มที่ ค่าอาหารประมาณ 500 บาทเท่านั้นเอง

วันนี้ส่งต่อ F800GS ไปให้เพื่อนอีกคนขี่ แต่งตัวแบบสบายๆ ด้วยกางเกงขาสั้น ผลคือบ่นอุบว่าขี่ไปหินดีดใส่หน้าแข้งเป็นระยะๆ

2 รถทัวร์ริ่งยักษ์ใหญ่ ที่มีแต่คนบอกว่าขี่ง่าย และขี่สบาย แต่ไงๆ ก็ขอบาย เพราะกลัวถูกล้มทับ

งานนี้ต้องยกนิ้วให้คันนี้ กับเจ้าของ...ที่กล้าเอารถโมตาร์ทมาขี่ที่ระยะทางไกลขนาดนี้ ทั้งเมื่อยตรูดและต้านลม b(^^)d

ดูกันชัดๆ BMW 1200GT เทียบกับ Multistada

จวนถึงสนามละ

ครึ้มฟ้าครึ้มฝน ภาวนาอย่าให้ฝนตกเล้ยยย เดี๋ยวจะ...เลอะเทอะเฉอะแฉะ

ไปถึงก็เที่ยงกว่า แข่งรุ่นเล็กสุดไปแล้ว เดินๆ ดูของที่ขายหน้างานก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ เดินหาที่เหมาะๆ ยืนดู เขาบอกไปดูตรง Hair Pin

เมื่อเข้าไปในสนามรุ่นกลางก็แข่งเสร็จพอดี

กำลังจะแข่งรุ่นสุดท้าย รุ่นใหญ่สุด รุ่นที่ทุกคนรอคอย ดูซิว่าวันนี้ รอสซี่ จะเป็นไงบ้าง คนมาเลเชียแต่รอสซี่ ^^

ริงไซด์เลยค่ะ ...งานนี้

รุ่นใหญ่สุด...ที่รอคอย กำลังจะแข่งแล้ว ^^

ขับเคี่ยวกันน่าดู งานนี้รอสซี่ฟอร์มเจ๋งสุดๆ ไล่จากอันดับ 8 จนคว้าแชมป์ได้ สุดยอด...คืนฟอร์มเร็วจริงๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุใหญ่มาหมาดๆ มาคอยดูกันว่าปีหน้า...ถ้าเปลี่ยนค่ายแล้วจะใช้เวลาปรับตัวนานเท่าไหร่ กว่าจะได้ขึ้นโพเดียมอีกครั้ง (ได้ยินว่าจะย้ายไปควบ Ducati)

เลิกปุ๊บ...คนก็กรูกันออก คนติด...เด๋วก็ต้องออกไปผจญกับรถติดอีก

แล้วก็เป็นจริงดังคาด รถติดมากซะจนต้องวิ่งบนหญ้าใหล่ทาง (Er6N)

ผู้คนมากมายที่มาชม มีทั้งเจ้าบ้าน ชาวต่างชาติ บิ้กไบค์ และ เด็กเว้นซ์เจ้าถิ่น

เสียงร่ำลือว่าเด็กเว้นซ์มาเลโหดกว่าบ้านเรามาก แต่คราวนี้ไม่เจอแบบนั้นเลย เพราะระหว่างทางที่ขี่มาสนามเจอกลุ่มรถเล็กเจ้าถิ่นก็หลบให้แต่โดยดี

ขี่กลับ KL ไปตาม GPS ก็นำไปคนละทางกับป้าย ทำให้คนซ้อนท้ายงงเล็กน้อย แต่ก็พบว่าทางโล่งและสั้นกว่าขามา

พูดตามที่เห็น...ประเทศมาเลเซียก็ไม่ได้เจริญกว่าบ้านเรา แต่การขยายเมือง...รัฐจะไปสร้างเมืองเปล่าๆ ไว้ แล้วก็ให้คนอพยพเข้าไปอยู่ได้ ทำให้ระหว่างการเดินทางจะเห็นเมืองสร้างใหม่...แต่ดูไร้ร้างผู้คนอยู่เป็นหย่อมๆ ซึ่งเพราะแบบนี้เอง ทำให้เราจะเห็นได้ว่าสิ่งก่อสร้างใหม่นั้นใหญ่โต อลังการ และยังเป็นไปในทิศทางเดียวกันได้นั่นเอง

หลังจากดูแข่งจบ ก็แบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม บ้างก็อยู่เรียนกับ Ducati, กลุ่มชาวนครขี่ไปนอนปีนังคืนนี้เลย ส่วนตัวเองอยู่เที่ยวสิงค์โปร์ต่อ ทำให้คืนนี้ยังมีเวลาท่องราตรี KL อีกคืน

หิวๆ ก็ออกไปหาอะไรกิน เปิดหนังสือท่องเที่ยว แนะนำ Berjaya Times Square เขาว่าเหมือนพาราก้อนบ้านเรา แต่เราว่าเหมือนพันธุ์ทิพย์ซะมากกว่า และไม่ค่อยร้านอาหาร ที่มีก็ไม่น่ากิน เลยต้องหาที่หมายใหม่ซิเนี่ย แต่ก็ได้กินคริสปี้ครีมรองท้องคนละหนึ่งชิ้น แล้วก็รู้สึกว่า...ไม่เห็นมันจะอร่อยอะไรกันนักกันหนา กินแล้วก็งั้นๆ ทำไมเห่อกันขนาดนี้ เลย...งงๆ

คิดอะไรไม่ออก...ให้นึกถึง China Town (Jalan Petaling) เข้าไว้ ไปประเทศไหนก็ต้องมี และรับรองว่ามีอาหารมากมายแน่นอน แล้วก็ไม่ผิดหวัง

ไปถึงก็จอดรถหน้าตลาด ก็มีมาเฟียมาไถตังค์ แต่เราก็ไม่ได้ให้ เดินทะลุเข้าไปในตลาด มีแต่ขายของ อารมณ์เหมือนพัฒพงศ์บ้านเรา จนคนบางคนบ่น “กลับเหอะ ไม่เห็นมีอะไรกินเลย” กลิ่นอาหารโชยมารำไร จึงไม่สนใจคำคนบ่น สุดท้ายก็มาเจอกับดงร้านอาหาร เราตัดสินใจเลือกร้านนี้ อาหารมีเป็นชุด หลักๆ คือ ข้าวไก่อบหม้อดิน ถ้าชุดใหญ่ก็จะได้อย่างที่เห็นในภาพ ประกอบด้วยชุป, ผัดผัก และผัดน้ำพริกเผาซีฟู้ด สนนราคาก็ 50 RM ขาดตัว

เพื่อนเป็นห่วงรถจึงเดินย้อนกลับไปเอา เพื่อจะย้ายมาจอดที่หน้าร้านอาหารเลย บอกว่ามาเฟียที่มาไถตังค์ตอนแรก มาคนเดียว แต่งตัวมอมแมมเหมือนขอทานมากกว่า พูดว่าขอตังค์หน่อย ต้องกินข้าว นู่นนี่นั่น ไปเอาเพื่อนมายืนล้อมรถอีก 2 คน ทำให้ต้องยอมจ่ายไป 10 RM แพงนะเนี่ย

ที่นี่เบียร์มีราคาค่อนข้างแพง ป้าเอาเบียร์มาเสริฟ บอก 15 RM ด้วยความที่ไม่รู้ราคา ก็บอกป้าไปว่าไมแพงจัง จ่ายไปแต่โดยดี ไม่วายลุกไปดูในร้านขายของชำข้างๆ ราคา 12 RM แฮ่ๆๆ...ว่าป้าไปซะแล้ว เขินชะมัด -_-“

ชะโงกไปดูร้านข้างๆ เห็นเขาเอาของสดมาเป็นไม้ๆ แล้วจิ้มไปในหม้อต้ม ตอนคิดเงินก็เห็นคนขายมายืนนับจำนวนไม้ อะไรไม่รู้...แต่คราวหน้าไม่พลาดแน่

เช้าวันที่ 7 ของการเดินทาง ออกจากที่พัก 7 โมงเช้า จาก KL ก็มุ่งหน้ายิงยาวตาม High Way ตรงตลอดไป Johobarhu แล้วตามป้าย Woodland เข้าไว้ มองหาตึกในภาพ และแล้วก็มาถึงชายแดนระหว่างมาเลเซียและสิงค์โปร์

ปัจจุบันประเทศอื่นๆ เขามี AutoPass กัน มันจะบรรจุข้อมูลเกี่ยวกับพาหานะของเราเอาไว้ทุกสิ่งอย่าง (ประเทศเราไม่เข้าร่วมนะคะ ทั้งๆ ที่เกือบจะทั่วโลกเขาเข้าร่วมกันหมดแล้ว) ดังนั้นการจะเข้าสิงค์โปร์จึงยุ่งยากมาก เพราะเขาไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้แล้ว (มั้ง) ถ้ามีเจ้าบัตรนี้แล้ว ก็เพียงแต่เสียบบัตรลงกล่องอ่าน แล้วยื่นพาสปอร์ต ที่ตู้ตามปรกติได้เลย แป๊บเดียวก็เสร็จ

ผ่านด่านขาออกฝั่งมาเลเซียปุ๊บ เข้าฝั่งสิงค์โปร์ก็ต้องไปทำเจ้า AutoPass นี้ก่อน เสียค่าทำประมาณ 160 SDL กรุณาเตรียมเงินสิงค์โปร์ไปด้วยนะคะ ไม่งั้นจะวุ่นวาย เพราะกว่าจะหาได้ก็หืดขึ้นคอเลยคะ

เอกสารที่ต้องเตรียมยื่นให้ทางสิงค์โปร์
1 เอกสารแปลเล่ม (ตัวจริง)
2 สำเนาป้ายวงกลมของประเทศเรา (เขาบอกว่าถ่ายเอกสารมาเลยได้)
3 ป้ายวงกลมของมาเลเซีย (เขาขอดูด้วยค่ะ)
4 ชุดเอกสารที่ยื่นให้ทางมาเลเซียดู [ด่านจากไทยเข้ามาเลเซีย อาจจะยึดหรืออาจจะคืนให้ แต่คราวนี้ไม่โดนยึด] (เจ้าหน้าที่สิงค์โปร์เอาไปดูแล้วยึดไปเลย คาดว่าเขาไปใส่ข้อมูลใน AutoPass ให้)

ใบขับขี่, พาสปอร์ต เขาขอตัวจริงไปถ่ายเอกสารเอง รออยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะดำเนินการเสร็จค่ะ

พ้นด่านมาก็ขี่เข้าเมืองด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะกฎหมายที่นี่ค่อนข้างแรง ไอ้ที่ว่าแรงคือค่าปรับแพง แถมกล้อง CCTV ยุ่บยั่บยังกะตาสับปะรด ขี่ไปก็ร้อนๆ หนาวๆ เพราะจำกัดความเร็วเอาไว้ซะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ หาที่ติดตั้ง เครื่อง IU unit เหมือนในภาพ ซึ่งจะอ่านข้อมูลใน AutoPass ของเรา ในสิงค์โปร์จะมีโซน ERP ซึ่งจะเก็บเงินยานพาหนะทุกชนิดที่ใช้น้ำมันเมื่อคุณผ่านเข้าไป และก็จะหักเงินเราจากกล่องอ่านการ์ด ซึ่งเราต้องเติมเงินเอาไว้ให้เพียงพอ ถ้าไม่มีละก้อหมาต๋ามาทักทาย พร้อมใบสั่งที่เก็บค่าปรับสูงลิบลิ่วกันเลยทีเดียวค่ะ

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ติดตั้ง เพราะที่ร้านไม่รับบัตรเครดิต และเราก็ยังไม่ได้แลกเงินสิงค์โปร์เลยซักแดงเดียว เลยตกลงปลงใจจอดรถไว้ที่โรงแรม แล้วใช้บริการขนส่งมวลชน คิดแล้วไม่คุ้ม เพราะค่าติดตั้งไอ้กล่องนี่ก็เกือบ 3 พันบาท แล้วเราเองก็มีเวลาเที่ยวในนี้แค่ 2 วัน แต่คราวหน้าไม่พลาด...ต้องมาล้างตา

การเดินทางในสิงค์โปร์ที่สะดวกที่สุด ก็หนีไม่พ้นรถไฟฟ้านี่หละ ประหยัดและรวดเร็ว แม้สิงค์โปร์จะไม่ได้ใหญ่โต จะว่าไปทั้งเกาะยังเล็กกว่าภูเก็ตเสียอีก แต่ค่าแท็กซี่ที่นี่แพงหูฉี่ เพราะน้ำมันแพงกระฉูด

วันนี้เป็นวันหยุดของสิงค์โปร์ ทั้งๆ ที่เป็นวันธรรมดา แต่รถโล่งสุดๆ

สถานที่ท่องเที่ยวในสิงค์โปร์ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ รถก็ไม่ขี่แล้ว...ก็เลยไม่รู้จะทำอะไร ก็เหลือจุดประสงค์เดียวที่มาที่นี่ คือ ซื้ออุปกรณ์กับเกี่ยวกับการขับขี่มอเตอร์ไซด์

สถานที่: Little india, Jalan Basar

จริงๆ แล้วมีขายทุกอย่างตั้งแต่อุปกรณ์แต่งกาย ความปลอดภัย รวมทั้งอะไหล่รถจักรยานยนต์ แต่ก็ต้องระวังตอนขนกลับให้ดีๆ ไม่รู้ว่าตรงด่านบ้านเราขาเข้าประเทศจะเกิดเขี้ยวเมื่อไหร่ เพราะเคยได้ยินว่ามาบางครั้งต้องเสียภาษีอานเหมือนกัน

ลองเข้าไปค้นไป google map ดูนะคะ จะบอกว่าแผนที่ในสิงค์โปร์เจ๋งมาก เพราะสามารถหันซ้ายหันขวาได้ 360 องศาเหมือนไปยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เลยค่ะ, keyword: little india, Jalan Besar, singapore motorcycle จะเจอร้านเพียบเลยค่ะ ลองเดินถามราคาเปรียบเทียบดูให้ดีนะคะ แล้วก็เมื่อได้ของแล้วให้เช็คของให้ดีก่อน อย่างเช่นกรณีหมวกกันน็อคให้ดูวันเดือนปีที่ผลิต เพราะบางทีเขาเอาของใกล้หมดอายุมาขายในราคาถูกค่ะ (ใครว่าหมวกกันน็อคไม่มีวันหมดอายุ ไม่จริงค่ะ เพราะเมื่อวัสดุหมดอายุ ก็จะกรอบแตกง่าย นั่นก็หมายว่าไม่ว่าจะยี่ห้อดีแค่ไหน ก็ปกป้องหัวเราไม่ได้แน่ค่ะ)

ร้านขายอุปกรณ์มอเตอร์ไซด์มีอยู่หลายร้าน แต่มีอยู่ร้านที่ต้องระวัง คือ ร้านสีส้ม (ร้านนี้อยู่ในตึก Coyuco Bluitding) คนขายออกจะเพี้ยนๆ หน่อย มาคราวนี้ตั้งใจจะซื้อหมวกกันน็อคใหม่ เพราะของเก่าที่ใช้ ได้เวลาหมดอายุ เลยสอย x-12 มาครอบครอง พร้อมกับซื้อชิลเป็นทูโทน จากร้านตรงข้ามกันนี้เอง ซื้อเสร็จก็ข้ามไปร้านสีส้มที่ว่า คนขายก็ถามว่าซื้ออะไรมา แล้วก็ไปยกของตัวเองมาโชว์ บอกสนนราคา 600 SD แกะกล่องหยิบของด้านในออกมา บอกว่าจริงๆ แล้วในกล่องต้องมีชิล 2 อัน ไอ้เราก็งงอ่ะซิ...เพราะมันเคยมีที่ไหนกันหล่ะ เราก็บอกว่าซื้อมาแล้วไม่รู้จะทำไงนิ ก็เลยถามเขาว่าอยากได้ชิลทูโทน เขาบอกว่ารุ่น x-12 ไม่มีผลิต งงไปกันใหญ่ แล้วไอ้ที่เราซื้อมา ร้านโน้นผลิตเองรึไงฟระ

จากร้านสีส้มนี้ ให้เดินไปทางตึกซิมลิ้ม จะมีร้านเปิดใหม่อยู่ตรงหัวมุมตึก (จากรูปใน Google map ยังเป็นร้านขายโคมไฟอยู่เลย) ขายของ Berik เพิ่งเปิด ช่วงนี้เลยยังขายราคาถูก เจ้าของเป็นฝรั่ง สอยของจากร้านนี้มาพอสมควร รองเท้าทัวร์ริ่ง 270 SD เอง เสื้อแจ็คเก็ต 300 SD ผลคือขากลับของหนักมากเลย ^^

เวลาที่คนเนืองแน่นเป็นแบบนี้, หน้าตาบัตร AutoPass, เฉลย...ที่ห้อยๆ อยู่ก็คือ บ้ะจ่างค่ะ ที่นี่มีร้านบ้ะจ่างขายแบบนี้เพียบ เก๋ไปอีกแบบ

ลืมที่นี่ไปเสียสนิท ไม่คิดว่าจะได้มา เพราะวันที่สองในสิงค์โปร์ไม่ได้ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว หลังจากแฮงค์เบียร์ 8.5% ของที่นี่ กว่าจะตื่นก็บ่ายกว่า

Marina Bay Hotel โรงแรมที่ทำรูปเรือในส่วนชั้นบนสุดพาดยาว 3 ตึก ส่วนบนนี้เปิดให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปชื่นชมได้ โดยเสียค่าบัตร 20 SD เปิดถึง 4 ทุ่ม เดินได้ทางส่วนหัวเรือ ไม่สามารถเข้าไปใช้บริการในส่วนของสระน้ำได้ ได้แต่ยืนดูตาละห้อย อยากว่ายน้ำ คราวนี้...ต้องมาพักสักครั้ง จะได้เล่นน้ำให้สมใจอยาก กำลังจะมีละครเวที Lion King มาเล่นที่นี่ปีหน้า...คงได้มาอีกหนแน่ๆ

คนตัวใหญ่ แต่ใจเหลือกระจิ้ดริ้ดเวลาอยู่บนที่สูง หรือ เรียกว่าโรคกลัวความสูงนั่นเอง และไม่น่าเชื่อว่านักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่มาชมที่นี่ ก็คือคนไทยเรานี่เอง

ภายในมีร้านขายของแบรนแนม แม้จะ 4 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ร้านค้าเหล่านี้ก็ยังเปิดอยู่ และมีคาสิโนอยู่ด้วย แต่ไม่ได้เข้าไป

จาก Merlion ให้เดินไปทางด้านซ้าย (หันหน้าไปทางแม่น้ำ) เลียบแม่น้ำไปเรื่อย จะพบร้านอาหารและผับมากมายตามถนนเลียบคลอด ตลอดระยะทาง 8 กิโล (แต่เดินไปแค่นิดเดียวค่ะ)

มีต่อตอนที่ 2 นะคะ เนื่องจากยาวเกินกว่าจะเขียนใน Blog เดียว ...อย่าลืมติดตามไปชมต่อนะคะ

อุบัติเหตุ...เรื่องที่ไม่อยากประสบ พบเจอ หรือได้ยิน (VDO clip)

2010-07-05T19:02:00.001+07:00

เพิ่งเขียนเรื่องเกี่ยวกับประกันอุบัติเหตุไปหยกๆ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็ต้องสูญเสียพี่ที่เคารพ เป็นผู้มีความสามารถและมีชื่อเสียงในวงการมอเตอร์ไซด์ใหญ่ไปอย่างน่าตกใจยิ่ง

อุบัติเหตุ...เป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิด เพราะมันจะมาควบคู่กับความสูญเสียเสมอๆ เบาะๆ ก็แค่เจ็บตัวเล็กๆ น้อย หรือสูญเสียทรัพย์สินหน่อยๆ พอขำๆ แต่ถ้าร้ายแรงที่สุดก็คือการเสียชีวิต และทรัพย์สินมหาศาล

สิ่งเดียวที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุมากที่สุด คือ ความประมาท

อุบัติเหตุหลายๆ ครั้งเกิดจากเหตุสุดวิสัยที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เช่น ความเสียหายของยานพหะนะที่เกิดขึ้นเอง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุนี้ก็ตาม เราก็ยังสามารถลดอัตราการเกิดได้ ด้วยการหมั่นตรวจเช็คสภาพรถให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดก่อนออกเดินทางทุกครั้ง เพราะการนำรถที่อยู่ในสภาพไม่พร้อมใช้งาน ก็เป็นการเดิมพันต่อชีวิต อาจจะเกิดเหตุการณืไม่คาดฝันได้เสมอ ซึ่งก็จัดเป็นความประมาทต่อตนเองและผู้ร่วมใช้รถใช้ถนนด้วยเช่นกัน

การขับขี่ในสภาพวะที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย เช่น ง่วงนอน ไม่สบาย หรือจะเป็นการดื่มแอลกอฮอล์ หรือแม้กระทั่งสภาวะที่อารมณ์ผิดปรกติ เช่น โกรธ หรือ เศร้า จัดเป็นความประมาทในรูปแบบหนึ่งอีกเช่นกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้เราสติสัมปชัญญะในการตัดสินใจลดลง แม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว...อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นได้

ที่เหลือ...ความคึกคะนอง มักง่าย มักเป็นสาเหตุตามมาที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ

นำ VDO Clip จำลองเหตุการณ์อุบัติเหตุในรูปแบบต่างๆ มาให้ได้ดูกัน ไว้เป็นอุทาหรณ์ค่ะ

รวมโฆษณารณรงค์การขับขี่ปลอดภัยหลายๆ ตัวอีกทีค่ะ

รวมโฆษณารณรงค์การขับขี่ปลอดภัยหลายๆ ตัว บางส่วนจากข้างบน บางอันก็ใหม่ค่ะ และภาพจากเหตุการณ์จริงๆ มาให้ดูด้วย เสียวกว่าข้างบนอีก

สำหรับผู้ขับรถโดยตรง เมื่อเห็นมอเตอร์ไซด์ อย่าชะล่าใจนะคะ
ว่าเป็นมอเตอร์ไซด์ ไงๆ ก็น่าจะช้า มันอาจไม่เป็นอย่างที่คุณคิด

ลองมาดูกันว่า ความเร็วที่ต่างกันเพียงน้อยนิดในสายตาเรา สร้างความเสียหายแตกต่างกันได้มากแค่ไหน

พรุ่งนี้อะไรๆ อาจไม่เหมือนเดิม

เรามาดูกันว่าถ้าไม่คาดเข็มขัดนิรภัย เมื่อรถเกิดอบัติเหตุ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

จริงๆ แล้ว แม้แต่คนนั่งหลังก็ควรคาดเข็มขัดนิรภัย

สำหรับคนใจร้อน ที่ค่อยสนใจสัญญาณกั้นเวลารถไฟมา ดูซะว่าถ้ารถไฟมาเต็มแรง จะลากไปไกลขนาดไหน ไงๆ ก็ไม่เหลือซาก

การใช้ความเร็วไม่ใช่เรื่องผิด แต่ควรใช้ให้ถูกที่ จุดที่จำกัดความเร็ว หรือ แหล่งชุมชน ควรทำตามที่กฏหมายกำหนด

เหมือนอันข้างบน เพลงเดียวกัน (เพราะดี ความหมายดีอีกด้วย) แต่ตัดต่อคนละแบบ ให้คนละรมณ์ ภาพชัดกว่า เลยเอามาแปะไว้อีก

Blog นี้ ขออุทิศแด่ คุณชุมพล วัฒนาหาญนุวัฒน์ หรือ อาจารย์ชุม ซึ่งเป็นผู้ที่พยายามรณรงค์และจัดการฝึกสอนเทคนิกการขับขี่มอเตอร์ไซด์ใหญ่ เพื่อการนำไปใช้ขับขี่มอเตอร์ไซด์ใหญ่ได้อย่างปลอดภัยอย่างปลอดภัย ให้แก่นักขับขี่มอเตอร์ไซด์มาเป็นเวลากว่าสิบปี ได้ประสบอุบัติเหตุจากมอเตอร์ไซด์ใหญ่ และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุเมื่อวันศุกร์ที่ 2 กค. ที่ผ่านมาก R.I.P พี่จะอยู่ในใจพวกเราตลอดไปค่ะ

การขับขี่มอเตอร์ไซด์ กับอุบัติเหตุ... และการประกันภัย

2010-07-01T16:08:00.000+07:00

การขับขี่มอเตอร์ไซด์ กับอุบัติเหตุดูจะเป็นของคู่กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นมอเตอร์ไซด์ใหญ่ หรือ มอเตอร์ไซด์เล็ก

เมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นแล้ว ถ้าไม่เจ็บตัวก็ดีไป ถ้าเจ็บตัวหล่ะ ...อะไรจะช่วยให้คุณได้รับการรักษาพยาบาลอย่างทันท่วงที และได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

นั่นคือ...ประกันภัย

บางคนอาจจะเถียง... รถฉันมี พรบ.

ถูกต้องนะคะ...พรบ...คือประกันภัยเบื้องต้น ที่ข้อกฏหมายบังคับให้มี ฉะนั้น ค่ารักษาพยาบาลที่ได้จึงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

คุณจะได้แค่ 15,000 บาทขาดตัว ไม่มากไปกว่านี้

และที่สำคัญ ถ้าคุณไม่มีประกันอย่างอื่นเพิ่มเติม แม้จะมี พรบ. บ่อยครั้งคุณก็จะถูกโยนไปโยนมา หรือถูกโดนจนกว่าต้นสังกัดอื่นๆ จะมารับตัวไป เช่น ประกันสังคม หรือ ประกันสุขภาพแห่งชาติ (30 บาท รักษาทุกโรค)

ดังนั้น คุณจึงควรมีประกันอื่นๆ ร่วมไว้ให้อุ่นใจ เพราะ
1 เมื่อบาดเจ็บ ถ้าคุณมีประกันอื่นๆ โรงพยาบาลต่างๆ จะอ้าแขนรับคุณไว้อย่างเต็มใจในทันที
2 เมื่อบาดเจ็บมาก การที่คุณมีประกันหลายๆ อย่าง มันจะมาช่วยๆ กันจ่ายให้ ในกรณีเจ็บป่วยร้ายแรงที่มีค่าใช้จ่ายสูง ถ้าเจ็บหนักบิลค่ารักษาก็อาจจะสูงลิบลิ่วเสียจนวันที่จะออกจากโรงพยาบาล เราเอาจจะอยากฆ่าตัวตายแทนก็เป็นได้

แต่การทำประกันต่างๆ เหล่านี้ ควรศึกษาให้ดี ทั้งในแง่ของขอบเขตของการรับประกัน ว่าอุบัติเหตุจากการขี่มอเตอร์ไซด์นั้นอยู่ในเงื่อนไขหรือไม่ และรูปแบบอื่นๆ ที่แตกต่าง เพื่อไม่ให้เราเองต้องจ่ายเบี้ยประกันซ้ำซ้อนเสียไปโดยเปล่าประโยชน์เช่นกัน

มาดูรูปแบบของประกันภัยที่เราพึงมี
1 ประกันภัยรถยนต์ ซึ่งประเภทนี้จะมีได้ก็ต่อเมื่อเป็นรถมือหนึ่งที่ออกในประเทศ ประกันพวกนี้จะมีวงเงินเมื่อมีการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุอยู่แล้วส่วนหนึ่ง ใครเป็นรถก้อนรถเกรก็อดกันไป
2 ประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคล (PA) หรือจะเป็นประกันสขภาพพ่วงอุบัติเหตุ ไอ้ข้อนี้ศึกษากันให้ดีก่อนซื้อนะคะ มีแบบได้ปันผล หรือ จ่ายทิ้งรายปี อะไรแบบนี้ และรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ เช่น วงเงินคุ้มครองสูงสุด ในนั้นรวมอะไรบ้าง ค่าห้อง ค่ายา ค่าหมอ ค่าผ่าตัด ฯ

อันนี้เสริม
3 ประกันรายได้

งานด้านการแพทย์ แม้จะเป็นเรื่องของชีวิต แต่ทุกอย่างล้วนแล้วแต่มีค่าใช้จ่ายนะคะ เป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องยอมรับ และข้อนี้เองที่ทำให้โรงพยาบาลต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลของเอกชนหรือรัฐบาลเอง ต่างก็ต้องพยายามที่จะบริหารงานเพื่อให้การดำเนินโรงพยาบาลเป็นไปได้อย่างอยู่รอด จึงไม่แปลกที่ความล่าช้ามักเกิดขึ้นจากการติดต่อสอบถามและต้องการสิ่งที่พิสูจน์ว่าว่าผู้ป่วยมีเงินพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาล ไม่อย่างนั้น...ถ้าเขาให้การรักษาโดยไม่สามารถเก็บเงินได้เสียเป็นส่วนใหญ่ อีกไม่นานก็ต้องเจ๊งกันหมด

ดังนั้น...การมีประกันในรูปแบบต่างๆ เหล่านี้ จะทำให้คุณได้รับความสะดวกสะบายและรวดเร็วมากขึ้น เมื่อต้องเข้ารับการรักษา

แต่...ถ้าผู้ป่วยมีอาการบาดเจ็บร้ายแรงและจะเสียชีวิตภายในเวลาอันสั้น ถ้าไม่ได้การช่วยเหลือ ไม่ว่าโรงพยาบาลไหนๆ ก็จะต้องให้การช่วยเหลือมากที่สุดเท่าที่โรงพยาบาลเหล่านั้นจะมีศักยภาพทำได้

ไม่อย่างนั้น...ผู้ป่วย หรือ ญาติ มีสิทธิ์ฟ้องร้องได้อยู่แล้วนะคะ ที่บอก...ไม่ได้ยุให้ฟ้อง แต่เขียนให้เห็นภาพว่า โดยจรรยาบรร...หมอก็ต้องทำอยู่แล้ว แต่นี่ยังมีกฏหมายมาค้ำคออีกด้วย ถ้าไม่มองว่าเป็นหมอ...ก็ไม่มีใครอยากติดคุก หรือ อยากเสียชื่อเสียงหรอกค่ะ

ข้อคิดฝากไว้ สำหรับนักบิดทั้งหลายนะคะ
เพื่อนๆ นักบิดที่เคยประสบอุบัติเหตุเสนอแนะมา
ทำให้ต้องมานั่งทบทวนเป็นการใหญ่ ว่าปัจจุบันมีประกันอะไรอยู่ในมือบ้าง
เผื่อถ้าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้น จะได้ไม่เป็นภาระให้คนรอบตัวต้องเดือดร้อนยังไงคะ
จ่ายเพิ่มอีกปีละไม่กี่บาทเอง เทียบกับอย่างอื่นที่เคยจ่ายๆ แล้ว คุ้มกว่าเห็นๆ

ประเมินสถานการณ์ล่วงหน้าเพื่อการขับขี่

2010-07-01T16:06:00.000+07:00

หุหุ คนเขียนเป็นผู้หญิง เขียนเรื่องเกี่ยวกับมอเตอร์ไซด์ ก็เลยอยากยกเรื่องที่จะทำให้ผู้หญิงขับขี่ได้ดีขึ้น ปัจจุบันมีผู้หญิงมาขี่มอเตอร์ไซด์มาขึ้น แต่ก็ต้องยอมรับข้อจำกัดหลายๆ ประการที่ทำให้ผู้หญิงที่เริ่มขี่มีปัญหา บางคนเริ่มจากศูนย์ แล้วยังต้องมาผจญกับความลำบากของการใช้รถใช้ถนนเสียอีก แต่อย่าท้อค่ะ ทุกอย่างพัฒนาได้จากการฝึกฝน

บทวามความดีๆ จาก www.stormclub.com

สำหรับบางคนมอเตอร์ไซค์คือยานพาหนะประจำวัน บางคนคืองานอดิเรก (แต่ถ้าเป็นชาวพายุขนานแท้หล่ะก็มอเตอร์ไซค์เป็นยิ่งกว่าสิ่งเสพติด ถ้าไม่ได้ขี่อาจมีอาการลงแดงได้) แต่จุดมุ่งหมายของทุกคนคือการเดินทางไปยังเป้าหมายอย่างปลอดภัย เรามาดูข้อคิด 5 ข้อที่จะช่วยให้เราขี่รถได้สนุกและปลอดภัยมากขึ้น

1. อย่าเชื่อใจรถคันอื่น
เรียนรู้ที่จะเชื่อใจคนๆเดียวเท่านั้นคือ ตัวเราเอง เพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อเห็นหรือจำเป็นต้องขับเข้าไปใกล้ๆ รถลักษณะดังต่อไปนี้ มีรอยบุบ รอยชน

ร่องรอยเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ชี้ให้เห็นถึงการตัดสินใจที่”ผิดพลาด”ของผู้ ขับในอดีต ซึ่งเราคงไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วมในการตัดสินใจครั้งใหม่ของพี่เค้าแน่ๆ สกปรกและไม่ได้รับการเอาใจใส่

อันนี้ไม่ได้หมายถึงรถเก่า แต่โปรดจินตนาการถึงรถที่มีฝุ่นเกาะหนาๆ ประมาณว่าตั้งแต่ซื้อมาพี่แกยังไม่คิดจะล้าง ไม่สามารถระบุสีที่แท้จริงของรถได้ ไฟเลี้ยวแตก กระจกไม่ครบ ป้ายทะเบียนห้อย ฯลฯ สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความไม่เอาใจใส่ ซึ่งอาจส่งผลถึงพฤติกรรมการขับขี่ที่ไม่ใส่ใจรถคันอื่นบนถนนด้วย (คิดดู รถตัวเองมันยังไม่ใส่ใจ แล้วเราอยู่ข้างๆ จะรอดมั๊ยเนี่ย…) เราควรเพิ่มความระวังและอยู่ห่างรถที่มีลักษณะเหล่านี้

นอกจากนี้รถบางชนิดยังสามารถเตือนให้เราระวังเป็นพิเศษเช่น รถ

รถแท็กซี่ : อย่าพยายามวิ่งอยู่ด้านซ้ายของเค้า เพราะแท๊กซี่ไม่มีป้ายจอดเหมือนรถเมล์ ฉะนั้นเมื่อใดที่เค้าเห็นคนยืนชะเง้อมองออกมาที่ถนน ทำท่ายกแขนออกนอกลำตัวเพียงนิดเดียว พี่แกหักเข้าหาทันทีโดยไม่สนว่าตอนนั้นรถตัวเองจะอยู่ในตำแหน่งใดของถนน!!! อีกอันนึงคือเวลารถติดแล้วเราชาวมอเตอร์ไซค์วิ่งเลาะบริเวณระหว่างเลน ก็ให้ระวังผู้โดยสารในรถแท๊กซี่จะเปิดประตูออกมาจ๊ะเอ๋เอา เดี๋ยวจะกลายเป็นซุเปอร์แมนแบบไม่รู้ตัว

รถกระบะหรือปิ๊กอัพ : อย่าแลกครับ เสี่ยงมาก เพราะส่วนใหญ่เป็นรถส่งของและคนขับไม่ใช่เจ้าของรถฉะนั้นพี่แกจะซัดไม่ เลี้ยง ขนาดของรถไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเค้า มีรูเป็นมุด เห็นรถคันอื่นบนท้องถนนเป็นเสมือนกรวยยางเอาไว้วิ่งสลามลอม แล้วยิ่งปิ๊กอัพสมัยนี้เครื่องแรงมากวิ่ง 180 นี่หนมๆ ทางที่ดีให้พี่เค้าไปก่อนดีกว่า

รถแต่งเลียนแบบรถแข่ง : หลายคนแต่งเพื่อความสวยงาม แต่ก็หลายคนเหมือนกันที่แต่งแล้วเอาไว้ซิ่งบนถนนเพราะเข้าใจว่าตัวเองนาม สกุล ชูมักเกอร์ อันนี้ถ้าเราเจอเปิดทางให้พี่เค้าไปก่อนเลย เดี๋ยวเค้าก็ไปเจอกับไอ้ปิ๊กอัพคันเมื่อกี๊หน่ะแหละ...

รถ 4x4 ที่ยกสูง : นานๆจะเจอที แต่ถ้าเจอให้ห่างไว้จะดีกว่า เพราะลำพังรถยนต์ด้วยกันเค้ายังมองลงมาไม่ถนัดเลย แล้วถ้า 2 ล้ออย่างเราไปขี่หรือจอดอยู่ใกล้ๆ กลัวจะกลายเป็นลูกอมของเค้าไปหน่ะสิ

รถที่ขับโดยผู้หญิงและคนชรา :อันนี้ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกหรือโอ้อวดนะครับ แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่จะมีปัญหากับการตัดสินใจทำให้อาจมีอาการยึกยักในบาง จังหวะ ส่วนคนแก่นอกจากเรื่องการตัดสินใจแล้วยังมีเรื่องของสายตาที่มีประสิทธิภาพ น้อยกว่าปกติด้วย ฉะนั้นอย่าพยายามเดาใจเค้า ทิ้งระยะห่างให้ชัวร์หรือถ้ามีโอกาสก็แซงให้ผ่านไปซะ

รถมอเตอร์ไซค์ : พวกเราสองล้อด้วยกันเองนี่แหละ โดยเฉพาะบรรดา ”เด็กแว้น” , “เด็กแซ้บ” (มีชื่อเรียกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่) สังเกตได้จากการตกแต่งรถ เช่น ยางเล็ก, สวิงอาร์มสั้น, แฮนด์หมอบ, ท่อแต่ง ฯลฯ คงไม่ต้องบรรยายมากเป็นอันรู้กันสำหรับพฤติกรรมการขับขี่ ปล่อยน้องเค้าไปครับ อย่าไปวัดกะเค้า ผมหล่ะกลัวใจจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าบรรดารถมอเตอร์ไซค์ใหญ่จะขี่ดีมีมารยาททุกคนนะครับ ไอ้ที่เปรี้ยวปริ๊ดส์ก็เยอะ ยังไงก็ให้เค้าผ่านไปก่อนละกัน ไม่เป็นไรเราไม่รีบ เดี๋ยวไฟแดงหน้าก็เจอกันอยู่ดี

จะเห็นได้ว่าเราไม่สามารถเชื่อใจรถคันอื่นบนถนนได้เลยนอกจากนี้เราควร เพิ่มความระมัดระวังในรถบางประเภทให้มากยิ่งขึ้น

2. ระวังจุดบอด
ข้อสำคัญที่สุดที่สมควรจำไว้คือ ถ้าเราไม่เห็นหน้าของคนขับในกระจกมองข้างหรือกระจกมองหลังของรถเก๋งคนขับรถ คันดังกล่าวก็จะไม่เห็นเราเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามการที่เราเห็นหน้าคนขับในกระจกรถก็ไม่ได้หมายความว่าคนขับดัง กล่าวจะมองเห็นเราเสมอไป

ถ้าเราพบว่าเราอยู่ในจุดบอด เราควรเร่งรถหรือใช้เบรคเพื่อออกจากตำแหน่งที่อันตรายให้เร็วที่สุด (เราควรใช้ความเร็วมากกว่าความเร็วของรถคันอื่นบนถนนเล็กน้อยเพื่อไม่ให้รถ เราไปแช่อยู่ในจุดบอด) เราควรเตือนตัวเองให้ระวังจุดบอดตลอดเวลา

3. รู้จักจังหวะในการขี่
จังหวะการขี่ที่เหมาะสมเป็นเรื่องที่สำคัญ บางคนมีความเชื่อว่าขี่รถช้าจะปลอดภัย ในขณะที่บางคนเชื่อว่าขี่รถเร็วจะปลอดภัย สิ่งที่จะบอกได้ว่าขี่ช้าหรือเร็วจะปลอดภัยกว่ากันคือ สภาพแวดล้อมในการขี่รถ เช่น การจราจร สภาพถนน สภาพอากาศ สภาพรถที่เราขี่อยู่ เป็นต้น

การที่จะขี่รถได้ปลอดภัยเราควรคำนึงถึงสิ่งรอบตัวเป็นหลัก รู้จักใช้จังหวะในการขี่รถที่เหมาะสม, ใช้ความเร็วที่เหมาะสม เช่น ขี่ช้าในเมืองที่มีสภาพการจราจรที่ติดขัด ขี่เร็วขึ้นเมื่อถนนโล่งแต่ไม่เร็วเกินความสามารถของเรา

ซึ่งในสถาพถนนปกติ การที่เราใช้ความเร็วมากกว่าสภาพการจราจรโดยรอบเล็กน้อยจะช่วยให้เราปลอดภัย กว่าการใช้ความเร็วเท่ากัน หรือ ช้ากว่า

นอกจากนี้เราสมควรที่จะมองหา “ทางออกฉุกเฉิน” เผื่อไว้ด้วยตลอดเวลา เช่น กรณีที่มีการเบรกกระทันหัน นอกจากเราจะต้องกะระยะและน้ำหนักกดเบรกแล้วเรายังต้องเผื่อหาพื้นที่ในการ หลบด้วย เพื่อกรณีที่เรากดเบรกตามแผนแล้วแต่ระยะทางไม่พอ จะได้ไม่ต้องใช้กันชนคันหน้าในการหยุดรถ

4. เผื่อที่ให้ความผิดพลาดของผู้อื่น
ความผิดพลาดของผู้อื่นในกรณีนี้หมายถึงผู้ร่วมใช้ถนนอื่นๆ เช่น เลี้ยวกระทันหันโดยไม่เปิดไฟเลี้ยว, จอดโดยไม่ให้สัญญาณ และอื่นๆอีกมากมาย การที่เราจะขี่รถได้อย่างปลอดภัยเราต้องเผื่อที่ให้ผู้อื่นได้ทำความผิดพลาด โดยที่ไม่กระทบกระเทือนเรา

ก่อนอื่นเราต้องยอมรับว่า “เราไม่สามารถแก้ไขความผิดพลาดของผู้อื่นได้” วิธีแก้ปัญหาคือเราต้องมองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นให้ออก แล้วเว้นที่ว่างให้ความผิดนั้นเพื่อจะไม่กระทบกระเทือนเรา

การที่เราอารมณ์เสียกับความผิดของผู้อื่นไม่ได้ช่วยให้ปัญหาที่เกิดขึ้น หายไป ในทางตรงข้ามอาจเกิดปัญหาอื่นๆตามมาอีกมากมาย

5. การฝึกฝน
เมื่อมีเหตุการฉุกเฉินเกิดขึ้นสิ่งแรกที่เราจะตอบสนองจะมาเกิดขึ้นโดย อัตโนมัติจากสัณชาตญานของเราเอง เช่น เมื่อมีรถเลี้ยวตัดหน้าอย่างกระชั้นชิด เราอาจจะเบรคจนล้อล๊อค หรือบีบทั้งเบรคและครัชในเวลาเดียวกัน จะเห็นได้ว่าบางครั้งสิ่งที่เราตอบสนองไปอาจไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นแต่กลับช่วย ให้แย่ลง การที่เราจะแก้ปัญหาเวลาที่เกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน คือการขยันซ้อมจนกลายเป็นนิสัย เช่น การฝึกเบรค, การฝึกเลี้ยวแบบ counter steering, การมองกระจกหลัง, การเหลียวมองรถด้านหลัง, การใช้ไฟเลี้ยว เป็นต้น

ควรฝึกสิ่งเหล่านี้ให้เป็นนิสัยเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินเราจะใช้โดย อัตโนมัติ นอกจากนี้เราควรศึกษาเส้นทางที่เราจะต้องใช้, พื้นผิวถนน, ลักษณะการจราจร, ฯลฯ

การที่เราฝึกสิ่งเหล่านี้แม้ว่าจะไม่ได้ทำให้เราได้ถ้วยรางวัลในสนามแข่ง แต่จะช่วยให้เราปลอดภัยและยังทำให้เราขี่รถอย่างมีความสุขไปได้อีกนาน

เรื่อง : Tron
เรียบเรียง : Rider 11

_______________________________________________________

เขาเขียนไว้ดี แล้วก็ไม่รู้จะพยายามเขียนใหม่ทำไม ให้เครดิตคนเขียนคนแรกดีกว่า เขาจะได้มีกำลังใจเขียนเรืองอื่นเพิ่มอีก

ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆ ให้เราได้อ่านกันนะคะ

ขออนุญาตินำมาลง blog ของตัวเองเพื่อรวบรวมเรื่องราวน่ารู้ที่เกี่ยวกับ 2 ล้อ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

เทคนิคการยกรถมอเตอร์ไซด์คันโต ^^

2010-07-01T16:04:00.000+07:00

หมายเหตุ: เทคนิคต่างๆ ที่เขียนใน blog เป็นเนื้อหาที่รวบรวมมาจากเวปต่างๆ ที่อ่านผ่านตา หาใช่จากความสามารถของผู้เขียนไม่ หากมีข้อผิดพลาดหรือข้อเสนอแนะใดๆ ไม่ต้องเกรงใจ เขียน comment บอกไว้ได้เลยนะคะ จะได้แก้ไขหรือเพิ่มเติม เพื่อไปเป็นประโยชน์แก่นักขับขี่ด้วยกันนะคะ

ที่เลือกเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก เพราะเป็นสิ่งที่กังวลที่สุดเสมอๆ เวลาออกไปขี่รถ บางครั้งไปคนเดียว ยิ่งเวลากลับรถในที่แคบจะกลัวมาก รถล้มนอกจากจะอาย รถเป็นลอย แล้วที่สำคัญจะยกมันขึ้นมาได้อย่างไร มอเตอร์ไซด์ใหญ่แต่ละคัน น้ำหนักร่วม 200 กิโลกรัมทั้งนั้น หรืออาจจะมากกว่านั้น ในชีวิตการขี่ล้มแปะก็หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่เคยถึงกับต้องยกคนเดียวทุกครั้ง และก็ไม่ใจว่าจะยกขึ้นด้วย แต่ก็คิดว่าคงจะดีถ้าอย่างน้อยก็รู้ทฤษฎีไว้บ้างก็ยังดี และทดลองทำเพื่อหาวิธีที่เหมาะสมกันตัวคุณ ^^

การยกมอเตอร์ไซด์ที่ล้ม ถ้ายกไม่ถูกวิธี อาจเกิดอันตรายได้ เช่น เกิดการบาดเจ็บที่หลัง โปรดจำไว้ว่าการยกของหนัก ร่างกายควรอยู่ในสภาพที่พร้อม ไม่ควรฝืนสังขาร แม้ว่าจะอับอายเป็นทุนเดิมเพียงใดก็ตาม อย่าห้าว เวลายกรถให้ตัวและหลังตรงเสมอ แล้วยกโดยออกแรงจากขา ไม่ใช่จากแขน

วิธีการยกมอเตอร์ไซด์

อันดับแรก: ประเมินสภาพตัวเราเอง
- รถล้มปุ้บ ลงมาเก็บสติให้อยู่กับตัวก่อน ตรวจสอบร่างกายตัวเอง ว่าบาดเจ็บที่ไหนบ้างก่อนเป็นอันดับแรก สภาพพร้อมที่จะยกรถตัวเองได้หรือไม่ บางคนล้มปุ๊บ ด้วยความอาย อะดรีนาลีนหลังเต็มที่ พรวดพราดไปยกรถ หลังเดาะเคล็ดขัดยอกมาก็ไม่ใช่น้อย
- มองหาคนช่วยเป็นตัวเลือกแรกที่สมควรทำที่สุด และโปรดดูคนที่เข้ามาช่วย ถ้าไม่ใช่นักขับขี่เหมือนกัน ต้องช่วยดูความปลอดภัยเขาด้วย เช่น เตือนว่าอย่าจับตรงท่อไอเสียหรือเครื่องยนเป็นต้น เพราะคุณก็คงไม่อยากให้ใครเจ็บตัวเช่นกัน

อันดับที่ 2: ประเมินสภาวะแวดล้อม
- ถ้ารอบตัวไม่เอื้ออำนวยให้คุณยกรถได้ ก็ต้องรอความช่วยเหลือ อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย เช่น ทางชัน สภาพแวดล้อมที่ลี่น (แปลจากเวปนอก ถ้าเป็นบ้านเราคงไม่มีใครยอม ของรักของแพง จะปล่อยไว้ได้ไง ^^ ก็อย่างว่าราคารถบ้านเราแพงหูฉี่)

อันดับที่ 3: ประเมินสภาพลูกรักของเรา เจ้ามอเตอร์ไซด์
- ดับเครื่อง, ปิดวาล์วน้ำมัน
- สำรวจการรั่วไหลของน้ำมัน ซึ่งมักเกิดขึ้นเสมอ และหลีกเลี่ยงการทำให้เกิดประกายไฟ

เทคนิคการยกรถมอเตอร์ไซด์

ถ้ารถล้มไปทางด้านขวา ให้เข้าเกียร์ไว้ เวลายกรถจะได้ไม่ไหล และเอาขาตั้งออกมา เวลายกเกินจะได้ไปแปะลงไปอีก แต่ถ้ารถล้มไปทางด้านซ้ายก็ต้องยกตามยถากรรมนิดนิง ^^

เทคนิคที่ 1 : รอคนมาช่วยยกค้าบที่น้องค้าบ (อะนะ จะบอกทำไม รู้อยู่แล้วใช่ใหม่คะ)

เทคนิคที่ 2 : ยกรถโดยหันหน้าออกจากมอเตอร์ไซด์

- อยู่ในฝั่งที่รถล้ม
- หักแฮนจนสุดลงด้านที่ล้ม (อันนี้งงนิดนึง เพราะส่วนใหญ่เราจะหักด้านตรงข้าม)
- หาจุดบาลานซ์ระหว่างสองล้อและเครื่องยนต์
- นั่งลง หันหน้าออกจากตัวรถ ใช้ก้นและหนังล่างแตะที่เบาะ ดันตัวขึ้นจนเกือบสุด โดยให้หลังอยู่ในท่าตรงเสมอเพื่อป้องกันการบาดเจ็บ
- มือหนึ่งจับที่แฮนด์กริบ เกร็งข้อมือ
- อีกมือหนึ่งจับที่เฟรมรถมอเตอร์ไซด์ในส่วนที่แข็งแรง (ระวังท่อไปเสีย หรือจุดที่ร้อน)
- ค่อยๆ ดันต่อไปทีละน้อยด้วยก้นหรือหลัง
- เมื่อรถลอยขึ้นมาในระดับหนึ่งให้รีบก้าวขาขยับตัวเข้าหารถ
- ใช้สะโพกประคองรับน้ำหนักรถแล้วดันรถตั้งขึ้นสู่จุดบาลานซ์

วิธีนี้แหละที่ผู้หญิงอย่างเราต้องการ

เข้าไปดูภาพสุภาพสตรียกรถคันโตได้ที่นี่เลยค่ะ www.ibmwr.org

เทคนิคที่ 3: หันหน้าเข้าหามอเตอร์ไซด์แล้วยก

- อยู่ในฝั่งที่รถล้ม
- หักแฮนด์ไปด้านตรงข้ามกับที่รถล้มให้สุด (ให้ล้อหงายชี้ฟ้า)
- หาจุดบาลานซ์ระหว่างยางทั้งสอ, เครื่องยนต์, ที่พักเท้า
- ยืนหันหน้าเข้าหารถ
- ยืนให้ใกล้แฮนที่สุด กางขาออกกล้างประมาณช่วงไหล่ นั่งยองๆ (หรือคุกเข่าลงหนึ่งข้าง นั่งลักษณะคล้ายคุกเข่าข้างนึงเพื่อใช้ขาที่คุกเข่าอยู่ข้างหลังออกแรงดันรถขึ้น)
- มือสองข้างจับแฮนด์ฝั่งที่อยู่กับพื้นให้มั่นคงที่สุด
- ออกแรงดันรถขึ้น โดยออกแรงจากขาหลังล่าง อย่าออกแรงจากแขน คงสภาพหลังตรงนะคะ ไม่งั้นหลังมีปัญหาไม่รู้ด้วยนะคะ เบาะๆ ก็แค่หลังยอกกล้ามเนื้ออักเสบ ร้ายที่สุดคือหมอนรองกระดูกเคลื่อนหรือแตกมาทักเส้นประสาทไขสันหลัง งานนี้ตัวใครตัวมันเน้อ
- เมื่อรถลอยขึ้นมาในระดับหนึ่งให้รีบก้าวขาขยับตัวเข้าหารถ
- ใช้สะโพกประคองรับน้ำหนักรถแล้วดันรถตั้งขึ้นสู่จุดบาลานซ์

หุหุ วิธีนี้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ต้องคิดจะใช้เลยนะคะ ยากส์ ไม่ขึ้นหรอก

เทคนิคที่ 2 และ 3 นำมาจากเวปนี้ค่ะ www.dps.state.mn.us ในเวปนี้ยังมีเทคนิคเรื่องอื่นๆ อยู่ด้วยนะคะ

เทคนิคที่ 4: หันข้างเข้าหามอเตอร์ไซด์แล้วยก (อันนี้ไม่มีรูปให้ดูนะคะ)
- อยู่ในฝั่งที่รถล้ม
- หักแฮนด์ไปในทิศทางที่จะยกรถขึ้นให้สุด (ล้มขวาหักซ้ายสุด, ล้มซ้ายหักขวาสุด)
- หาจุดบาลานซ์ระหว่างยางทั้งสอ, เครื่องยนต์, ที่พักเท้า,
- ประคองรถขึ้นเล็กน้อยในจังหวะแรกเพียงแค่ให้ล้อสัมผัสพื้นทั้ง2ล้อ
- จัดท่านั่งพร้อมสำหรับยกรถ โดยนั่งยองแล้วสอดสะโพกเข้าไปด้านข้างรถ
- ออกแรงยืนในลักษณะค่อยๆ ดันรถให้ยกขึ้นโดยแรงที่ออกจะต้องเป็นแรงออกมาจากต้นขา
- เมื่อรถลอยขึ้นมาในระดับหนึ่งให้รีบก้าวขาขยับตัวเข้าหารถ
- ใช้สะโพกประคองรับน้ำหนักรถแล้วดันรถตั้งขึ้นสู่จุดบาลานซ์

ระวังอย่าดันแรงเกินจนล้มแปะไปอีกข้างซะหล่ะ ^^ ที่นี้รถก็ตั้งขึ้นแล้ว

ปล. พยายามยกรถให้ขึ้นภายในครั้งแรกนะคะ ไม่งั้นจะหมดแรงเอาซะก่อน

เที่ยวอีสาน...ขี่รถไปชมวัดกับก๊วน BMW bikers of Thailand และสัมผัส KTM 990 Adventure

2010-06-23T17:15:00.004+07:00

ครั้งแรก (อีกแล้ว) กับการขี่รถไปเที่ยวอิสาน รู้ๆ กันอยู่ว่ามีโค้งให้เล่นน้อยมาก แต่สิ่งที่ดึงดูดใน เพราะเป็นการขี่รถไปเที่ยววัด ^^ ไม่รอช้าตอบตกลงทันที ทริปนี้มีจุดมุ่งหมายหลักอยู่ที่วัดภูทอก ซึ่งอยู่ในจังหวัดหนองคาย ซึ่งจากภาพที่ไดเห็นมานั้น มีความงดงามมากมาย และอีกเรื่องแปลกใหม่ ก็คือ ได้ลองขี่ KTM 990 Adventure ตลอดทริปค่ะ (เป็นรถจากบริษัทคุณค่าคอปอเรชั่น คือบริษัทตัวแทนจำหน่ายประเทศไทยอย่างเป็นทางการ

ออกเดินทางกันเลยค่ะ ^^

ปล. เอารถเขามาขี่ ก็ต้องให้เครติดพูดถึงรถเขามากหน่อยนึงนะคะ

นัดกันที่ปั๊ม ปตท. ถนนพหลโยธิน เลยแยกอยุธยาไปหน่อย มาถึงเป็นคันแรก ไม่เจอใคร เลยขี่ไปดูปั๊มหน้าก็ไม่มี ขี่ไปขี่มาอยู่สองสามรอบ ก็เจอคนอื่นๆ เริ่มทยอยๆ มาให้อุ่นใจ ว่าไม่ได้มาผิดปั๊ม

เฮียบุ้ง มาด้วย R1150GS รุ่นถังอูฐ รุ่นสร้างชื่อ ทน อึด และปัญหาน้อยที่สุด เพราะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ยังไม่ได้ยัดอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกเข้าไป

สีส้มของ KTM ที่สวยแสบบาดตาบาดใจเจงๆ

on site service

ชุดช่างของ KTM ที่ให้มา ครบถ้วน ทำให้สามารถดูแลรถได้ระดับหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าคนที่ซื้อไปจริงๆ จะได้ครบแบบนี้หรือเปล่า...

เดินทางออกจากกรุงเทพ 8 คัน มี 2 คันเป็น KTM ที่เหลือ BMW ล้วน นะ...ก็ขึ้นหัวว่าไปกับ BMW riders of Thailand นี่นา ก็ถูกแล้วชิมิ

KTM อีกรุ่น ที่ร่วมทางไป คือ supermoto 990 รถโมตาดเครื่องโต ที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาสำหรับเดินทางไกล จึงทำให้มีปัญหาเรื่องปั๊มน้ำมัน ที่ต้องเติมบ่อยหน่อย (ถังจุ 15 ลิตร) และชิ้นส่วนของรถ ที่ต้านลม ทำให้มีอาการส่วนเล็กน้อยเวลาวิ่งที่ความเร็วสูง ( 160 km/hr up)

KTM 2 คัน 2 รุ่น

ไม่ว่าจะใช้รถอะไร ก็ยังคงคอนเซปเดิม มันสัมภาระติดหลังรถเอา 555 เรียกว่าเชี่ยวชาญเรื่องมัดกันไปเลยทีเดียว

แวะเติมน้ำมันเป็นระยะๆ เหล่าบรรดา BMW R1200GS, GSA บ้าง ได้เปรียบกันไป ถังน้ำมันใหญ่ๆ ทั้งนั้น ^^ ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นภาระเลย ขอบคุณพี่ๆ ทั้งหลายที่ต้องจอดรออย่างไม่ปริปากบ่นเลยนะคะ เอ...หรือพี่ๆ บ่น แต่เราไม่ได้ยินหว่า

มุ่งหน้าออกจากปั๊มจอดแวะแรก

ยุทธ “ขี่แล้วย้วยๆ ไงไม่รู้”
หมอ “จะไม่ย้วยได้ไง ยางแบนแล้วค้าบพี่น้อง แบนแต๊ดเลยด้วย”

โชคดี...มีร้านปะยางอยู่ฝั่งตรงข้ามนั่นเลย แต่ปรากฎว่าไม่มีบล๊อคขนาดน็อตล้อ ทำให้ต้องปะหนอนไม่ได้ปะสตีม

ขี่พ้นสระบุรีไป ทางก็โล่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ขี่กันสบายๆ

คนนำขบวนคือ เฮียบุ้ง ถามๆ ใคร พูดกันอย่างไม่อาย...ไม่รู้หรอกว่าจะไปไหน รู้แค่ว่าขี่ตามๆ กันไป เดี๋ยวก็ถึงที่หมาย

ใครขี่เร็วก็ไปก่อน ใครขี่ช้ากว่าก็ค่อยๆ ตามมา ไม่ต้องเร่งตัวเองให้หมดสนุก ถึงทางแยกก็จอดรอกัน ^^ เป็นระยะๆ

ระหว่างจอดรออีกคัน...ที่ขี่มาเจอกันกลางทาง

คันนี้ ทำกระเป๋าตกหายไปข้าง ติดแค่ข้างเดียว...ก็ขี่ได้ อยากถาม...แต่ไม่ได้ถาม ว่าเวลาขี่บาลานซ์มันแย่ลงหรือเปล่า

อาหารมื้อกลางวัน ร้านบะหมี่กลางเมืองร้อยเอ็ด ร้านบะหมี่จังโก้ มื้อนี้...เฮียบุ้งเลี้ยง อิ่ม อร่อย และประหยัด เพราะร้อยเอ็ดเป็นถิ่นของเฮีย ขอบคุณค่ะ

จากร้อยเอ็ด มุ่งห้าสู่มุกดาหาร ผ่านช่วงเขา(ไม่ทราบชื่อ) ให้ได้เล่นโค้งกันพอหอมปากหอมคอ ทำให้ได้ลองรถ KTM ในช่วงโค้งแคบบ้าง

แม้รถจะสูง ยางกึ่งมัด และไม่มีระบบไฟฟ้าช่วย (แต่มี ABS นะคะ) สำหรับมือใหม่อย่างแหวว ที่ลองๆ ดู ก็ถือว่าการตอบสนองดีค่ะ แม้จะเบรคจนท้ายปัด แต่ก็ไม่ได้ทำให้รถสะบัดจนเหวอแต่อย่างใด (น่าจะเป็นเพราะน้ำหนักคนขี่น้อยกว่ามาตรฐานสปริงรถให้มา)

ที่พักของเราคืนนี้คือ ปร๋อหร๋อรีสอร์ท ซิ่งเป็นของพี่ชาตรี หนึ่งในผู้ขับขี่ร่วมทริปนี้ด้วยค่ะ ถึงที่พักราวๆ 6 โมงเย็นพอดี ถึงช้า...เพราะระหว่างทางพักบ่อย ^^ ไม่รีบๆ

ภายในรีสอร์ทมีห้องพักหลายแบบให้เลือก ราคาย่อมเยาว์ อากาศดี มีการทำนาภายในรีสอร์ให้ดูด้วย

เพิ่งถอยกล้องมาใหม่เพื่อทริปนี้โดยเฉพาะ แทนที่ทำตกไปในทริปก่อน T_T

Panasonic Lumin Lx-3 ชิ้นส่วน Lens Leica คู่แฝดกับ Leica D-Lux-4 เหมือนกันเปี้ยบ ภาพเป็น jpg file แต่ให้สีออกมาได้ใสดีค่ะ ไม่รู้ว่าภาพจากตัว Leica จะสวยกว่านี้รึเปล่า แค่นี้ก็โอแล้ว ^^

ภาพ Macro ใช้โหมด Auto ล้วนๆ เพราะคู่มือไม่ละเอียดเลย ยังปรับอะไรไม่ค่อยเป็นค่ะ

อาหารการกินในคืนนี้ เรียกว่าเต็มที่กันเลยทีเดียว ^__________^

จากมุกดาหาร วันถัดมาจุดหมายแรก วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร จังหวัดนครพนม วันนี้เรามีรถร่วมทางเพิ่มเติมจาก 8 เป็น 18 คัน

วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร เป็นวัดพระอารามหลวง ชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง ถนนชยางกูร บ้านธาตุพนม ตำบลธาตุพนม อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม มีลักษณะเป็นเจดีย์รูปสี่เหลี่ยมจตุรัสก่อด้วยอิฐ กว้างด้านละ 12.33 เมตร สูง 53.6 เมตร มีกำแพงล้อมองค์พระธาตุ 4 ชั้น องค์พระธาตุตั้งอยู่บนภูกำพร้า (เนินดินสูงจากพื้นธรรมดาประมาณ 3 เมตร) ภายในบริเวณมีบึงขนาดใหญ่เรียกว่าบึงธาตุพนม ในวันเพ็ญเดือน 3 ถึง แรม 1 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปีจะมีงานประจำปีเพื่อเป็นการนมัสการพระธาตุพนม

เมื่อปี พ.ศ. 2485 วัดพระธาตุพนมฯ ได้รับการยกฐานะเป็น พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร ในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2518 เวลา 19.38 น. ด้วยเหตุที่มีฝนตกพายุพัดแรงติดต่อมาหลายวันและความเก่าแก่ขององค์พระธาตุ พระธาตุพนมจึงได้ล้มทลายลงมาทั้งองค์ ประชาชนทั้งประเทศได้ร่วมบริจาคทุนทรัพย์และรัฐบาลได้ก่อสร้างองค์พระธาตุ ขึ้นใหม่ตามแบบเดิม การก่อสร้างนี้เสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2522 นอกจากจะบรรจุพระบรมสารีริกธาตุในองค์พระธาตุดั่งเดิมแล้ว ยังมีของมีค่ามากมายนับหมื่นชิ้นบรรจุและประดับไว้ในองค์พระธาตุอีกด้วย โดยเฉพาะฉัตรทองคำบนยอดพระธาตุ ซึ่งมีน้ำหนักมากถึง 110 กิโลกรัม

อีกมุมหนึ่ง

จะเอา F800GS ใส่กล่องเต็มอัตราแบบนี้ ก็กลัวขี่จะต้านลม ^^ แหม แต่ติดกล่องเต็มแล้วก็เท่ห์ไม่แพ้ R1200GS เลยนะคะ

จุดมุ่งหมายต่อไป ตอนแตกจะไปแวะทานข้าวกลางวันกันที่ริมโขงในร้อยเอ็ด แต่เจ้าถิ่นคนนำเกิดเปลี่ยนใจ พาไปกินระหว่างทางมุ่งหน้าไปหนองคายระหว่างแวะเติมน้ำมัน คงจะหิว...จกมะม่วงเด็กปั๊ม หม่ำกันซะงั้น ^^

พี่ชาตรี คนที่ยืนใส่แว่นดำสุดเท่ห์ เจ้าขอปร๋อหรอรีสอร์ท ใครผ่านแวะไปใช้บริการได้ค่ะ

กว่าจะถึงร้านอาหาร ก็เล่นเอาหลงๆ เลยๆ กันไปจนงง เพราะรถเยอะ ขบวนยาว

HD ก็มาด้วย

อากาศร้อนมากๆ ถึงร้านอาหาร ทุกๆคนก็ รีบ...แก้ผ้า ให้เหลือน้อยชิ้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ อิอิ

ส้มตำ...อาหารประจำชาติ ไปไหนๆ ก็ต้องมี แต่จะว่าไป มันก็เป็นอาหารที่ให้คุณค่าทางโภชนาการครบ 5 หมู่ เพียงแต่ถ้าไปเจอร้านที่ไม่สะอาด ก็อาจต้องวิ่งจู้ดเข้าห้องน้ำเป็นการด่วนได้นั่นเอง

ร้านอาหารแถวนี้ มีของเล่นทางน้ำไว้บริการด้วย คือ เรือกล้วย และ โดนัท กินข้าวไป ก็มีเสียงเด็กร้องวี้ดว้ายระงมไปหมด

เด็กๆ เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน อยากเล่นบ้าง แต่กลัวว่าถ้าไม่ได้อาบน้ำ กลิ่นคงจะตุๆ ไปทั้งวัน

และแล้ว...เราก็มาถึงวัดภูทอก เพราะอากาศร้อน และ ทราบว่าต้องเดินขึ้นไปบนภูเขา ไม่รอช้า ถอดๆๆๆ ทันที

จอดเรียงราย

บริเวณด้านล่างของวัด

สังเกตทางขวามือของภาพ...จะมีหินก้อนเล็กก้อนหนึ่งวางอยู่ ใครอยากรู้ว่าสิ่งที่เราหวังไว้จะสำเร็จหรือไม่ สามารถเสี่ยงทายได้ โดยให้อธิฐาน 2 ครั้ง โดยตั้งคำตามสลับคำตอบ เพื่อให้ยกหินขึ้นและไม่ขึ้นสลับกัน

เรียกว่าต่อคิวกันทำเลยทีเดียว

มองขึ้นไปด้านบนของวัด จะเห็นทางเดินรอบๆ เขาหิน ซึ่งมีทั้งหมด 7 ชั้น น่ายกย่องมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเราๆ ที่มีศรัทธาอันแรงกล้า ในการสร้างสิ่งเหล่านี้ แต่ที่น่าประหลาดใจกว่านั้น คือ วัดนี้ สร้างมากว่า 20 ปีแล้ว

เริ่มเดินขึ้น...มีผู้ร่วมชะตากรรมเดินขึ้น 6 คน ที่ขึ้นไปจนถึงอย่างน้อย ชั้น 5

สูงเอาเรื่องเลย...เล่นเอาลิ้นห้อยเกือบถึงพื้น ^^

วัดเจติยาคิรีวิหาร (วัดภูทอก) เป็นวัดสายพระป่า โดย พระอาจารย์จวน กุลเชฏโฐ (มรณะภาพแล้ว)

ตั้งอยู่ที่บ้านคำแคนพัฒนา ตำบลนาแสง อำเภอศรีวิไล จังหวัดหนองคาย
มีขนาดความสูง โดยวัดจากฐานถึงยอด 460 เมตร มีบันไดเรียงขึ้นตามชั้นต่าง ๆ 7 ชั้น และฐานชั้นที่ 6 วัดโดยรอบได้ 800 เมตร เป็นหน้าผาสูงชัน

เมื่อขึ้นไปถึงด้านบน ก็จะได้พบกันทัศนียภาพที่สวยงามแบบนี้ ทางเดินที่ทำขึ้นจากไม้ สร้างรอบภูเขาหิน ให้เป็นทางเดินได้โดยรอบ

มองลงไปด้านล่าง จริงๆ แล้วมีทางขึ้นสู่ชั้นต่อชั้นได้หลายทาง เมื่อเดินขึ้นมาจากด้านล่าง จะมาพบกับวิหารที่ชั้น 5 โดยจะมีทางเดินต่อขึ้นไปเพื่อชมวิวที่ชั้น 6 และ 7 ได้ ซึ่งทุกๆ ชั้น จะมีทางเดินที่สามารถเดินได้รอบๆ ภูเขาหิน

ลักษณะทางเดินไม้

พุทธวิหาร

พวกที่นั่งรอ...สภาพเหนื่อยเหมือนขึ้นไปด้วยกันเลย คิคิ

เจดีย์พิพิธภัณฑ์พระอาจารย์จวน กุลเชฏโฐ

ออกจากวัด หลงกันอยู่ 2 คัน ^^ ผิดที่ข้าน้อยเอง ยังกลับรถไม่คล่อง เวลาจะกลับรถทีต้องหาที่กว้างขวางหน่อย กลับมาอีกทีหายไปกันหมด

คืนที่ 2 พักกันที่อุดรธานี ออกไปทานข้าวกันที่ร้านอาหารชื่อ คีตกวี พี่เจ้าของร้านก็เป็นสิงห์มอเตอร์ไซด์เหมือนกัน

พี่เจ้าของร้านกับแฟนน่ารักมาก ต้อนรับอย่างดีเลยค่ะ อาหารอร่อย...ที่สำคัญ เพลงเพราะมาก เป็นวงเพลงเพื่อชีวิตที่ใหญ่มาก เรียกว่าอลังการเลยค่ะ

เช้าวันที่ 3 ถึงเวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน บางส่วนกลับมุกดาหาร ที่เหลือกลับกรุงเทพ แบ่งเป็น 2 สาย สายเฮียบุ้ง ยิงยาวกลับกรุงเทพ ส่วนแหวว แยกกลับมากับพี่ตุลย์ทางเพชรบูรณ์ เพราะทริปนี้ส่วนใหญ่เป็นทางตรง จึงอยากมาหาโค้งเล่นซักหน่อย

ซึ่งพี่ตุลย์ก็ตามใจน้องๆ อุตส่าห์พาไปทางสวยๆ แถวๆ หล่มเก่า (^/|\^) ขอบคุณค่ะ

ถนนดี วิวสวย มีโค้งให้เล่น แถมไม่มีรถวิ่งซักเท่าไหร่ ...สุโค่ย !!!

T_T น่าเศร้านิดหน่อย ที่มองไปทางไหน ก็มีแต่...ล้านเลี่ยนเตียนโล่ง ภูเขาหัวโล้นทั้งนั้น

แวะกินมื้อกลางวันกันที่ร้านบุญมีขนมจีน ของดีประจำจังหวัด พี่ตุลย์บอกว่าร้านนี้อร่อยสุด

สีของขนมจีน...เป็นสีธรรมชาติ สีม่วงมาจากดอกอัญชัญ สีเหลืองมาจากฟักทอง สีชมพูมาจากบีทรูทหรือแก้วมังกรแดง

ร้านอาหารสะอาดสะอ้านดีค่ะ บริการรวดเร็วทันใจ นั่งปั๊บ ขนมจีนวางปุ๊บ ^^

จากจุดนี้ไป เจ้า KTM supermoto เกิดอาการงอแง ยางรั่วอีกครั้ง จริงๆ แล้วนี่เป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 รั่วหน้าวัดพระธาตุพนม) ช่างเป็นความโชคดีเหลือเกิน ที่รั่วที่ไร ก็ไม่ไกลจากร้านปะยาง คราวนี้รั่วหน้าร้านเลยด้วยซ้ำ

ร้านนี้ก็ไม่มีบล๊อคถอดน็อตล้ออีกเช่นเดิม คุ้ยถุงอุปกรณ์ติดรถที่มี ปรากฏว่ามีประแจสำหรับถอดน็อตล้อมาให้ T_T ทำไม BMW ไม่ให้บ้างนะ ต้องเสียตังค์ซื้อเพิ่มเองหง่ะ

ตลอดทริปนี้ KTM 2 คันนี้เป็นตัวปัญหาจริงๆ ทำให้ช้าได้ตลอด เดี๋ยวหลง เดี๋ยวของหล่น เดี๋ยวยางรั่ว เดี๋ยวจอดถ่ายรูป เกรงใจพี่ตุลย์เป็นอย่างมาก จึงร่ำรากันตรงนี้ ก่อนจากพี่ตุลย์บอกทางให้ไปเล่นโค้งที่เขาค้อให้ ว่าไปทางไหน ^^

ผลปรากฏว่า...เมฆฝนตั้งเค้าทะมึนมาให้เห็น แถมมีฟ้าแล่บอีกต่างหาก ลมก็แรงมากจนรถเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา ขวาเขาค้อ ซ้ายน้ำหนาว เลยตัดใจ ไม่เอาดีกว่า
โอกาศหน้าฟ้าใหม่ยังมี

จึงวิ่งเข้าเพชรบูรณ์ มุ่งหน้ากลับกรุงเทพ ขอแนะนำให้วิ่ง 21 เลี่ยงเมืองนะคะ ถนนโล่งและดีมาก

ความซนก็ทำให้เปลี่ยนแผนกระทันหัน ตัดสินใจไปค้างเขาใหญ่เพิ่มอีกซักคืน ^^ เรื่องเปลี่ยนแผนที่ถนัดนัก

ระหว่างทางขึ้นเขาใหญ่ ก็ได้เห็นว่ามีการทำถนนให้ใหญ่ขึ้น คิดว่าไม่ได้มีความจำเป็นเลย ทำๆไมกัน T_T เสียดายต้นไม่ใหญ่ๆ ที่ต้องถูกตัดทำลายไปยิ่งนัก

ฟ้าเริ่มมืด ฝนเริ่มโปรยปราย เพราะไม่เคยนอนโรงแรมแถวนี้มาก่อน และไม่เคยหาข้อมูล คิดหนักละทีนี้ จะนอนไหนดีหว่า

ขี่ไปเรื่อย จนถึงทางขึ้นเขาใหญ่ เห็นดงป้ายที่พักทางฝั่งซ้ายมือ จึงเลี้ยวตามเข้าไป สุดท้ายมาจบลงที่ Chateau De Khaoyai เข้าไปด้วยความงง เพราะประตูรีสอร์ทเหมือนประตูหมู่บ้าน แต่เห็นป้ายร้านอาหาร จึงจอดถามยาม ถึงได้รู้ว่าเป็นรีสอร์ท เอาที่นี่แหล่ะ ฝนตกและมืดแล้ว

ตื่นเช้ามาด้วยความสดใสร่าเริง ในรีสอร์ทมีจักรยานบริการฟรี

ตึกที่เห็น กำลังมีการถ่ายละครกันอยู่ เห็นอั้ม อธิชาติ (มั้ง) แบบลิบๆ คนไรขาวชะมัด -_-‘ โอโม่จริงๆ

รีสอร์ทนี้มีมาถ่ายทำละครหลายเรื่องแล้ว เช่น เชลยศักดิ์ ปราสาทมืด เพราะตึกมีการและการตกแต่งเป็นแบบยุโรป

สระว่ายน้ำ ที่เรียกร้องจะหาที่พักที่มีให้ได้ เพราะเมื่อวานร้อน อยากแช่น้ำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้บริการ

ร้านกาแฟ ในรีสอร์ท

วิวจากตึกด้านหน้าสุด อลังการมั่กๆ ^^ แต่เมื่อคืนตอนเข้ามามืดตึ้ดตื๋อ หลอนแบบอลังไปอีกแบบ แถมเราเป็นแขกเพียงชุดเดียวเมื่อคืน

แอบถ่ายเจ้า KTM 990 Adventure วันนี้จะเป็นวันที่เราต้องจากกันแล้ว การลองรถสิ้นสุดลง พูดได้เต็มเสียงว่า เป็นรถที่ขี่สนุกมาก ใส่แอ็คชั่นได้เต็มที่ เลยค่ะ ^^ (แต่ก็ไม่ได้ซ่าส์มากนัก เพราะรถมะใช่ของเรา ทำล้มมา เด๋วจะกระเป๋าแบนกันละงานนี้ เรียกว่าพอหอมปากหอมคอค่ะ)

ขากลับ...ขึ้นเขาใหญ่ ลงทางปราจีนบุรี เพื่อย่นระยะทาง

บรรดาลิงเจ้าถิ่นที่ลงมานั่งบนถนนอย่างไม่กลัวรถรา น่าเสียวไส้เป็นที่สุด

บรรดาลิงแม่ลูกอ่อน...ดูแล้วน่ารักมาก

ถึงกรุงเทพโดยสวัสดิภาพ ราวๆ บ่ายโมง แล้วก็ต้องรีบบึ่งไปทำงานต่อ ^^ จบทริปด้วยระยะทาง 2000K+ หนุกหนานมากมาย

พันเสียงเล่า ไม่เท่าหนึ่งสัมผัส ได้ยินกิตติศัพท์มากมายเกี่ยวกับพี่ๆ กลุ่มนี้ พอได้มาสัมผัสแล้ว พี่ๆ แต่ละคนน่ารักมากๆ ค่ะ ขอบคุณสำหรับการดูแลตลอดเส้นทาง และการรอคอยอย่างอดทนต่อ 2 ตัวจี้ด ที่มีเรื่องทำให้ล่าช้าได้ตลอดทริป

มีถ่าย clip ไว้สั้นๆ เลยลองมาทำ slideshow + clip เป็น VDO สั้นๆ ให้ดค่ะ

ขอบคุณพี่ๆ ทุกๆ คนค่ะอีกครั้งค่ะ

ขี่รถไม่เดี่ยว (BMW F800GS) ...เที่ยวกาญ - ศรีสวัสดิ์ - เขาโจด

2010-06-14T13:35:00.002+07:00

เขาโจด ณ กาญจนบุรี กลายเป็นจุดหมายที่น่าสนใจกว่าเขาใหญ่ เพราะรถราที่น้อยกว่า ทางที่มันส์พอๆกัน และไม่มีสัตว์ป่าให้คอยกังวล แถมยังมีน้ำให้เล่นเมื่อถึงจุดหมาย ทำให้มาเยือนที่นี่หลายต่อหลายครั้ง

คราวนี้มาแบบเช้าเย็นกลับเช่นเคย ด้วยระยะทางรวมประมาณ 600 km และคิดว่าคงจะได้มาเยือนอีกในไม่ช้า

วันศุกร์หนึ่งในเดือน พ.ค. ได้รับการชักชวน แต่ก็ลังเล ไม่ตอบรับ จนกระทั้งเช้าวันเสาร์ ตื่นมาแบบงัวเงีย ดูนาฬิกา ใกล้เวลานัดเข้าไปทุกที ตัดใจล้มตัวลงนอน แต่ต่อมอยากถูกกระตุ้นแล้ว จึงลืมตาตื่นอีกในไม่นาน

โทรหาเพื่อน..."ตกลงนัดกันที่ปั๊มไหน" เซ็งจิต...เมื่อได้ยินคำตอบว่า "พุทธมณทลสาย 5" เอิ้ก...อีก 15 นาทีก็จะถึงเวลาล้อหมุนแล้ว ไม่ทันแน่ๆ

เดินไปเดินมาในบ้าน สุดท้าย...ส่ง sms "เดี๋ยวตามไป บอกจุดหมายมา"

ล้อหมุนจากบ้านย่านบางนา กว่าจะฝ่าการจราจรอันแสนติดขัด ไปจนถึงนครปฐมได้ก็ 11 โมงฝ่าาาแล้ว

ได้รับคำตอบว่าให้มุ่งหน้าศรีสวัสดิ์...ยิงยาว ลุยโลด

เลี่ยงตัวเมืองกาญ โดยให้เลี้ยวขวาที่แยกแถวๆ ท่าล้อ ตามป้ายไทรโยกไป จะประหยัดเวลาได้โข

อย่าลืมเติมน้ำมันที่ปั๊มใหญ่สุดท้ายก่อนไปศรีสวัสดิ์ ที่แยกแก่งเสี้ยน จากนี้ไปจะมีแต่ปั๊มหลอด ระหว่างทางก่อนขึ้นเขาโจด 2 และลงจากเขาก็จะมีอีก 1 คำนวนเรื่องน้ำมันให้ดี ไม่งั้นมีเสียวแน่ๆ ^^

ขี่ไปเรื่อย ผลปรากฏว่าตาถั่ว...ขี่เลยรถที่เพื่อนจอดไว้บอกว่าเขาแวะกันที่ตรงนี้ นั่นคือ Lake Haven กว่าจะรู้ตัวขี่เลยไปกว่า 40 โล จึงต้องวกกลับมาใหม่ กว่าจะถึง...บ่ายโมงพอดิบพอดี

จอดรถปั๊บ เจอเพื่อนปุ๊บ ทุกคนกินข้าวกันอิ่มกันหมดแล้ว ไอ้ครั้นจะให้รอกันอีกก็เกรงใจ ได้เลยคร้าาาาบพี่ ต้องรีบหาเกลือแร่ลงท้องประทังชีวิตเป็นการใหญ่ ถือซะว่าเป็นทริปลดน้ำหนักก็แล้วกัน

จอดไว้ชัดขนาดนี้ ยังเลยไปได้

บรรยากาศใน Lake Haven สวรรค์สมชื่อจริงๆ เชียว

ของเล่นเพียบ

ภาพเรือนพักบางส่วน

โฉมหน้าผู้ร่วมทางทั้งหมดในทริปนี้

รูปโฉมของรถในทริป ไม่ซ้ำรุ่นกันเลยทีเดียว อิอิ

บ้างก็มาเป็นคู่

อิรยาบทต่างๆ ของผู้ร่วมทริป อิอิ เริงร่าท้าแดดลม

ออกจาก Lake Haven มุ่งหน้าสู่เขาโจด วันนี้เราไม่ขึ้นเท้ง หรือ แพขนานยนต์ ซึ่งจะมีป้ายบอกชัดเจน แถวๆ แม่แฉลบ (เผื่อใครอยากขึ้นแพ) ขี่แบบเน้นๆ ปรากฏว่าทางดีมากและไม่มีรถซักคันมากวนใจ เพราะคนอื่นๆ คงขึ้นแพกันหมด ทางจัดว่าโหดทีเดียว ขาสปอร์ตอาจจะเหนื่อยหน่อย เนื่องจากโค้งแคบและสั้น ใครชอบโค้ง...เป็นทางที่สนุกมาก จริงๆ แล้วพี่สุกี้บอกให้เงียบไว้อย่าให้ใครรู้ เด๋วมาขี่กันเยอะทางจะเละ แต่คิดว่าถนนที่เละมาจากรถมากกว่า

ขออภัยที่อดใจไม่ไหวต้องบอกต่อนะคะ

ทางในช่วงนี้คือทางระหว่างช่วงแพขนานยนต์ หมายความว่าไม่ต้องขึ้นแพก็จะได้พบกับทางนี้แน่นอน โค้งเยอะ ถนนดีพอใช้ กรวดลอยขอบทางบ้าง ที่สำคัญไม่ค่อยมีรถผ่าน จะว่าไปไม่มีเลย เพราะไม่เจอรถยนต์ซักคัน คงหนีขึ้นแพกันหมดระยะทางก็ยาวพอสมควร เรียกน้ำย่อยได้มหาศาล หลังจากจุดนี้ก็ร้องหาปั๊มน้ำมันกันเป็นแถว

เล่นเอาหลายคนเสียวไส้...เพราะกลัวน้ำมันหมด ดูจากสีหน้าพี่ๆ สิคะ ^^

รถคลาสิคก็ไปลุยกับเขาด้วยล่ะ

ขี่ตามๆ กันมา ใครถึงปั๊มก่อนก็เข้าก่อน แต่มีบางคัน...ขี่ดุ่ยๆ หายลิบไปเลย ไล่ตามก็ไม่ทัน สุดท้ายตามไปเจอที่ปลายทางเขาโจดฝั่งหนองปรือ เขาก็นั่งรออยู่นาน...แอบกระซิบว่าขวัญเสียเหมือนกัน เพราะไม่เห็นตามมากันซักที

โฉมหน้ารถลุยเดี่ยว แบบเสียวไส้ เพราะขี่ไปก็ไม่เจอเพื่อนซักที

ตอนอยู่ในเขาโจด กล้องอยู่กับคนอื่น (จริงๆ ก็ยืมกล้องเขาด้วยซ้ำ ถ้าใครจำได้...ทำตกระหว่างทางในทริปภูเก็ตไปหมดเลย ยังไม่ได้ซื้อใหม่) เลยไม่มีภาพให้ชมกัน คำเตือน: ช่วงนี้ถนนในเขาโจดนั้นมีกรวดลอยเยอะ อันเนื่องมากจากหินข้างทางถล่มลงมา ใช้เส้นทางด้วยความระมัดระวังนะคะ ^^

จุดแวะพักสุดท้าย ก่อนยิงยาวกลับกรุงเทพ

ทริปนี้...กับ KTM 3 คัน 3 สไตล์

เครื่องดื่มชูกำลังตลอดทริป ซัดไป 3 ขวด กับคุ๊กกี้ 1 ห่อ

แตะกรุงเทพทุุ่มกว่าๆ แวะไปงาน HD playground ที่ศูนย์สิริกิตย์ ได้กินอาหารมื้อแรกของวันที่นั่น กับระยะทาง 600 km แล้วจะไม่ให้เรียกทริปลดน้ำหนักได้ไง ...แต่ ไหงน้ำหนักไม่ยักกะลงซักขีดเดียว

การจะไปเขาโจด ง่ายที่สุด คือ ไปทางศรีสวัสดิ์

จริงแล้วแถบๆ นี้มาหลายครั้งแล้ว อ่านทริปเก่าได้ที่นี่ค่ะ
- ขี่หนูดี (D-Tracker) ตะลุยฝุ่น บุกน้ำตกห้วยแม่ขมิ้น
- แจม The Gang ...return เขาโจด กาญจนบุรี...งานนี้หลงซะเพลิน

ทำแผนที่ใน google map: กรุงเทพ - ศรีสวัสดิ์ - เขาโจด - หนองปรือ ไว้ให้นะคะ เผื่อใครสนใจ

ขอบคุณที่ติดตามชมค่ะ ...ทริปหน้า ไม่นาน ช่วงนี้พยายามจะออกบ่อยๆ เดี๋ยวรถจะหยากไย่ขึ้น

1 วัน ซิ่ง BMW F800GS ฝ่าแดดร้อนระอุ ...เยือนสวนผึ้ง-แก่งกระจาน- หัวหิน

2010-05-21T16:32:00.001+07:00

เนื่องด้วยเพิ่งเปลี่ยนสปริงค์โช๊คอัพหน้าหลังใหม่ เพื่อให้รถเตี้ยลงกว่าเดิม จึงเกิดอาการลงแดงอยากเรารถไปลองซะให้ได้ "ถามว่าขี่รถเดิมๆ ไม่ได้หรือ??" ได้ค่ะ...แต่มีเสียวเสมอๆ เมื่อต้องจอดบนทางชัน จึงต้องลดอีโก้ตัวเองลง เพื่อให้อุ่นใจดูแลตัวเองได้มากขึ้น ด้วยการยอมโหลดรถนั้นเอง โดยเปลี่ยนสปริงค์โช๊คอัพหน้าหลังใหม่ทั้งหมด เป็นของ HyperPro Lady spec ทำให้รถเตี้ยลงได้อีก 50 mm ความสูงของเบาะจึงลดมาอยู่ที่ 80 จาก 85 cm

ทริปนี้นอกจากเที่ยว จึงถือเป็นการลองรถไปในตัว ^^ แถมช่วงนี้อากาศก็ร้อนระอุเกินบรรยาย แต่หาได้กลัวไม่ แว่วเสียงโทรศัพท์ดัง..."พรุ่งนี้ลุยโลด 700 km นะ ไหวเปล่า" อะนะ...อย่างนี้ถือว่าเป็นคำท้าแกมดูถูก...มีคำว่ากลัวซะที่ไหน และเป็นอย่างเคย...ผู้หญิงคนเดียวในทริป

ออกสตาร์ทไม่เช้านัก นัดเจอกันที่ปั๊มแถวสาธร 9.30น. ล้อหมุน มุ่งหน้าออกจากกรุงเทพ

รถสวยๆ ของเพื่อนร่วมทริป 7 คันไม่ซ้ำรุ่นกันเลย

จุดหมายแรก...สวนผึ้ง แวะคลายร้อนกันที่ร้านกาแฟ De Fact จริงๆ แล้วร้านกาแฟ และ รีสอร์ทแถวนี้ตกแตงได้ Hip มั่กมาก แต่อากาศที่ร้อนสุดๆ แบบนี้ ทำให้ยืนดูไกลๆ ดีกว่าเดินออกไปหลั่นล้าท่ามกลางแดดเปรี้ยงๆ

พื้นที่รอบๆ ร้านยังตกแต่งไม่เสร็จดีค่ะ แต่ดูจากวิวแล้ว ถ้าต้นไม้เยอะกว่านี้ละก็ ไม่เลวทีเดียวค่ะ

พี่เจ้าของร้านก็ขี่เหมือนกัน แต่เป็น BMW เก่าตัวนี้ (ต้องขอโทษที่ไม่ทราบรุ่นจริงๆ ค่ะ)

จุดหมายต่อไป ยังคงอยู่แถวๆ สวนผึ้ง scenery resort นั่นเอง หม่ำข้าวกลางวัน...กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

อีกกิจกรรมที่เรียกนักท่องเที่ยวได้มากมาย นั่นคือ แกะ

จริงๆ แล้วเจ้าแกะพวกนี้ดูไม่น่าเหมาะกับบ้านเราเท่าไหร่ เพราะอากาศที่ร้อนจนตับแทบจะแลบออกมา ทำให้อดคิดไม่ได้ว่ามันทนได้อย่างไรกันหนอ ยืนท่ามกลางพระอาทิตย์แผดเผาเปรี้ยงๆ แบบนี้ เออ...หรือว่าข้างในเป็นหมาไทย แล้วใส่ชุดแกะไว้รึเปล่าหว่า??!!!

จุดหมายต่อมา มุ่งหน้าแก่งกระจาน พวกเราขี่รถตามเส้นทางสายใน คือ ถนนสองเลนส์สวนตลอด แต่เส้นทางนี้จัดว่าดีมาก ทั้งถนนดี แล้วก็ยังไม่ค่อยมีรถรา ทำให้ใช้ความเร็วได้ค่อนข้างมาก แบบว่าเต็มที่ๆ ได้ว่างั้นเลยที่เดียว

แต่ก่อนถึง ก็มีเรื่องเล็กน้อย เจ้า Ducati 848 ตัวนี้ออกไปสัมผัสทางลูกรัง ทำให้แป้นเหยียบเกียร์หัก และ สวิตช์ขาตั้งเสีย แต่ก็ซ่อมเฉพาะหน้าทำให้ยังสามารถร่วมทางต่อไปได้จนจบทริป

ส่วนรถข้าพเจ้าก็ลูกอีช่างหลุด ต้องมีน๊อตหลุดได้ทุกทริป คราวนี้ก็ได้น๊อตจากเพื่อนร่วมทริปช่วยชีวิตไว้ได้

ส่วนคันนี้...one day trip แต่ติดกระป๋องมาเต็มพิกัด เพื่อนร่วมทริปลงความเห็นว่ามันมะใช่แมงกะไซด์ แต่มันคือ รถตู้
ถึงเขื่อนราวๆ 4 โมงเย็น แวะกินน้ำคลายร้อน แสบหน้ามั่กมาก เหมือนหน้าจะไหม้ ต้องเอาน้ำเย็นราดหน้ากันเลยทีเดียว ปรกติไม่เคยจะเป็นคนผิวบางกับเขา ก็เพิ่งจะวันนี้แหละ...ครั้งแรกในชีวิต บอกได้คำเดียวว่า UV มันช่างแรงจริงๆ

ภาพสวยๆ ของเขื่อนแก่งกระจาน

รถในทริป หลากหลายมุม ^^

ฟ้าสวยๆ แถวสันเขื่อน ครึ้มๆ เป็นระยะๆ แต่ก็ไม่โดนฝนแต่อย่างใด

รถไอติมเล่นผ่านมา รีบกวักมือเรียกกันเป็นแถว ร้อนมฤตยูจริงๆ

กว่าจะได้ภาพสวยๆ ก็ต้องลงทุนกันขนาดนี้แหละ

จากจุดนี้ไป คือตั้งแต่สันเขื่อน ถนนดีมากๆ ราดยางมะตอยใหม่กริ้บ โค้งกว้าง ดูเผินๆ น้องๆ สนามแข่งเลยทีเดียว จุดหมายสุดท้ายของเราในวันนี้คือหัวหิน ตอนแรกตั้งใจจะไปแวะริมชายหาด แต่เพราะเสียเวลาไปกับการซ่อมรถ ทำให้กลายเป็นบ่ายคล้อยมากๆ จึงแวะแค่ vinyard

บรรยากาศชิวมาก น่านอนแถวนี้เป็นที่สุด...ซักคืน

แต่ทำไม่ได้ เหมือนเคย...เพราะต้องกลับไปทำงานต่อคืนนี้

จบทริปด้วยภาพนี้..กับแสงสุดท้ายของวัน

ทริปนี้มีภาพเคลื่อนไหวสวยๆ มาให้ดูกันด้วย จากฝีมือพี่ต้น เพื่อนร่วมทริป ถ่ายด้วยกล้อง Nikon D90 ตัดต่อได้น้องๆ มืออาชีพเลยทีเดียวค่ะ

(Credit ภาพบางส่วนที่ขอมาเพื่อให้เรื่องราวสมบูรณ์: พี่กั๊ก, พี่ต้น)